บทที่ 2663 มีปัญหาอะไรไหม?

ผู้นำสำนักชิงเซวียนลากหลินหยางออกมาจากตึกโดยตรง และรีบกลับมารวมตัวกับพวกอ้ายหร่านอย่างรวดเร็ว

"เร็วเข้า เรารีบไปที่ตระกูลตู๋กูทางด้านนั้น และออกจากที่นี่ก่อน" ผู้นำสำนักชิงเซวียนตะโกนเบาๆ

หลินหยางยิ่งสับสนงุนงง

นี่คือผู้นำสำนักชิงเซวียนเป็นอะไรไป?

คนที่รับผิดชอบจดบันทึกการรับสมัครคนนั้นเพียงแค่กล่าวแนะนำ ก็ทำให้เขาตกใจจนเป็นอย่างนี้เลยเหรอ?

หรือว่าคำแนะนำของคนคนนั้นมีอะไรปิดบังอยู่?

ในขณะที่หลินหยางกำลังครุ่นคิดอยู่ ผู้คนก็หยุดฝีเท้าลง

เมื่อเงยหน้าขึ้น จึงพบคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา

"แย่แล้ว!" สีหน้าของผู้นำสำนักชิงเซวียนดูย่ำแย่อย่างมาก เขากล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"ผู้นำ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" หลินหยางเอ่ยถาม

"คุณไม่ได้ยินคำพูดของคนรับสมัครที่บอกกับเราเมื่อกี้นี้เหรอ?"

"ได้ยินครับ"

"เช่นนั้นคุณรู้ความหมายในคำพูดนั้นของเขาไหม?"

"ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยให้เกียรติเราเท่าไหร่"

"ใช่ พวกเขาคิดว่าสำนักเล็กๆ อย่างสำนักชิงเซวียนของเรานี้ แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะได้รับผลสำเร็จอะไรในการแข่งขันอวี่เจวี๋ย ดังนั้นเขาจึงทำเครื่องหมายไว้ที่ตระกูลของเราโดยเฉพาะ และแจ้งให้คนของตระกูลใหญ่อื่นๆ ให้ทราบ และหลังจากที่คนของตระกูลใหญ่เหล่านั้นทราบข่าว พวกเขาจะต้องส่งคนมาหาพวกเรา!"

"มาหาพวกเราทำไมเหรอ?"

"ซื้อโควตา!" ผู้นำสำนักชิงเซวียนกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"อะไรนะ?"

หลินหยางตกตะลึง ไม่นานก็เข้าใจได้ในทันที

เห็นได้ชัดว่าคนลงทะเบียนรับสมัครคนนั้นได้รับประโยชน์จากคนของตระกูลใหญ่เหล่านั้น และจับตาดูตระกูลที่เล็กๆ และอ่อนแอเหล่านั้น หากในกรณีที่มีโควตาเหมาะสม เขาจะแจ้งให้ตระกูลใหญ่เหล่านั้นทราบ เพื่อให้พวกเขามาซื้อ

เขากล่าวประโยคนั้น เป็นทั้งคำโน้มน้าว และเป็นการกล่าวเตือนด้วย

ดูเหมือนว่าสิ่งที่เรียกว่าการแข่งขันอวี่เจวี๋ยนี้ มันไม่ยุติธรรมและตรงไปตรงมาโดยสิ้นเชิง ด้านในนั้นซับซ้อนอย่างมาก

"พวกท่านเป็นคนของสำนักชิงเซวียนใช่ไหม? เราเป็นคนของสำนักซ่างซาน! เจ้าสำนักของพวกเราหวังว่าพวกคุณจะตามเราไปที่สำนักซ่างซวนของเราเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันอวี่เจวี๋ย พวกคุณคงจะไม่คัดค้านเราใช่ไหม?" ชายผู้แข็งแกร่งที่มีความสูงสองเมตรจ้องมองลงมาที่ผู้นำสำนักชิงเซวียนและทุกๆ คน พร้อมกล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

คำพูดยังถือว่าสุภาพ แต่ในน้ำเสียงและการแสดงออกนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ให้คนปฏิเสธ

คนของสำนักชิงเซวียนต่างตกตะลึง

สีหน้าของผู้นำสำนักชิงเซวียนไม่ปกติอย่างมาก

"สำนักซ่างซวน? สำนักซ่างซวนที่ตั้งอยู่หนึ่งในเจ็ดตระกูลใหญ่ทางตอนเหนือนะเหรอ?" อ้ายหร่านหายใจติดขัด

"เก่งกาจมากเลยเหรอ?" หลินหยางที่อยู่ข้างๆ เอ่ยถาม

"ถึงแม้ว่าจะเทียบกับตระกูลตู๋กูไม่ได้ แต่แข็งแกร่งกว่าตระกูลของเราหลายระดับนัก หากต้องรับมือกับสำนักชิงเซวียน เกรงว่าไม่จำเป็นจะต้องให้สำนักซ่างซวนลงมือด้วยตนเอง ตระกูลเล็กๆ หลายตระกูลภายใต้การบังคับบัญชาของพวกเขาจะสามารถจัดการได้เลย" อ้ายหร่านลังเลเล็กน้อย และกล่าวกระซิบเสียงเบา

"อย่างนี้นี่เอง" หลินหยางเข้าใจในทันที

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ ผู้นำสำนักชิงเซวียนจะไม่ยอมผิดใจกับความแข็งแกร่งเช่นนี้แน่นอน แต่โควตาการแข่งขันอวี่เจวี๋ยเป็นความหวังของสำนักชิงเซวียนรวมถึงหลินหยางและคนอื่นที่จะได้มีชีวิตรอด จะยอมให้ง่ายๆ ได้อย่างไร?

เมื่อเห็นว่าผู้นำสำนักชิงเซวียนลังเล หลินหยางจึงเดินเข้าไปอย่างตรงไปตรงมา เตรียมที่จะกล่าว

แต่ในเวลานี้ เสียงร้องตะโกนอย่างเย็นชาก็ดังขึ้นมา

"สำนักซ่างซวนของพวกคุณช่างน่าเกรงขามจริงๆ! มาถึงดินแดนสุเมรุก็มาปล้นโควตาต่อหน้าสาธารณชนเลยเหรอ? พวกคุณไม่เห็นหอเหลยเจ๋อเทียนอยู่ในสายตาแล้วใช่ไหม?"

ผู้คนต่างมองตามไป จึงเห็นคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาที่นี่

"คนของหุบเขาฉีเฟิงเหรอ?"

หลินหยางจำเครื่องแต่งกายของคนเหล่านี้ได้ เขาประหลาดใจอย่างมาก

ผู้นำไม่ใช่ใครอื่น ก็คือผู้เฒ่ารองฉีที่พบเจอกันในตอนนั้นนั่นเอง

"หุบเขาฉีเฟิง?"

คนของสำนักซ่างซวนขมวดคิ้วแน่น : "พวกคุณหมายความว่ายังไง? ต้องการจะปกป้องสำนักชิงเซวียนเหรอ?"