บทที่ 2616 ขอรับการรักษา

ตำหนักเทียนเสินที่สูงตระหง่านตั้งอยู่บนที่ราบสูง ตำหนักอันเหลืองอร่ามแวววาวเปล่งแสงระยิบระงับภายใต้แสงอาทิตย์ ยิ่งดูแพรวพราวเป็นพิเศษ

นี่เป็นครั้งแรกที่อ้ายหร่านมาที่ตำหนักเทียนเสิน ถึงแม้คำสี่คำนี้จะกึกก้องอยู่ในหูของเธออยู่แล้ว แต่เมื่อได้เห็นกับตา ยังคงทำให้รู้สึกตกตะลึง

เสาขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ในห้องโถงใหญ่ บนเสามีมังกรทองพันอยู่ บนพื้นปรากฏแสงสีเงินเจิดจ้าสว่างไสว บนกำแพงขนาดใหญ่มีภาพจิตรกรรมฝาผนังที่มีชีวิตชีวามีพลัง ดูมีสง่าราศีอย่างมาก

และภายในภายนอกห้องโถงขนาดใหญ่ มีเพียงผู้แข็งแกร่งตำหนักเทียนเสินยืนอยู่คนเท่านั้น

ถึงแม้ว่าจำนวนคนจะไม่มาก แต่ทุกๆ คนต่างเป็นยอดฝีมือเหนือชั้นทั้งสิ้น คนสี่คนที่อ้ายหร่านพาเข้าที่นี่ไม่สามารถเทียบได้เลย

นอกจากนี้ อ้ายหร่านยังสัมผัสได้ถึงวิกฤตการณ์

เป็นวิกฤตการณ์ของจิตวิญญาณ

เธอมองซ้ายมองขวา สีหน้าเคร่งเครียด

เธอตระหนักได้ว่า ในความมืดของตำหนักเทียนเสินแห่งนี้ ยังมีผู้แข็งแกร่งที่ยอดเยี่ยมซ่อนอยู่ ศักยภาพของผู้แข็งแกร่งท่านนี้ เหนือกว่าจินตนาการของเธอ

หากผู้แข็งแกร่งท่านนี้ลงมือ เกรงว่าอ้ายหร่านจะไม่มีโอกาสแม้แต่จะตอบโต้กลับ.....

อ้ายหร่านสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยืนอย่างเงียบๆ อยู่ในหิ้งโถงใหญ่ และรอการมาถึงของนักปราชญ์เย่เหยียน

แต่ทว่าผ่านไปเพียงแค่สิบกว่านาที จู่ๆ คนในห้องโถงใหญ่ก็ล่าถอยไปตามๆ กัน และเดินออกไปจากห้องโถง จากนั้นทุกคนก็คุกเข่าลงข้างหนึ่ง

หลังจากนั้นประตูของห้องโถงใหญ่ก็ค่อยปิดลง

อ้ายหร่านตกตะลึง จึงหันหลังกลับทันที

ปัง!

ประตูบานใหญ่ปิดลงแล้ว

ห้องโถงใหญ่มืดอย่างมาก อีกทั้งยังเหลือเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น

อ้ายหร่ายรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ มองซ้ายมองขวา และกำลังจะร้องตะโกน แต่ในห้องโถงอันมืดมิด จู่ๆ ก็มีแสงสว่างวาบวิ่งผ่านมาอย่างรวดเร็ว

เมื่อเธอได้สติกลับมา จึงเห็นเข็มลมปราณปักอยู่บนคอของเธอ

อ้ายหร่านรีบยื่นมือจะไปดึงออก

แต่เข็มลมปราณอยู่ไม่ถึงหนึ่งวินาที ในที่สุดก็หายไป

"ร่างกายเย็นมากจริงๆ!"

เวลานี้ ในห้องโถงใหญ่มีเสียงเย็นชาดังขึ้น

อ้ายหร่านตกตะลึง จากนั้นก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาในใจ

"คารวะท่านนักปราชญ์!" เธอรีบคุกเข่าลงข้างหนึ่ง และตะโกนออกมา

"คุณชื่ออะไร?" ในห้องโถงที่มืดมิด เสียงของนักปราชญ์เย่เหยียนก็ดังขึ้น

"ข้าน้อยชื่ออ้ายหร่าน เป็นความปรารถนาของตระกูลอวี่ ครั้งนี้จึงมาที่ตำหนักของท่าน ฉันต้องนำสิ่งของที่อยู่ในมือของฉันมาเป็นค่าตรวจรักษา ท่านนักปราชญ์ได้โปรดรักษาให้ด้วย"

