บทที่ 2639 ปรมาจารย์เสวี่ยอู๋

หลินหยางเหรอ?”

ผู้นำสำนักชิงเซวียนและ หนานเฟิง มองเขาพร้อมกัน

"ไม่ จะทำอย่างนั้นำได้อย่างไรเสียำสำนักชิงเซวียนของเราในตอนนี้ก็เป็นหนามยอกอกของตำหนักเทียนเสิน เขาจะกำจัดเราไม่ช้าก็เร็ว ถ้าหลินหยางถูกลากลงมาเกี่ยวข้อง ไม่มีทางที่เขาจะไม่ได้รับอันตราย!" ผู้นำสำนักชิงเซวียนส่ายหัวทันทีและปฏิเสธ

แต่หลินหยางยิ้มและพูดว่า "ผู้นำสำนักชิงเซวียน คำพูดนั้นไม่จำเป็นเลย ให้ข้าได้บอกความจริงกับที่ว่า เจ้าตำหนักเทียนเสินเกลียดข้าไม่น้อยไปกว่าสำนักชิงเซวียนของเจ้า ที่ว่าต้องการกำจัดนั้น ข้าเกรงว่าพวกเขาคงจะมากำจัดข้าก่อน แล้วค่อยไปกำจัดสำนักชิงเซวียนของเจ้า”

"จริงเหรอ?" ผู้นำสำนักชิงเซวียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

อ้ายหร่านพูดต่อไปว่า "ท่านอาจารย์ ข้าได้พบผู้รอบรู้ที่จะเข้าร่วมในการแข่งขันอวี่เจวี๋ยแล้ว เกรงว่าให้ข้าเข้าร่วมในการต่อสู้คงไม่ได้ และข้าเองก็ไม่มีความตั้งใจที่จะเข้าร่วมการแข่ง แต่ถ้าหลินหยางได้รับอนุญาตให้เป็นตัวแทนของสำนักชิงเซวียนในการแข่งขันและปล่อยให้เขาชนะการจัดอันดับ และหาทางติดต่อกับเจ้าแห่งสำนักและขอความคุ้มครองจากเจ้าแห่งสำนัก ไม่เพียงแต่เขาจะได้รับการคุ้มครองเท่านั้น แต่แม้แต่สำนักชิงเซวียนก็ยังอยู่อย่างปลอดภัยได้เช่นกัน นี่เท่ากับว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวไม่ใช่เหรอ?”

"แต่...."

ผู้นำสำนักชิงเซวียนมองไปที่อ้ายหร่านจากนั้นก็มองไปที่หลินหยาง ลังเลที่จะพูด

อ้ายหร่านที่เป็นหญิงที่ฉลาดเฉียบแหลมก็เข้าใจความคิดของผู้นำสำนักชิงเซวียน ได้ทันที

เห็นได้ชัดว่า ผู้นำสำนักชิงเซวียนไม่ต้องการให้หลินหยางเป็นตัวแทนของสำนักชิงเซวียนในการแข่งขัน แต่อยากให้อ้ายหร่านเข้าร่วมมากกว่า ตอนนี้อ้ายหร่านได้รุกราน ตำหนักเทียนเสินและกลายเป็นเป้าหมายของตำหนักเทียนเสิน ผู้นำสำนักชิงเซวียนอยากทำให้นางอยู่ได้อย่างปลอดภัย

ตอนนี้ผู้มีพรสวรรค์ของสำนักชิงเซวียนกำลังจะหมดไป มีไม่มากนัก ในบรรดาสาวกรุ่นเยาว์เหล่านี้ มีเพียงอ้ายหร่านเท่านั้นที่มีพรสวรรค์ที่ดีที่สุดและทักษะทางการแพทย์ที่สูงที่สุด แม้ว่าปัญหาทางร่างกายของเธอจะไม่เหมาะสำหรับการแข่งขันอวี่เจวี๋ย แต่เขาสามารถช่วยระงับความเจ็บปวดทางกายภาพของโรคได้

สำหรับหลินหยางผู้นี้ ผู้นำสำนักชิงเซวียนไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับคนคนนี้

ให้เขาเป็นตัวแทนของสำนักชิงเซวียน... มันจะไม่เป็นการทำลายความหวังสุดท้ายของสำนักชิงเซวียนเหรอ?

เมื่อเห็นว่า ผู้นำสำนักชิงเซวียนลังเล อ้ายหร่านจึงรีบพูดทันทีว่า "ท่านอาจารย์ ทักษะทางการแพทย์ของหลินหยางไม่ด้อยไปกว่าข้า ดังนั้นจึงเหมาะสมที่สุดที่จะให้เขาเข้าร่วม"

"เสี่ยวหร่าน จริงๆแล้วอาจารย์..."

ผู้นำสำนักชิงเซวียนอยากที่จะพูดอะไรบางอย่าง แต่ในขณะนี้กลิ่นเลือดที่น่ากลัวก็แทรกซึมไปทั่วทั้งห้องโถง

ใบหน้าของผู้นำสำนักชิงเซวียนปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

ในเวลานี้ ศิษย์คนหนึ่งรีบเข้ามาจากข้างนอกและตะโกนอย่างกระวนกระวายไปที่ผู้นำสำนักชิงเซวียนว่า

"ท่านอาจารย์! ไม่ดี! ไม่ดีแล้ว! ปรมาจารย์เสี่ยอู๋ฆ่าคนบนภูเขา!!"

