บทที่ 2652 ไม่ว่ายังไงก็มีฉัน

ตู๋กูหวยจากไปแล้ว แต่สีหน้าของทุกคนของสำนักชิงเซวียนดูน่าเกลียด รู้สึกกังวลใจ

คำพูดของตู๋กูหวยสร้างความกดดันให้กับพวกเขาอย่างมาก

เมื่อพิจารณาจากสิ่งที่ตู๋กูหวยหมายถึง เห็นได้ชัดว่าเขากำลังกำหนดเป้าหมายไปที่สำนักชิงเซวียน เว้นแต่ว่าอ้ายหร่านจะเต็มใจไปที่ชั้นสามของภัตตาคารดื่มเป็นเพื่อนตู๋กูหวย

แต่ชายชาตรีเหล่านี้จะเสียสละผู้หญิงเพื่อแลกกับความสงบสุขของตัวเองได้อย่างไร?

"ฉันคิดว่ามันยากที่จะเข้าร่วมการแข่งขันอวี่เจวี๋ยนี้แล้ว" เจ้าสำนักชิงเซวียนหายใจเข้าลึก ๆ และพูดเสียงแหบห้าว: "ฉะนั้น ฉันคิดว่ากลับบ้านกันดีกว่า!"

"ท่านอาจารย์ ท่านจะยอมแพ้งั้นหรือคะ?" อ้ายหร่านตกใจ

"ไม่อย่างนั้นล่ะ? เป็นไปได้ไหมว่าเธอจะให้อาจารย์เสียสละเธอเพื่อไปอยู่กับตู๋กูหวยคนนั้น?" เจ้าสำนักชิงเซวียนกล่าวด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

"คือ..." อ้ายหร่านก้มหน้าลงโดยไม่พูดอะไรสักคำ

“ทุกท่าน ไม่ต้องห่วง ฉันคิดว่าตู๋กูหวยยังคงให้ความสำคัญกับสายตาชาวโลก ดูเหมือนว่าตระกูลตู๋กูก็ให้ความสำคัญกับชื่อเสียงเช่นกัน ตราบใดที่เราไม่ทำผิด ไม่ทิ้งช่องโหว่ให้อีกฝ่าย พวกมันก็ทำอะไรเราไม่ได้! ทำทุกอย่างตามปกติ อย่าไปสนใจตู๋กูหวยนั่นเลย! ไม่เป็นไรหรอก" หลินหยางพูดด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเขาผ่อนคลาย ดูเหมือนเขาจะไม่ใส่ใจ

“หมอเทวดาหลิน ยังไงตู๋กูหวยก็เป็นลูกชายคนที่สองของตระกูลตู๋กู ถ้าเขากำหนดเป้าหมายเรา การเดินทางของเราจะลำบากมาก” อ้ายหร่านพูดเสียงเบา

“แต่ถ้าเรายอมแพ้ ก็ไม่มีทางที่จะต่อกรกับตำหนักเทียนเสินได้ และจุดจบของเราก็ยังต้องตายอยู่ดี! ถ้าอย่างนั้น ทำไมเราไม่ลองสู้ดูล่ะ” หลินหยางถามกลับ

อ้ายหร่านมองเขาเป็นเวลานาน จากนั้นก้มศีรษะลงอีกครั้งและหยุดพูด

"เว้นแต่ว่าพคุณจะหาที่หลบภัยจากเจ้ายุทธจักรอื่น ไปที่ดินแดนสุเมรุ หรือเราจะไปที่ดินแดนสุเมรุเพียงลำพัง มิเช่นนั้นเราจะแค่วิธีนี้เท่านั้น" หลินหยางกล่าว

“ในพื้นที่ของเรา มีเพียงตระกูลตู๋กูเท่านั้นที่สามารถยับยั้งพวกโจร จากการทำผิดพลาด ไม่มีตระกูลที่มีอำนาจอื่นใดที่มีอิทธิพลเช่นนี้ หากเราอาศัยเพียงรอยเท้าของเรา เราจะไปได้ไม่ไกลแน่นอน แต่เราไม่รู้ว่ามีมากน้อยแค่ไหนที่ตระกูลที่มีอำนาจมากกว่าเราที่ยังคงส่งยาอย่างซื่อสัตย์ให้กับตระกูลตู๋กู เพื่อหาที่พักพิง หากไปลำพัง สามารถพูดได้ว่ามีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถไปถึงดินแดนสุเมรุถนนสายนี้อันตรายมาก พวกเราสำนักชิงเซวียนไม่สามารถไปถึงที่นั่นได้เลย!” เจ้าสำนักชิงเซวียนส่ายหัวและถอนหายใจ

"เช่นนั้น ความหมายของพวกคุณคือ?" หลินหยางมองไปที่เจ้าสำนักชิงเซวียนและถาม

เจ้าสำนักชิงเซวียนก็เงียบเช่นกัน

ถ้าไม่ไปก็ตาย ถ้าไปลำพังก็ตาย

พวกเขา ไม่มีทางเลือกเลย