บทที่ 2650 ความจริงถูกเปิดเผยแล้วใช่ไหม

หนึ่งนาที?

ผู้คนตกตะลึง มองไปที่หลินหยางด้วยความไม่เชื่อ โดยคิดว่าพวกเขาได้ยินผิดไป

อ้ายหร่าน เจ้าสำนักชิงเซวียนและคนอื่นๆ จ้องมองด้วยความประหลาดใจ

“ไอ้เด็กบ้า แกพูดอะไรนะ? หนึ่งนาที?” คุณชายหวยขมวดคิ้ว ตะคอกอย่างเย็นชา

"ถูกต้อง หนึ่งนาที! ถ้าเกินหนึ่งวินาที นับว่าฉันจะแพ้" หลินหยางกล่าว

"ฮิฮิ น่าสนใจ! น่าสนใจมาก! ไม่คิดว่าจะเจอคนที่ไม่กลัวตายในวันนี้!" ตู๋กูหวยยิ้ม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความขี้เล่นและดุร้าย เขาโบกศีรษะไปด้านข้างและพูดอย่างใจเย็น: "ไป ไปเรียกมือสังหารมาให้ฉันที!"

"ครับ คุณชาย!"

คนข้างๆ วิ่งไป

หลังจากนั้นไม่นาน ชายร่างสูงที่มีพุงใส่ผ้ากันเปื้อนสกปรกก็เดินเข้ามา

ชายผู้นั้นเต็มไปด้วยเลือด ราวกับพ่อค้าเขียงหมู กลิ่นเลือดที่โชยออกมาจากร่างกายของเขาช่างน่าสยดสยอง

ทุกคนก็รู้ทักษะทางการแพทย์ จะไม่รู้ได้ยังไงว่ากลิ่นเลือดนั้นเป็นเลือดคนหรือเลือดสัตว์?

"มือสังหารตู๋กู?"

มีคนจำได้ตัวตนของชายผู้แข็งแกร่งที่สวมผ้ากันเปื้อนผู้นี้ได้ทันที ตกใจพูดออกมา

"อะไรนะ? เขาคือมือถลกหนังตู๋กู"

"พระเจ้า คุณชายหวยเรียกเขามาทำอะไร"

"ชายคนนี้ฆ่าคนโดยไม่กรพริบตาเลยนะ!"

ผู้คนที่อยู่รอบๆ ตัวสั่นด้วยความกลัว ราวกับว่าพวกเขาได้เห็นผี

ดวงตาของอ้ายหร่านแน่นขึ้น เธอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัวและพูดเบาๆ ว่า "หมอเทวดาหลิน หากสถานการณ์ผิดปกติ คุณหนีจากที่นี่โดยเร็วเลยนะ"

"คืออะไร" หลินหยางมองเธออย่างสงสัย

“ชายผู้นี้มีชื่อว่ามือสังหารตู๋กู เป็นเพชฌฆาตที่มีชื่อเสียงของตระกูลตู๋กู มีคนแปดร้อยคนถึงพันคนที่เสียชีวิตในมือของเขา และสภาพการตายของผู้เสียชีวิตแต่ละคนช่างน่าสังเวชอย่างยิ่ง บ้างก็ถูกถลกหนังดึงเส้นประสาท บ้างก็ถูกตักแขนขาควักอวัยวะภายในจนหมด แทบไม่มีเลยที่เป็นซากศพที่สภาพสมบูรณ์ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือหลังจากแยกชิ้นส่วนผู้คนออกแล้ว เขาสามารถมั่นใจได้ว่าอวัยวะทุกส่วนและแม้แต่เส้นเลือดทุกเส้นไม่บุบสลาย ระดับความแม่นยำนั้นอยู่ในระดับการผ่าตัดเลย" อ้ายหร่านพูดเสียงแหบ

“เก่งขนาดนั้นเลยหรือ?”

หลินหยางค่อนข้างประหลาดใจ

"ไอ้สารเลว ฉันให้เวลาแกหนึ่งนาที! แกจัดการเรื่องนี้เดี๋ยวนี้ ถ้าใช้เวลาเกินหนึ่งวินาที ฉันจะให้มือสังหารลอกหนังแกออกต่อหน้าทุกคน!" ตู๋กูหวยหรี่ตาและยิ้มกว้าง

“ถ้าฉันแก้ปัญหานี้ภายในหนึ่งนาทีได้ แล้วจะเป็นยังไงล่ะ?” หลินหยางกลับมามีสติและถามตรงๆ

ผู้คนตกใจราวกับว่าพวกเขาไม่คาดคิดว่าหลินหยางจะกล้าต่อรอง

“แกต้องการอะไร” ตู๋กูหวยตะคอกอย่างเย็นชา