บทที่ 2653 ทางตัน

ในเช้าตรู่ของวันถัดมา หลังจากที่ทีมของตระกูลตู๋กูเสร็จสิ้นการพักผ่อนแล้ว ก็ออกจากเมืองเซวียนฮวาอย่างโอ่อ่ายิ่งใหญ่ มุ่งหน้าไปยังดินแดนสุเมรุ

ทั้งทีมมีเกือบหมื่นคน

ผู้ที่มีความแข็งแกร่งจากตระกูลตู๋กูเดินนำหน้าทีม คนเหล่านี้ล้วนมีออร่าที่น่าสะพรึงกลัว มีความแข็งแกร่ง ทุกคนขี่ม้าขาวราวกับหิมะ เชิดหน้าอกผายมุ่งไปยังข้างหน้า

ตามด้วยขบวนจากตระกูลที่ทรงพลังต่างๆ พวกเขาพูดคุยและหัวเราะกัน มีความสุขมาก ได้ขึ้นเรือลำใหญ่ของตระกูลตู๋กู การเดินทางไปดินแดนสุเมรุ เรียกได้ว่าไร้ข้อกังวล

ขบวนยาวเหมือนมังกร ทีมนำหน้าเดินทางไปยี่สิบนาทีเต็ม แล้วคนสุดท้ายเพิ่งจะออกจากเมือง

แน่นอนว่าขบวนเช่นนี้ พวกโจรไม่กล้ามาโจมตี

ตู๋กูหวยนั่งอยู่บนรถลากที่ลากโดยม้าแปดตัว โดยมีหญิงสาวที่สวยงามบอบบางสองคนอยู่ในอ้อมแขนของเขา กำลังเอาใจเขาอยู่

อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าดวงตาของเขาเย็นชาเป็นพิเศษ และดูเหมือนเขาจะอารมณ์ไม่ดีมากเสียจนทำให้ผู้หญิงข้างๆ เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“คุณชาย ท่านทำฉันเจ็บแล้ว” ผู้หญิงที่อยู่ถัดจากเขาร้องออกมา

“คุณชาย ดูเหมือนวันนี้ท่านไม่มีความสุขเลย มีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าคะ” ผู้หญิงที่อยู่อีกฝั่งถามอย่างระแวดระวัง

“เรื่องของฉัน เป็นธุระที่พวกเธอมายุ่งได้เหรอ?” สายตาของตู๋กูหวยเปลี่ยนเป็นเย็นชา พูดอย่างเยือกเย็น

“ทาสสมควรตาย!”

ผู้หญิงสองคนหวาดกลัว

“ฮึ่ม ถ้าพวกเธออยากรู้ บอกให้รู้ก็ได้ ก็แค่คนต่ำไม่ยอมเชื่อฟังฉันก็แค่นั้น! เมื่อวานฉันรอคนต่ำต้อยอยู่ในห้องมาสองชั่วโมงเต็ม แต่ก็ไร้วี่แววของเธอ ช่างน่าโมโหจริงๆ!" ตู๋กูพูดด้วยท่าทางดุร้าย

"ใครกันที่ไม่รู้จักชั่วดีกล้าปฏิบัติต่อคุณชายของเราเช่นนี้ได้"

“การที่ได้รับความเอ็นดูจากคุณชาย นั่นคือวาสนาที่สะสมมาถึงสามปีง ใครกันช่างโง่เขลาเช่นนี้ ชะตากรรมช่างต่ำต้อยจริงๆ!"

ทั้งสองสาวช่วยกันตำหนิกันอย่างเร่งรีบ

ตู๋กูหวยยิ่งฟังยิ่งโกรธมากขึ้น มองไปที่ผู้หญิงสองคนที่อยู่ข้างๆเขา แม้ว่าพวกเธอจะสวยงามบอบบางเช่นกัน แต่เมื่อเทียบกับอ้ายหร่านแล้ว พวกเธอดูน่าเบื่อและธรรมดา

เขารู้สึกหงุดหงิด ตะโกนอย่างหนัก: "ไสหัวออกไปให้หมด!"

สองสาวตกใจ มองสายตาที่โหดเหี้ยมของตู๋กูหวย ไม่กล้ารีรอ รีบลงจากรถอย่างรวดเร็ว

ในเวลานี้ ชายคนหนึ่งเดินไปข้างรถม้า

“คุณชายครับ”

“มีอะไร?” ตู๋กูหวยถามอย่างเสียหงุดหงิด

“คนของสำนักชิงเซวียนได้จ่ายเงินแล้ว และตอนนี้ พวกเขากำลังไปที่ดินแดนสุเมรุ กับตระกูลตู๋กูเรา ผู้หญิงชื่ออ้ายหร่าน…ก็อยู่ที่นั่นด้วยครับ” ชายที่ติดตามรถม้ากล่าวด้วยความเคารพ

“อะไรนะ ถึงกับจ่ายเงิน และยังตามมาอีก?”

ตู๋กูหวยตกตะลึง: “ไอ้สารเลวพวกนี้ไม่ได้หนีไปหรือ?”