บทที่ 2637 อย่างชัดเจน

ระหว่างทางทุกอย่างพังทลาย

ถนนที่เสียหาย บ้านที่ทรุดโทรม และแม้แต่รูปปั้นขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางสำนักก็เต็มไปด้วยรอยร้าวและพังทลาย

ฉากหลังที่เต็มไปด้วยสงครามมีอยู่ทั่วไป

มีฉากที่ทรุดโทรมอยู่ทั่วทุกที่

อ้ายหร่ายเฝ้าดูทั้งหมดนี้อย่างเงียบๆ แต่ก็ไม่ได้แสดงความประหลาดใจมากนัก

ในทางตรงกันข้าม สิ่งที่ทำให้หลินหยางค่อนข้างสงสัยคือเขาไม่เห็นผู้คนมากมายใน สำนักชิงเซวียนทั้งหมด

"ผู้คนจากสำนักชิงเซวียนหายไปไหนกันหมด"

ในที่สุดหลินหยางก็อดไม่ได้ที่จะถาม

"ไปหมดแล้ว" คนที่อ้ายหร่านเรียกว่าศิษย์พี่หนานเฟิงถอนหายใจ

"ไปหมดแล้ว?"

"ใช่ ไปหมดแล้ว บางคนก็กลัวปรมาจารย์เสวี่ยอู๋จนไม่กล้าอยู่ในสำนักต่อ เพื่อหลีกเลี่ยงหายนะ ดังนั้นพวกเขาจึงลาออกจากสำนักและกลับบ้าน บางคนก็ถูกผู้นำสำนักของเราขับไล่ออกไป เหลือเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังคงเหลืออยู่ "หนานเฟิงพูดเสียงแหบแห้ง

หลินหยางรู้สึกหัวใจบีบรัดแน่นเมื่อได้ยินเสียง

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคนสำนักชิงเซวียนที่เหลืออยู่จะยอมอยู่และตายไปพร้อมกับสำนักชิงเซวียน

เช่นเดียวกับผู้นำสำนักชิงเซวียน ในความเป็นจริงเขาสามารถมอบภูเขาชิงเซวียน ให้กับปรมาจารย์เสวี่ยอู๋ได้ แต่เพื่อประโยชน์ของสำนักและเพื่อให้อุทิศให้กับบรรพบุรุษ เขาจึงตัดสินใจยอมพลีชีพเพื่อปกป้องสำนักชิงเซวียน และคนที่มีเจตนารมณ์เหมือนเขานั้นก็มีอยู่ไม่มาก

ในความคิดของคนเหล่านี้สำนักชิงเซวียนคือบ้านของพวกเขา

พวกเขาจะละทิ้งบ้านเกิดเมืองนอนได้อย่างไร?

ดวงตาของ อ้ายหร่านสลดลงเล็กน้อยและแววตาก็ฉายแววเศร้าสร้อย

เธอพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะซ่อนมันไว้ไม่ให้ใครเห็น แต่หลินหยางก็สังเกตมันได้

แท้จริงแล้วหัวใจของเธอนั้นเศร้าสร้อยและว้าวุ่นที่สุด

ท้ายที่สุด ผู้คนที่นี่ล้วนแต่เป็นพี่ชายและน้องสาวของเธอ หรือแม้แต่อาจารย์ที่เธอเคารพ...

ทั้งสามมาถึงห้องโถงที่ผุพัง

หลังคาครึ่งหนึ่งของห้องโถงนี้ถูกโจมตี หนึ่งในสี่ของเสาข้างในหักแต่ยังพอมีมีเสาค้ำเอาไว้อยู่ ดังนั้นมันจึงยังไม่พังทลายลงมาในตอนนี้

ในห้องโถงใหญ่ ชายวัยกลางคนในชุดมอมแมมกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงกลาง หลับตาและสงบสติอารมณ์

"ท่านอาจารย์?"

อ้ายหร่านพึมพำออกมาอย่างอดไม่ได้

หลินหยางรู้สึกประหลาดใจมาก"นี่คือผู้นำสำนักชิงเซวียน?"

“ใช่แล้ว” อ้ายหร่านพยักหน้า

"ในสายตาของข้า คุณอ้ายหร่าน ข้าเข้าใจได้ว่าสำนักชิงเซวียนต้องพบเจอกับหายนะและสมาชิกในสำนักทั้งหมดก็จากไป แต่ทำไมประตูภูเขาถึงดูซ่อมซ่อมาก และแม้แต่ผู้นำสำนักเองก็ดูโทรม" หลินหยางอดไม่ได้ที่จะถาม

“หลังจากไล่ศิษย์ส่วนใหญ่ออกไปแล้ว ท่านอาจารย์ก็แจกจ่ายทรัพย์สินของสำนักให้กับทุกคน สำนักชิงเซวียนในตอนนี้จึงยากจนมาก ดังนั้นท่านอาจารย์จึงไม่มีเสื้อผ้าดีๆให้สวมใส่” อ้ายหร่านกระซิบ

หลินหยางไม่อยากจะเชื่อ

“ท่านอาจารย์ ศิษย์น้องอ้ายหร่านอยู่ที่นี่”

หนานเฟิง เดินเข้าไปในห้องโถงอย่างรวดเร็วและพูดพร้อมกับคารวะ

"โอ้?"

ชายวัยกลางคนที่กำลังนั่งสมาธิลืมตาขึ้นทันที

อ้ายหร่านเข้ามาโค้งให้ชายวัยกลางคนทันที

“อ้ายหร่านคารวะท่านอาจารย์!”

"อ้ายหร่าน เจ้ามาทำอะไรที่นี่? เจ้าถูกข้าไล่ออกจากสำนักชิงเซวียนแล้ว ข้าเคยบอกไปแล้วว่าเจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้ก้าวเข้าสู่สำนักอีก! เจ้าจะเพิกเฉยต่อคำพูดของข้างั้นหรือ? รีบออกไปจากภูเขาชิงเซวียนซะ!" ใบหน้าของผู้นำสำนักชิงเซวียนมืดลง เขาตะโกนทันที

“ท่านอาจารย์ ข้าเข้าใจจุดประสงค์ของท่านที่ต้องการขับไล่ข้าออกจากสำนัก ทำไมท่านต้องทำเช่นนี้ด้วย อ้ายหร่านไม่ใช่คนโง่ อ้ายหร่านเข้าใจความพยายามอันอุตสาหะของอาจารย์” อ้ายหร่านพูดเสียงเบา

คิ้วของผู้นำสำนักชิงเซวียนขมวดอย่างจริงจัง "ในเมื่อเจ้าก็รู้ถึงความตั้งใจของอาจารย์แล้ว เจ้าจะกลับมาอีกทำไม?"

"ท่านอาจารย์ ข้าพาเพื่อนมาที่นี่เพื่อถามท่านเกี่ยวกับตำหนักเทียนเสิน" อ้ายหร่านอธิบายจุดประสงค์ที่มาอย่างตรงไปตรงมา