บทที่ 2660 ปราศจากอุปสรรค

"เป็นไปได้อย่างไร?"

สาวน้อยตะโกนขึ้นมาด้วยความตกตะลึง ราวกับว่าเจอผี

การไปกลับครั้งนี้ของเธอ ใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งชั่วโมง เหตุใดฉากอันน่าเวทนาและยุ่งเหยิงก่อนหน้านี้ ถึงได้กลับสู่สภาพเดินในเวลาอันสั้นเช่นนี้ล่ะ?

ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ได้?

หรือว่าคนของสำนักชิงเซวียนจะร่ายเวทมนตร์? สาวรู้รู้สึกว่าสมองของตนเองกำลังจะระเบิด คิดหาเหตุผลอยู่ครู่ใหญ่ก็คิดไม่ออก

เวลานี้ คนที่ถูกส่งออกไปก็หวนกลับมา

"เป็นอย่างไรบ้าง? หาตัวคนของสำนักชิงเซวียนเจอไหม?" ตู๋กูหวยนั่งอยู่บนรถม้า เปิดม่านออก แล้วซักถามคนที่กลับมา

"เรียนคุณชายหวย ไม่พบคนของสำนักชิงเซวียน ดูเหมือนว่าพวกเขาจะหายไปแล้วครับ" คนที่มาคารวะแล้วกล่าว

"หายไปแล้ว?" ตู๋กูหวยตื่นตกใจ

"คุณชาย บางทีพวกเขาอาจจะถูกโจรของป่าแห่งซากสัตว์ร้ายกลุ่มนั้นฆ่าทิ้ง หรือถูกพาตัวไปแล้วก็ได้ครับ" มีคนกล่าว

ตู๋กูหวยพยักหน้า: "เกรงว่าจะมีเพียงคำอธิบายเช่นนี้เท่านั้น!"

"พี่รอง?" สาวน้อยตื่นตกใจ

"น้องสาม ฉันคิดว่าช่วงนี้คุณคงจะเหนื่อยเป็นอย่างมาก จึงเกิดความรู้สึกหลอน คนของสำนักชิงเซวียนตายแล้วแน่นอน! คุณไม่เห็นเลือดที่อยู่บนพื้นเหรอ? เกินครึ่งหนึ่งเป็นของพวกเขา แล้วพวกคนไม่ได้เรื่องกลุ่มนั้น จะเป็นคู่ต่อสู้ของพวกโจรป่าแห่งซากสัตว์ร้ายผู้โหดเหี้ยมกลุ่มนั้นได้อย่างไรกัน?" ตู๋กูหวยยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าว

สาวน้อยอ้าปากเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดจา

ในเวลานี้แม้แต่เธออดไม่ได้ที่จะสงสัยว่า ตนเองนั้นมั่วจริงๆ หรือว่าอะไรกันแน่

"ไปกันเถอะน้องสาว! พวกเราจะต้องรีบออกเดินทาง"

ตู๋กูหวยกล่าวอย่างนิ่งๆ แล้วกลับไปนั่งบนรถม้าอีกครั้ง

กองทัพใหญ่ออกเดินทางอีกครั้ง

ตลอดทางนี้เงียบสงบ ไม่มีอุปสรรคแม้แต่น้อย

ตู๋กูหวยไม่ได้สนใจ

แต่บรรดายอดฝีมือของตระกูลตู๋กูรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ แต่ละคนต่างกระซิบกระซาบ ส่งเสียงซุบซิบกันขึ้นมา

หญิงสาวได้ม้าใหม่อีกตัวหนึ่ง จึงตามกองทัพใหญ่ไปอย่างอกสั่นขวัญแขวนเช่นนั้น

ในขณะที่นางกำลังครุ่นคิดเรื่องราวก่อนหน้านี้ ก็รู้สึกว่าตนเองมองข้ามอะไรบางอย่างไป

พอนางเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นคนที่อยู่ด้านหน้ากำลังปรึกษาหารือกัน จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว และตะโกนถามขึ้นโดยตรงว่า: "พวกคุณกำลังพูดคุยอะไรกันอยู่เหรอ?"

"เรียนคุณผู้หญิง พวกเรารู้สึกว่าตลอดเส้นทางนี้ค่อนข้างแปลกประหลาดครับ" ยอดฝีมือตระกูลตู๋กูคนหนึ่งคารวะแล้วกล่าว

"ค่อนข้างแปลกประหลาด?" สาวน้อยตกตะลึง แล้วกล่าวถามด้วยความแปลกใจว่า: "แปลกตรงไหนเหรอ?"

"คุณผู้หญิงลองสังเกตดูสิครับ ที่นี่เป็นป่าแห่งซากสัตว์ร้าย เดิมทีควรจะเต็มไปด้วยอุปสรรค และอันตรายร้ายแรง แต่พวกเราเกือบจะเดินออกจากป่าแห่งซากสัตว์ร้ายแล้ว กลับไม่พบอุปสรรคขวางหนามใดๆ ทั้งสิ้น จะไม่แปลกได้อย่างไรกันครับ?" ยอดฝีมือผู้นั้นกล่าว

"หึ พวกโจรขโมยมันก็มีสมองเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ไหนเลยพวกโจรจะกล้ามาผูกเงื่อนกับตระกูลตู๋กูของพวกเรา? นั่นไม่ใช่การรนหาที่ตายเหรอ?"

"แต่ตลอดเส้นทางนี้ แม้แต่สัตว์ป่าสักครึ่งตัวพวกเราก็ยังไม่พบเลยนะครับ นี่มันไม่แปลกเหรอ?" ยอดฝีมือคนนั้นตอบกลับทันที

เพียงได้ยินคำพูดนี้ สาวน้อยก็นิ่งอึ้งไป

จริงด้วย

ตลอดเส้นทางนี้ไม่พบพวกโจรขโมยก็ช่างเถอะ แต่ทำไมกระทั่งสิงสาราสัตว์ก็ไม่พบสักตัวเลยล่ะ?

นี่มันแปลกเกินไป!

ต้องเข้าใจว่า เดิมทีที่แห่งนี้คือที่สัญจรไปมาของสัตว์ป่า!

"ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น?" สาวน้อยพูดพึมพำ

"ไม่รู้แน่ชัดครับ เพียงแต่ออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะครับ ป่าแห่งซากสัตว์ร้ายแห่งนี้แปลกประหลาดเป็นอย่างมาก เกรงว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดคิด ไม่ควรอยู่ที่นี่นานครับ!"

"พูดถูก เราจะต้องเพิ่มความเร็วของกองทัพครับ"

บรรดายอดฝีมือของตระกูลตู๋กูต่างก็ปลุกใจขึ้นมา แล้วระมัดระวังโดยรอบ

ไม่นาย กองทัพใหญ่ก็เดินทะลุผ่านป่าแห่งซากสัตว์ร้าย และมาถึงพื้นที่ราบด้านนอก

เพียงกองทัพใหญ่ออกมาจากป่า สาวน้อยก็ต้องตกใจ และคนของตระกูลตู๋กูหลายคนต่างก็ตกตะลึงตาค้าง

แต่เมื่อเห็นด้านนอกป่า มีคนหลายสิบคนกำลังนั่งพักผ่อนอยู่ข้างทาง