บทที่ 2615 ไม่ธรรมดาจริงๆ

"ใครหน่ะ? ไม่รู้เหรอว่าคืออาณาเขตของตำหนักเทียนเสิน? รีบไสหัวออกไปเลย มิเช่นนั้นจะถูกฆ่า!" ผู้แข็งแกร่งของตำหนักเทียนเสินชักกระบี่ยาวออกมาจากเอวและตวาดใส่

คนของตำหนักเทียนเสินเหล่านี้ต่างสวมชุดสีขาว พกกระบี่ไว้ที่เอว และคมกระบี่เหล่านี้ไม่ใช่กระบี่ธรรมดา ทุกส่วนของพวกมันขาวเหมือนหิมะ ราวกับรูปแกะสลักน้ำแข็ง ภายใต้แสงอาทิตย์จะเปล่งแสงแวววาวหลากสีสัน

อ้ายหร่านรู้ดีว่า หากถูกคมกระบี่นี้ทำให้ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย ในร่างกายก็จะต้องถูกพิษมากกว่าร้อยชนิดอย่างแน่นอน

ยิ่งกว่านั้น พิษเหล่านี้ล้วนเป็นพิษที่หาได้ยากในโลก และไม่มียาใดรักษาได้

แน่นอนว่าอ้ายหร่านไม่โง่ที่จะแข็งกร้าวกับคนของตำหนักเทียนเสินหรอก

เธออ่อนน้อมทันที และกล่าวว่า : "ข้าน้อยอ้ายหร่าน เป็นคนของตระกูลอวี่ ครั้งนี้มีเรื่องที่ต้องการจะเข้าพบท่านนักปราชญ์ของตำหนักเทียนเสิน!"

"คนของตระกูลอวี่ มาเพื่อธุระอะไร?" คนคนนั้นเอ่ยถามอย่างเย็นชา

"ขอรับการรักษา!"

อ้ายหร่านกล่าวว่า : "ข้าน้อยเกิดมาพร้อมกับร่างกายที่ไม่เหมือนใคร ในช่วงเวลากลางดึกของทุกๆ คืน ร่างกายจะหนาวเย็นไปจนถึงกระดูก ราวกับอุโมงค์น้ำแข็ง มันเจ็บปวดทรมานอย่างยิ่ง หลายปีมานี้ตระกูลอวี่ได้ตรวจและรักษาเรื่องของข้าน้อยมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ไปรักษามาทั่วสารทิศ แต่ก็ไม่เป็นผล ด้วยเหตุนี้จึงมาขอรับการรักษากับท่านนักปราชญ์ในครั้งนี้ ท่านนักปราชญ์ได้โปรดลงมือ เพื่อรักษาฉันด้วย เพื่อขจัดความเจ็บปวดนี้ให้แก่ฉัน"

"ขอรับการรักษาเหรอ? หึ ท่านนักปราชญ์เราไม่ได้ว่างขนาดนั้น! คุณไปซะเถอะ ท่านนักปราชญ์ไม่เคยตรวจโรคให้ใคร ตำหนักเทียนเสินของเราแสวงหาแต่ทักษะความเป็นอมตะ แต่ไม่ใช่การรักษาคน คุณมาผิดที่แล้ว!" คนคนนั้นกล่าวอย่างเย็นชา

"ฉันจะมอบของวิเศษให้ เพื่อให้ท่านนักปราชญ์ช่วยลงมือด้วย!" อ้ายหร่านกล่าวทันที

"ต่อให้คุณเก็บดาวเก็บดวงจันทร์ลงมาจากฟ้า ท่านนักปราชญ์ของเราก็คงไม่เหลียวแลหรอก ของวิเศษที่คุณพูดมา บางทีท่านนักปราชญ์ของเราอาจจะโยนทิ้งเป็นขยะก็ได้ คุณคิดว่าท่านนักปราชญ์ของเราจะสนใจอย่างนั้นเหรอ?" คนคนนั้นกล่าวอย่างเหยียดหยาม

"จริงเหรอ? เช่นนั้นฉันจะไปแล้ว!"

อ้ายหร่านพยักหน้า

"รู้ก็ตัวดี รีบไสหัวไปซะ!"

ทั้งสี่คนมองไปที่อ้ายหร่านอย่างเย็นชา ด้วยสีหน้าท่าทางหยิ่งยโส

อ้ายหร่านไม่ได้ร้อนใจ หันกลับเตรียมจะเดินจากไป แต่กลับกล่าวว่า : "เพียงแต่ว่าหากในอนาคตท่านนักปราชญ์ตำหนิท่านทั้งสี่สำหรับเรื่องนี้ ก็หวังว่าท่านทั้งสี่คนจะไม่โทษฉันนะ"

เมื่อจบคำพูดนี้ ทั้งสี่คนก็ขมวดคิ้วแน่น

"ยัยเด็กบ้า แกหมายความว่ายังไง?" คนคนนั้นตวาดด้วยความโกรธ

อ้ายหร่านหยิบกล่องของมีค่าออกมาจากตัว และกล่าวอย่างเรียบๆ ว่า : "ฉันกล้ารับประกันเลยว่า ท่านนักปราชญ์จะต้องสนใจสิ่งของในกล่องนี้ของฉันอย่างแน่นอน ถ้าท่านนักปราชญ์รู้ว่าฉันนำของสิ่งนี้มาเป็นค่าใช้จ่ายในการตรวจโรค เขาจะต้องลงมือรักษาฉันอย่างแน่นอน เพียงแต่"การค้าขาย"มาส่งถึงหน้าประตูแล้วกลับถูกพวกท่านทำให้เสียเจตนารมณ์ไป ก็หวังว่าท่านนักปราชญ์จะไม่ตำหนิพวกท่านเพราะเรื่องนี้นะ!"

เมื่อพูดคำพูดนี้จบ ก็เก็บกล่องอีกครั้ง หันหลังกลับกำลังจะเดินออกจากที่ราบสูงของเทียนเสินไป

คนทั้งสี่เปลี่ยนไป พวกเขาสบสายตากัน และหนึ่งในนั้นก็กล่าวออกมาทันที

"หยุดก่อน!!"

"ทุกท่านยังมีเรื่องอะไรอีกเหรอ?" อ้ายหร่านเอ่ยถามอย่างเฉยเมย

คนคนนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชาว่า : "คุณบอกกับฉันมาสิ ว่าในกล่องของของคุณมีของวิเศษอะไร?"

"เกรงว่าพวกคุณคงไม่มีสิทธิ์ที่จะได้รู้นะ" อ้ายหร่านส่ายหัว