บทที่ 2664 ศักดิ์ศรีถูกทำลายจนหมดสิ้น

"ผู้เฒ่ารองฉี ขอบคุณที่พวกคุณช่วยกู้หน้าให้พวกเรา แต่เรื่องในตอนนั้น ฉันไม่ต้องการเอ่ยถึงมันอีก ฉันเคยบอกแล้ว ว่าฉันจะไม่ลงมือไปช่วยคุณสุ่ยเยว่อีก ถึงแม้ว่าฉันจะให้อภัยคุณ ฉันก็ไม่สามารถลงมือได้เช่นกัน ฉันหลินหยางพูดคำไหนคำนั้น!"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา จากนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก

ผู้เฒ่ารองฉีรู้ว่าครั้งนี้หลินหยางโกรธจริงๆ หากจะหน้าด้านขอให้อีกฝ่ายยกโทษให้คงไม่เป็นผลอย่างแน่นอน

หลังจากคิดไปคิดมาแล้ว ผู้เฒ่ารองฉีจึงตัดสินใจยอมจำนน

เขาให้ลูกน้องนำเอาเซียวเหยาเสินส่าน และนำกล่องของขวัญที่บรรจุอย่างประณีตสองสามกล่อง และยื่นให้ด้วยมือทั้งสองข้าง : "คุณหลิน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันไม่ขอร้องให้คุณช่วยรักษาสุ่ยหลินแล้ว แต่เรื่องสัญญาในตอนนั้น ฉันควรจะเยียวยาคืนให้ นี่คือเซียวเหยาเสินส่านและน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากฉัน คุณหยางได้โปรดอย่าปฏิเสธเลย"

หลินหยางได้ยินเช่นนั้น หัวใจก็สั่นหวั่นไหวเล็กน้อย

เซียวเหยาเสินส่านเป็นของดี

สำหรับหมออย่างเขานี้ ยาวิเศษเช่นนี้ยากที่หลินหยางจะปฏิเสธได้

อ้ายหร่านที่อยู่ข้างๆ เห็นเช่นนั้น ก็รีบกล่าวว่า : "หมอเทวดาหลิน ฉันรู้ว่าท่านยังโกรธเคืองกับเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้น แต่เซียวเหยาเสินส่านนี้เป็นสิ่งท่านควรได้รับ! ท่านรับเอาไว้ก็เป็นสิ่งที่สมควรแล้วนะ"

"ใช่ๆๆ คุณหลิน ของสิ่งนี้เป็นของท่าน ฉันเพียงแค่คืนมันให้กับเจ้าของเดิมเท่านั้น คืนให้กับเจ้าของเดิม!" ผู้เฒ่ารองฉีเห็นเช่นนั้น ก็รีบกล่าวอย่างคล้อยตามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

หลินหยางได้ยินเช่นนั้น ก็ทอดถอนหายใจอย่างจนปัญญา : "ช่างเถอะ ในเมื่อผู้เฒ่ารองฉีพูดเช่นนี้ หากฉันไม่รับ ฉันก็จะเป็นคนใจแคบคิดเล็กคิดน้อยได้! เช่นนี้ ฉันจะฝืนใจรับเอาไว้ก็แล้วกัน!"

พูดจบ หลินหยางก็รับของขวัญแต่ละชิ้นเอาไว้

คนของหุบเขาฉีเฟิงที่อยู่ด้านหลังผู้เฒ่ารองฉีต่างด่าทอหลินหยางอยู่ในใจ

เคยเห็นคนหน้าไม่อาย แต่ไม่เคยเห็นคนหน้าไม่อายเช่นนี้มาก่อน!

แต่เมื่อเห็นผู้เฒ่ารองเช่นนี้ พวกเขาจึงไม่กล้าที่จะบุ่มบ่าม และยังเคารพหลินหยางให้มากขึ้น มิเช่นนั้นผู้เฒ่ารองฉีจะต้องจัดการพวกเขาในภายหลังอย่างแน่นอน

"เช่นนี้ ฉันคงไม่รบกวนคุณหลินอีกแล้ว หากมีคนมาหาเรื่องคุณหลินอีก ได้โปรดคุณหลินช่วยแย้งให้ทราบด้วย ถึงแม้ว่าหุบเขาฉีเฟิงจะไม่ใช่เจ้าแห่งสำนักที่มีอิทธิพลอะไร แต่ในหลายปีมานี้ก็ถือว่าพัฒนาได้ไม่เลวเลย ด้วยเส้นสายบางส่วน ตระกูลแต่ละตระกูลยังต้องไว้หน้าฉันเล็กน้อย!"

