บทที่ 2719 หรือว่าจะมีใครสามารถช่วยได้

ไม่มีใครส่งเสียงในสนาม ได้แต่จ้องมองเขาอย่างเย็นชา

ใครจะรุกรานพระเจ้ากงสุลที่มีศักยภาพไร้ขีดจํากัดเพื่อเมืองน่านออก

ต้องรู้ว่าอํานาจเหนือหัวก็แบ่งออกเป็นความแข็งแกร่งและอ่อนแอ แม้ว่าเมืองทางใต้จะเป็นอํานาจเหนือหัว แต่ก็อยู่ในอันดับที่ต่ําที่สุดในบรรดาอํานาจเหนือหัวที่ทําลายล้าง ในทางตรงกันข้ามตระกูลของพระเจ้าอยู่ในอันดับต้น ๆ เสมอ ใครสําคัญกว่ากัน ทุกคนยังแยกแยะได้อย่างชัดเจน

"เจ้าเมือง!"

ผู้คนจากหนานหลี่เฉิงต่างพากันวิ่งมาตักเตือน

"ท่านเจ้าเมือง อย่าให้ใครมาอีก คนเหล่านี้เป็นแค่พวกชอบแสวงหาผลประโยชน์ พวกเขากล้าที่จะล่วงเกินต่อเสินกงชางหรือ ให้พวกเราหาวิธีกันเองดีกว่า" ผู้อาวุโสคนหนึ่งมาเตือนด้วยน้ำตา

เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงอ่อนแรงไปทั้งตัว น้ำตาคลอเบ้า มองไปที่หนานซิ่งเอ๋อร์ที่ยังคงนอนอยู่บนพื้นเต็มไปด้วยเลือดจนหมดหวัง

"คุณลุงหนาน อย่าโกรธเลย นี่เป็น ‘ชิงจังเก้า’ซึ่งเราได้สะสมไว้ หรือบางส่วนของความชั่วร้ายที่ตายแล้ว ซึ่งสามารถทำความสะอาดอวัยวะภายในของพี่สาวชิงหลีซิ่งเอ๋อร์ได้"

ในเวลานี้ อ้ายหร่านเดินมาและพูดปลอบใจ

จริง ๆ แล้วเธอไม่อยากจัดการเรื่องนี้ แต่ในที่สุดเธอก็รู้จักกันสักครั้ง และเธอถูกไล่ออกจากครอบครัวที่ต้องการแล้ว นอกจากนี้หลินหยางได้รุกรานเสินกงชางแล้ว เธอก็ไม่กลัวอะไรเลย

"คุณคือ?"เจ้าเมืองหนานหลีเฉินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและถาม

"ฉันเป็นเพื่อนกับพี่สาวชิ่งเอ๋อร์ และเป็นคนจากตระกูลอ้ายหร่าน ในวันเกิดของพี่สาวชิ่งเอ๋อร์ฉันก็ไปด้วย คุณลุงหนานจำไม่ได้เหรอ"

"โอ้... เป็นผู้หญิงของคุณ ขอบคุณ ไม่คิดว่าเมืองหนานหลีเฉิงอย่างฉันจะมีคนมาช่วย ขอบคุณ..." เจ้าเมืองหนานหลีเฉิงรู้สึกซาบซึ้งใจมาก แต่ถอนหายใจเล็กน้อย "เพียงแต่ชิงจังเก้าที่ขโมยมานี้ฉันก็มี สิ่งนี้ใช้ไม่ได้ผลกับชิ่งเอ๋อร์เลย..."

"เป็นแบบนี้เอง ขอโทษด้วย"

"ไม่เป็นไรหรอกแม่หนู น้ำใจของคุณ ฉันจะรับไว้ มา ให้รางวัลแก่คุณหน่อย ยาอายุวัฒนะสองร้อยเม็ด!" เจ้าเมืองหนานหลีเฉิงกล่าวเสียงดัง

"ยาอายุวัฒนะสองเม็ด?"

หลายคนกระวนกระวายใจ

แต่คิดว่าเสินกงชางยังมองอยู่ตรงนั้น ต่อให้ใจสลาย ก็ไม่กล้าก้าวไปข้างหน้า

ในไม่ช้า กล่องที่เต็มไปด้วยยาอายุวัฒนะสองร้อยเม็ดก็ถูกหยิบขึ้นมา

"แม่หนู รับไว้เถอะ"

"ไม่ ไม่ ไม่ คุณลุงหนาน ข้าไม่ได้ช่วยอะไรท่านมากมาย จะสามารถรับของขวัญมูลค่าสูงแบบนี้ได้อย่างไร ไม่ได้ ไม่ได้"

"แม่หนูเอ๋ย ไม่เป็นไรหรอก รับไปเถอะ เจ้ายอมยกมือช่วย ได้ช่วยข้าและหนานหลีเฉิงได้เป็นอย่างมาก อย่างน้อยหนานหลีเฉิงก็ไม่ได้ถูกทอดทิ้งโดยโลก แค่นี้ลุงก็มีความสุขแล้ว" เจ้าเมืองหนานหลีเฉิงหัวเราะ แต่สีหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่น

อย่าเพิ่งพูดถึงอ้ายหร่านถูกขับไล่ออกจากหมู่บ้าน แม้ว่าจะไม่ถูกขับไล่ออก เมื่อเทียบกับอํานาจเหนือหัวอย่างเมืองทางใต้ ก็ยังห่างไกลมาก

เจ้าเมืองหนานหลีเฉิงก็ไม่คาดคิดว่า การแข่งขันอวี่เจวี๋ย เมืองหนานหลีเฉิงจะน่าสังเวชและน่าเศร้าเช่นนี้