บทที่ 2659 ปล่อยคนผู้นี้ไว้ไม่ได้แล้ว

ในขณะนี้ ที่เกิดเหตุเป็นที่น่าสลดใจ

ถนนด้านหน้าถูกแยกออกเป็นสองส่วน และมีร่องน้ำขนาดใหญ่ปรากฏต่อสายตาของผู้คน

รอยแตกขยายออกไปไกลมาก พุ่งตรงออกมาจากป่าแห่งความตาย

และหัวขโมยเหล่านั้นก็กลายเป็นละอองเลือดไปแล้ว และเสียชีวิตอย่างน่าสงสารในที่นั้น ไม่เหลือใครเลย

ทุกคนตกตะลึง ตกตะลึงกันหมด

ไม่มีใครอยากเชื่อในสิ่งที่พวกเขาเห็น

หัวขโมยจำนวนมาก นักปรุงยาที่ทรงพลังจำนวนมากถูกสังหารโดยหมัดของหลินหยาง?

อ้ายหร่านเฝ้าดูอย่างเงียบ ๆ แต่มีคลื่นลูกใหญ่อยู่ในใจของเธอซึ่งไม่สามารถสงบลงได้เป็นเวลานาน

ร่างกายของ ผู้นำสำนักชิงเซวียน สั่นอย่างบ้าคลั่งพลางจ้องมองไปที่ร่างสูงสง่าด้วยดวงตาที่ลุกโชน

“ฉิงซวนจง บางทีความรอดยังมีอยู่ ชิงซวนจงจะยังมีชีวิตอยู่!” เขาพึมพำ น้ำตาไหลอาบใบหน้า

ส่วนหญิงสาวที่อยู่ไกลๆ นั้นก็สติล่องลอยไปนานแล้ว

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่เมื่อมีลมกระโชกแรงในฤดูใบไม้ร่วง เธอก็ได้สติคินมาพร้อมร่างที่สั่นเทา

"นี่เป็นสมาชิกของสำนักชิงเซวียนงั้นหหรือ? นี่คือตระกูลที่อ่อนแอและไร้พลังที่ต่อต้านพี่ชายของข้า"

ศีรษะของหญิงสาวชุดแดงมึนงง และหัวใจของเธอก็เต้นแรง

เธอตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

หมัดของ หลินหยางในเมื่อครู่เกินจินตนาการและความรู้ความเข้าใจของเธอโดยสิ้นเชิง

โจรที่สามารถมาที่ ป่าแห่งซากสัตว์ร้ายเพื่อปล้นชิง ย่อมไม่ใช่หัวขโมยข้างถนน ต้องรู้ว่าป่าแห่งนี้เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายกลายพันธุ์จำนวนมาก ซึ่งอันตรายมาก และสภาพแวดล้อมก็โหดร้ายอย่างแท้จริง เมื่อพวกเขาพบกัน ก็หลีกหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการต่อสู้

หากไม่มีความสามารถใครจะกล้ามาที่นี่เพื่อปล้นชิงเล่า?

แต่กลุ่มโจรเหล่านี้ถูกหมัดของหลินหยางสังหารได้ในหมัดเดียว!

นี่เป็นสิ่งที่คนปกติสามารถทำได้งั้นหรือ?

ข้าเกรงว่าบรรดาเจ้านายของตระกูลตระกูลตู๋กู ที่มีสายตาอยู่เหนือจุดสูงสุดเองก็จะทำไม่ได้เช่นกัน!

สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือสมาชิกของตระกูลตู๋กู ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีชายที่แข็งแกร่งซ่อนอยู่ในสำนักชิงเซวียนเล็กๆแห่งนี้ หากอาศัยโอกาสตอนที่ตระกูลตู๋กูยังไม่รู็ถึงการมีตัวตนของคนคนนี้ ลงมืออย่างฉับพลัน ไม่แน่ว่าตระกูลตู๋กูอาจจะตายอย่างไร้ข้อกังขา และเกรงว่าตระกูลตู๋กูทั้งหมดจะต้องประสบความสูญเสียอย่างหนักเช่นกัน

"ไม่! ปล่อยคนผู้นี้ไว้ไม่ได้แล้ว!"

หญิงสาวกัดฟัน หันศีรษะทันที และวิ่งไปที่ทีมของตระกูลตู๋กูทันที

หลินหยางดูเหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง หันศีรษะและมองไปทางหญิงสาวที่กำลังวิ่ง ดวงตาของเขาเป็นประกาย แต่เขาไม่ได้พูดอะไร แต่เดินไปหาชายตาเดียวซึ่งนอนอยู่บนพื้นที่กำลังหอบหนักอยู่ไม่ไกล

ใบหน้าของชายตาเดียวเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกในขณะนี้

มือของเขายังคงกำยาไว้แน่น

หลินหยางปิดนิ้วของเขาได้อย่างง่ายดายและหยิบยาอายุวัฒนะออกมา

"เจ้า..." ชายตาเดียวอ้าปากและต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลินหยางกระทืบเขาอย่างแรง

บูม!

ร่างที่เหี่ยวเฉาของเขาระเบิดขึ้นทันที และเขาก็เสียชีวิตอย่างน่าอนาถ

เมื่อเห็นเช่นนี้ ผู้หญิงคนนั้นก็กลัวจนหมอบลงกับพื้นอย่างลนลาน

"นายท่านไว้ชีวิตข้าด้วย! นายท่านไว้ชีวิตข้าด้วย!"

ผู้หญิงคนนั้นกรีดร้องราวกับว่าเธอเสียสติไปแล้ว

หลินหยางมองดูเธออย่างเงียบ ๆ และพูดอย่างใจเย็น: "ลุกขึ้น ในเมื่อเจ้ายอมจำนนแล้ว ก็ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า!"

"ขอบคุณ นายท่าน! ขอบคุณนางท่าน..." หญิงสาวร่ำไห้ด้วยความดีใจเมื่อได้ยินเสียงนั้น หมอบคลานอีกครั้ง แล้วลุกขึ้น และอยากหนีจากที่นี่

"เดี๋ยว!"

หลินหยางตะโกน

ผู้หญิงคนนั้นตกใจและมองไปที่ หลินหยางด้วยความประหลาดใจ

“ใครบอกให้เธอไป กลับมานี่!”

แต่เขาได้ยิน หลินหยางพูดด้วยเสียงต่ำ

ผู้หญิงคนนั้นมองไปที่ หลินหยาง ด้วยดวงตาที่เบิกกว้างและตัวสั่นเท่า "นายท่าน...ท่าน...ท่านมีคำสั่งอะไรหรือไม่?"