บทที่ 2654 ปล้นกลางทาง

"ฟังนะ นี่เป็นงานที่ตระกูลตู๋กูมอบหมายให้พวกคุณ! พวกคุณต้องทำ หากพวกคุณกล้าฝ่าฝืนคำสั่งของตระกูลตู๋กู ตามข้อตกลงก่อนหน้านี้ ตระกูลตู๋กูสามารถกำจัดพวกคุณได้ตามต้องการ!"

ชายคนนั้นตะคอก จากนั้นเขาก็ดึงบังเหียนแล้วขี่ม้าออกไป

ใบหน้าของทุกคนซีดลง แต่ละคนพูดอะไรไม่ออก

"ตอนที่ฉันไปพบผู้ดูแลของตระกูลตู๋กูในก่อนหน้านี้ ผู้ดูแลบอกว่าตระกูลตู๋กูจะต้องเป็นผู้นำ ต้องปฏิบัติตามคำสั่ง ถ้าเรากล้าที่จะฝ่าฝืน ตระกูลตู๋กูจะมีสิทธิ์ที่จะจัดการเรา!" เจ้าสำนักชิงเซวียนพูดเสียงแหบห้าว

"หา? กล่าวคือ ไปก็ตาย ไม่ไปก็ตายงั้นหรือ?" หน่านเฟิงพูดอย่างว่างเปล่า

"นี่ต้องเป็นความหมายของตู๋กูหวยนั้นแน่ๆ! มันต้องการจะฆ่าเรา!"

“มันน่าเกลียดเกินไปแล้ว!"

“ตู๋กูหวยคนนี้ ช่างน่ารังเกียจจริงๆ!"

ผู้คนกัดฟัน ก่นด่ากันอย่างลับๆ

"ตอนนี้มาพูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์ หากเราไม่ไปเปิดทาง ตู๋กูหวยจะฉวยโอกาสนี้หาเรื่องอย่างแน่นอน เหตุผลไม่ได้อยู่ที่ฝ่ายเราแล้ว ไม่ก็ไปข้างหน้า หรือไม่ก็วิ่งหนีทันที!" อ้ายหร่านพูดอย่างเคร่งขรึม

"เช่นนั้น เรามาลองดูกัน" หลินหยางกล่าว

คนสำนักชิงเซวียนมองหน้ากันไปมา แต่ในที่สุดก็กัดฟันแล้วรีบไปที่ด้านหน้าของขบวนทีละคน

"หือ? คนพวกนั้นจะไปไหน?"

"ไม่รู้เหรอ คนพวกนั้นทำให้คุณชายหวยขุ่นเคือง ถูกจัดให้เป็นผู้เปิดทาง"

"เปิดทาง? เปิดเส้นทางนี้เหรอ? ข้างหน้าเป็นป่าแห่งซากสัตว์ร้ายนะ! พวกเขาไม่ใช่กำลังรนหาที่ตายเหรอ?”

“ไม่ใช่ว่าพวกเขากำลังรนหาที่ตาย แต่คุณชายหวยต่างหากที่ต้องการให้พวกเขาตาย! ฮิ ช่างเป็นพวกโง่เขลาจริงๆ กล้าที่จะทำให้คุณชายหวนขุ่นเคืองแล้วยังกล้าติดตามขบวนของตระกูลตู๋กูอีก นี่ไม่ใช้เอาชีวิตน้อยๆ ไปไว้ในมือคุณชายหรอหรือ?"

"ถ้าเป็นฉันนะ หนีไปนานแล้ว"

“หนี? นายคิดไปเองแล้ว คิดหรือว่าคุณชายหวยจะปล่อยพวกเขาไป? แม้ว่าพวกเขาจะหลบหนีจากดินแดนแห่งความเงียบและความตายได้ คนเหล่านี้ก็ต้องตาย! ฉันคิดว่าพวกเขาคงรู้ว่าพวกเขาไม่สามารถหลบหนีได้ ดังนั้นพวกเขาจึงมาเผชิญหน้ากับความเป็นจริงหน่ะ”

ผู้คนบนท้องถนนมองไปที่สมาชิกของสำนักชิงเซวียนที่กำลังรีบไปหน้าขบวน ไม่มีใครไม่ซุบซิบกัน

ในไม่ช้า คนของสำนักชิงเซวียนก็มาถึงด้านหน้าของขบวน

ในขณะนี้ ชายขี่ม้าขาวกำลังรอคนของสำนักชิงเซวียน

“พวกคุณรีบเปิดถนนข้างหน้าสามกิโลเมตร เคลียร์สิ่งกีดขวางวัชพืชริมถนนให้ขบวนด้วย! มั่นใจว่าขบวนต้องราบรื่น เข้าใจไหม? จำไว้ ต้องรักษาระยะห่างจากขบวนสามกิโลเมตร ถ้าพวกคุณเดินช้า จะมีแต่พวกคุณถูกซักถาม!” ชายคนนั้นตะโกนอย่างจริงจัง

ทุกคนโกรธมาก แต่พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากวิ่งไปข้างหน้า

ในไม่ช้า ผู้คนของสำนักชิงเซวียนก็มาถึงหน้ากองกำลังหลักสามกิโลเมตร

พวกเขามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง แต่ละคนต่างอกสั่นขวัญหาย

“เจ้าสำนัก พวกเขาทำแบบนี้กับเรา ทำไมเราไม่เร่งความเร็วแล้วไปยังดินแดนสุเมรุเองเลยล่ะ ทำไมเราต้องมาเปิดทางให้พวกเขาด้วย” ในเวลานี้ มีคนอดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำ

เจ้าสำนักชิงเซวียนกลับส่ายหัว: "ลำพังพึ่งแค่เราเอง เกรงว่าเราจะไม่สามารถไปถึงดินแดนสุเมรุได้ แม้ว่าเราจะเปิดทางที่นี่ แต่กองกำลังการยับยั้งของตระกูลตู๋กูยังคงมีอยู่ พวกโจรธรรมดาไม่กล้าโจมตีพวกเรา กลัวแต่พวกที่สิ้นหวังไม่กลัวความตาย..."

"ยังไงก็ตาม ทุกคนระวังตัวด้วย" อ้ายหร่านพูดเสียงแหบพร่า