"อะไรนะ?"

การแสดงออกของผู้นำสำนักชิงเซวียนเปลี่ยนไปทันที

“สิบวายร้ายมาแล้วเหรอ?”

อ้ายหร่านหายใจติดขัด

“เร็วเข้า! เสี่วหร่าน! หลินหยาง! เจ้ารีบออกจากภูเขาทางด้านหลังเร็วเข้า เร็วเข้า!” ผู้นำสำนักชิงเซวียนตะโกนอย่างรีบเร่ง

“ท่านอาจารย์! แล้วท่านล่ะ” อ้ายหร่านถาม

"อาจารย์จะอยู่ที่เพื่อสกัดกั้นวายร้าย! หนีไปเร็ว!"

ผู้นำสำนักชิงเซวียนตะโกนแล้วรีบวิ่งไปที่ประตูด้วยลมใต้

อ้ายหร่านมองไปที่ด้านหลังของอาจารย์ด้วยสีหน้าจริงจัง จากนั้นตะโกนใส่หลินหยางว่า"หมอเทวดาหลิน เจ้าออกไปทางด้านหลังภูเขาก่อน แล้วข้าจะช่วยอาจารย์ของข้า!"

"คุณอ้ายหร่าน ถ้าจะไป ก็ต้องไปด้วยกัน! จะให้ข้าไปคนเดียวได้อย่างไร"หลินหยางหัวเราะ

“เวลาแบบนี้อย่ามาเถียงฉันนะ!”

“ข้าไม่ได้เถียง” หลินหยางกล่าว

อ้ายหร่านขมวดคิ้วและจ้องมองหลินหยางเขม็ง หลังจากนั้นไม่นานเธอก็เอื้อมมือออกไปและลากหลินหยางไปที่ด้านหลังของภูเขา

หลินหยางรู้สึกแปลกๆเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้ต่อต้าน

หลังจากวิ่งแบบนี้เป็นเวลาสามนาทีเต็มๆ ทั้งสองก็มาถึงทางลงเขาที่ด้านหลังภูเขา

"หมอเทวดาหลิน ได้โปรดรีบลงจากภูเขาและรอข้าสักครู่ ข้าจะขึ้นไปบนภูเขาเพื่อบอกลาท่านอาจารย์ แล้วค่อยไปหาท่าน!"

ในที่สุด อ้ายหร่านก็วิ่งขึ้นไปบนภูเขาอีกครั้งโดยไม่หันหลังกลับมามอง

“อำลา? ก็แค่ไปช่วยกันก็ได้นี่! ผู้หญิงคนนี้เย็นชาแต่ช่างจิตใจดีจริงๆ”

หลินหยางพึมพำและส่ายหัวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ตบฝุ่นบนร่างกายของเขาและเดินขึ้นภูเขาไป

การที่อ้ายหร่านกลับขึ้นไปบนภูเขานั้นอยู่ในความคาดหมายของหลินหยาง

ท้ายที่สุด ปรมาจารย์เสี่ยอู๋ไม่ใช่ราชาศักดิ์สิทธิ์แห่งวิหารแห่งสวรรค์ นับประสาอะไรกับราชาแห่งสวรรค์ทั้งสี่

แม้ว่าปัจจุบันผู้แข็งแกร่งของสำนักชิงเซวียนจะลดลงและกำลังจะล่มสลาย กลายเป็นสำนักที่กระจัดกระจาย แต่อูฐผอมๆ ก็ยังตัวใหญ่กว่าม้า ถ้า สำนักชิงเซวียนใช้กำลังทั้งหมด เขาก็คิดว่าเขายังสามารถต่อกรกับปรมาจารย์เสวี่ยอู๋ได้

อ้ายหร่านเองก็คิดแบบเดียวกัน นางจึงอยากอยู่ช่วย

ยิ่งแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ก็ยิ่งมีโอกาสชนะมากขึ้นเท่านั้น

ในขณะนี้ ผู้แข็งแกร่งของสำนักชิงเซวียนได้รวมตัวกันที่หน้าห้องโถงชิงเซวียน

มีคนจำนวนนิดหน่อย ประมาณแค่ห้าสิบคนเท่านั้น

และคนเหล่านี้เป็นคนหนุ่มสาวเพียงไม่กี่คน ที่เหลือเป็นวัยกลางคนและผู้สูงอายุ

อ้ายหร่านรู้ว่าเหตุผลที่คนหนุ่มสาวเหล่านั้นไม่ยอมจากไปเพราะพวกเขาเป็นเด็กกำพร้า พวกเขาเติบโตในสำนักชิงเซวียนและนี่คือบ้านของพวกเขา ถ้าพวกเขาสูญเสียบ้านไป พวกเขาจะไปที่ไหนได้?

“ศิษย์น้องอ้ายหร่าน?”