อ้ายหร่านยกกล่องขึ้นสูงด้วยมือทั้งสองข้าง และกล่าวอย่างเคารพ

เย่เหยียนไม่ได้ไปรับ เพียงแต่เงียบไปชั่วขณะหนึ่ง และพยักหน้า : "ยาหยินหยางนี้ เป็นสิ่งของที่วิเศษจริงๆ คาดไม่ถึงเลยว่าตระกูลอวี่ จะเก็บซ่อนสิ่งนี้เอาไว้! ดีมาก"

"ท่านนักปราชญ์ทรงมีปรีชาญาณจริงๆ ไม่ได้แตะต้องกล่อง แต่สามารถทราบถึงสิ่งของที่อยู่ในกล่องได้ น่าเลื่อมใสยิ่งนัก"

"ไม่ต้องพูดคำพูดให้น่าไพเราะน่าฟังหรอก อ้ายหร่าน ร่างกายของคุณ ไม่ใช่จะรักษาได้ง่ายดายขนาดนั้น หากข้าลงมือ อย่างน้อยก็จำเป็นจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งปี และมีโอกาสรักษาหายเพียงแค่ 70% เท่านั้น! หากคุณต้องการจะรักษา ก็ทิ้งยาไว้ แต่หากไม่เต็มใจจะรักษา ก็นำยากลับไปซะ!" เย่เหยียนกล่าวอีกครั้ง ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย็นชา

แต่ในแววตาของอ้ายหร่านเผยให้เห็นถึงความดีใจ และกล่าวทันทีว่า : "อ้ายหร่านมาที่นี่ในครั้งนี้ ก็เพื่อนการรักษาโรค แม้ว่าจะเป็น 70% ก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย ยานี้ฉันเต็มใจมอบให้ท่านเย่เหยียน ท่านเย่เหยียนได้โปรดรักษาฉันด้วย"

"ดีมาก! ในเมื่อคุณเลื่อมใสฉัน ฉันจะพยายามรักษาคุณอย่างเต็มที่ คุณไปพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาหาฉัน ฉันจะเริ่มรักษาคุณวันพรุ่งนี้" เย่เหยียนกล่าวอย่างสงบ

"พรุ่งนี้เหรอ?" ดวงตาของอ้ายหร่านสั่นไหวเล็กน้อย และกล่าวเสียงเบาว่า : "ท่านเย่เหยียน ได้โปรดรักษาให้ฉันในวันนี้เถอะ มิฉะนั้นในเวลากลางคืน ความรู้สึกหนาวเหน็บในร่างกายจะปะทุขึ้นมา ฉันรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็นเลย! ท่านนักปราชญ์ได้โปรดกำจัดความเจ็บปวดทรมานนี้ด้วย......"

"วันนี้เหรอ? ไม่ได้ ฉันยังมีเรื่องที่ต้องทำ ไม่ว่างรักษาให้คุณหรอก คุณไปพักผ่อนก่อนเถอะ ฉันจะเรียกให้คนมาจัดห้องให้คุณเอง!"

นักปราชญ์เย่เหยียนกล่าวอย่างเย็นชา จากนั้นก็ยกมือขึ้นคว้าในอากาศ

ฟิ้ว!

กล่องของล้ำค่าบนมือของอ้ายหร่านลอยไปอยู่ในมือของเย่เหยียน

จากนั้น ประตูในห้องโถงใหญ่ก็เปิดออกโดยตรง และคนข้างนอกเดินกลับเข้ามาอีกครั้ง

การมองเห็นของอ้ายหร่านก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

เมื่อมองไปที่ห้องโถงใหญ่อีกครั้ง คาดไม่ถึงว่าห้องโถงใหญ่กลับว่างเปล่า ไม่มีร่องรอยของนักปราชญ์เย่เหยียนแล้ว

สีหน้าของอ้ายหร่านเปลี่ยนไปมาก และตะโกนทันที : "ท่านนักปราชญ์ ได้โปรดปรากฏตัว และรักษาอาการบาดเจ็บให้ฉันด้วย! มิฉะนั้นวันนี้ฉันคงไม่รอดแน่! ท่านนักปราชญ์!!"

เธอพยายามร้องตะโกนอย่างสุดกำลัง เพื่อให้นักปราชญ์กลับมาอีกครั้ง

แต่ทว่าไม่มีใครสนใจเลย

เมื่อเห็นเช่นนี้ อ้ายหร่านจึงเงียบลงไป

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หันไปมองด้านนอกประตูใหญ่ หัวใจเงียบงัน