ผู้เฒ่าฉีกล่าวพร้อมรอยยิ้ม จากนั้นก็โค้งคำนับอีกครั้ง และหันกลับพาคนออกไป

ผู้นำสำนักชิงเซวียนตกตะลึงเล็กน้อย

เขาหันไปมองหลินหยาง รู้สึกว่าชายหนุ่มคนนี้ลึกลับมากยิ่งขึ้น ลึกลับอย่างไม่สามารถคาดเดาได้

"ตอนนี้เราควรจะทำอย่างไร?" หลินหยางนำเซียวเหยาเสินส่านมาเพิ่งพินิจดูอย่างละเอียด และเอ่ยถามไปด้วย

"ไปหาสถานที่พักผ่อนก่อน การแข่งขันอวี่เจวี๋ยยังไม่เริ่ม เราต้องรอก่อน" อ้ายหร่านกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"โอเค!"

หลินหยางพยักหน้า

เมื่อผู้เฒ่ารองฉีจากไปเขาก็พาคนตระกูลฉีเดินไปยังพื้นที่พักผ่อนที่สร้างเอาไว้

การแข่งขันอวี่เจวี๋ยครั้งนี้ คนของหุบเขาฉีเฟิงมาที่นี่เกินครึ่งหนึ่ง แม้แต่ฉีจ้งคุนเจ้าหุบเขาของหุบเขาฉีเฟิงก็มาถึงสถานที่แข่งขันนี้แล้วเช่นกัน

ในขณะนี้เขากำลังพูดคุยอยู่กับผู้นำของหลายๆ ตระกูล

ฉีสุ่ยเยว่นั่งอยู่บนรถเข็นและมองไปรอบๆ และมีฉีหยางรินน้ำชาให้อย่างสุภาพ

ผู้เฒ่ารองฉีอารมณ์ดี จังหวะการก้าวเท้าก็เร็วมาก แต่คนข้างหลังเขาทั้งไม่เข้าใจทั้งกัดเขี้ยวเคี้ยวฟัน เห็นได้ชัดว่าการกระทำก่อนหน้านี้ เห็นได้ชัดว่าทำให้พวกเขารู้สึกเสียหน้าอย่างมาก

และเรื่องนี้ ก็ได้มาถึงหูของฉีจ้งคุนแล้วเช่นกัน

"พี่รอง! เซียวเหยาเสินส่านล่ะ?"

เห็นผู้เฒ่ารองฉีเดินมา หลังจากที่ฉีจ้งคุนกล่าวทักทายแขกทุกท่านแล้ว จากนั้นก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งขรึมและเย็นชา

"มอบให้ไปแล้ว!"

ผู้เฒ่ารองฉีกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"มอบให้ใคร?"

"เพื่อนของแม่หนูอ้ายหร่านคนนั้น คุณหลิน"

"คุณ.....โคตรโง่เลย!"

ฉีจ้งคุนโกรธมาก ชี้นิ้วด่าทอผู้เฒ่ารองฉี : "เรื่องนี้ฉันได้ยินมาหมดแล้ว! เจ้าสอง! คุณทำได้ยังไง? ศักดิ์ศรีของตระกูลฉีเราถูกคุณทำลายจนหมดสิ้นแล้ว!"

ผู้เฒ่าฉีตกตะลึง และเข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เขายิ้มและกล่าวว่า : "พี่ใหญ่ ฉันรู้ว่าคุณกำลังโกรธอะไรอยู่! ก็แค่ฉันโค้งคำนับให้ชายหนุ่มคนหนึ่งก็เท่านั้น อีกทั้งส่งมอบเซียวเหยาเสินส่านของล้ำค่าอย่างยิ่งของตระกูลฉีให้แก่เขา! มันจึงทำให้คุณรู้สึกขายหน้า ใช่ไหม?"

"คุณก็รู้แต่ก็ยังทำเช่นนี้อีกเหรอ? ทำไมล่ะ? มีเหตุผลอะไร?" ฉีจ้งคุนเอ่ยถามอย่างเย็นชา

"แน่นอน! พี่ใหญ่ แม้ว่าคนคนนี้จะอายุน้อย แต่ว่าทักษะการแพทย์ของคนคนนี้ไม่ธรรมดา! และศักยภาพเหนือขั้นกว่ามือเทพอย่างแน่นอน! ในตอนนั้นที่ฉันเฝ้าเก็บดอกคุนเผิงเพื่อใช้เป็นยาให้สุ่ยเยว่ ก้เป็นคุณหลินคนนี้ที่มองออกว่าที่ฉันเก็บรักษาไม่ใช่ดอกคุนเผิง แต่เป็นหญ้าร้อยลวง! หลังจากพิสูจน์แล้วมันก็ถูกต้องจริงๆ คุณคิดดูสิ แม้กระทั่งตระกูลฉีของเรามีหลายคนขนาดนี้กลับมองไม่ออกถึงเงื่อนงำ แต่อีกฝ่ายมองออกได้ในแวบเดียว ทักษะการแพทย์ของเขาจะแย่ได้อย่างไร? รู้ไหม เขาเคยบอกว่า เขาสามารถรักษาสุ่ยเยว่ให้หายได้! ดังนั้นฉันจึงปฏิบัติต่อเขาเช่นนี้ หรือว่า......คุณไม่อยากรักษาสุ่ยเยว่ให้หาย?" ผู้เฒ่ารองฉีรีบอธิบาย