บทที่ 2722 ดื้อรั้น

"ท่านเจ้าเมือง ดูเหมือนว่าลูกสาวของท่านจะรู้สึกขาดความปลอดภัยนะ ข้าเพิ่งช่วยกำจัดพลังวิญญาณมังกรชั่วร้ายในตัวนาง ปล่อยให้นางพักฟื้น นางก็โจมตีข้า ถ้าข้าไม่มีไหวพริบ ข้ากลัวว่าร่างกายของข้าจะถูกนางขุดเลือดออกมาแล้ว” หลินหยางขมวดคิ้วและพูดอย่างเงียบ ๆ

"คุณหลินให้อภัยด้วย โปรดอภัยด้วย"

เจ้าเมืองหนานหลีเฉิงทำความเคารพและยิ้มอย่างขมขื่นว่า "ที่จริงนี่ไม่ใช่ความรู้สึกขาดความปลอดภัยของนาง แต่เป็นเพราะนิสัยของนาง"

"นิสัยที่จะแก้แค้น?"

"ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้นแน่นอน ข้าอยากถามคุณหลินว่าท่านถอดเสื้อผ้าของนางออกในขั้นตอนรักษานางหรือไม่"

"จัดการกับพลังวิญญาณมังกรชั่วร้าย ร่างกายไม่สามารถสวมใส่อะไรได้ เสื้อผ้าก็เช่นกัน มิฉะนั้นข้าจะไม่สามารถกําจัดพลังวิญญาณชั่วร้ายทั้งหมดได้อย่างสมบูรณ์" หลินหยางขมวดคิ้วและกล่าวว่า "เจ้าเมืองหนานหลีเฉิงและทุกคนในดินแดนได้ฝึกแพทย์ ตามหลักแล้ว การช่วยชีวิตผู้คนเป็นเรื่องใหญ่ ไม่หลีกเลี่ยงส่วนเล็ก ๆ น้อย ๆ อะไร พวกท่านยังคิดเรื่องแบบนี้อีกหรือ"

"เข้าใจผิดแล้ว คุณหลินเข้าใจผิดแล้ว เหตุผลนี้ผมจะไม่รู้เหรอ เป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ดื้อรั้นและมีทิฐิ นางเคยกล่าวไว้ว่าผู้ชายคนใด เพียงแค่ดูร่างกายของนาง นางก็จะแต่งงานกับอีกฝ่าย แม้ว่าจะเป็นเพราะเพื่อจะช่วยชีวิตก็ตาม!" เจ้าเมืองหนานหลีเฉิงพูดอย่างขมขื่น

"อะไรนะ ยังมีเรื่องแบบนี้อยู่อีกเหรอ" หลินหยางได้ฟังก็งงแล้ว

"ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่หัวแข็ง ตั้งแต่เด็กมาไม่เคยแพ้ผู้ชาย เนางสาบานว่าจะเป็นเจ้าเมืองของเมืองหนานหลี มักจะติดต่อกับขุนนางสําคัญบางคนของเมืองหนานหลีเฉิง และได้เรียนรู้จากผู้เชี่ยวชาญบางคน เพราะนางมีนิสัยทําตัวแบบนี้ ทําให้เกิดคํานินทาไปทั่ว หลายคนชี้มาที่เธอ เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของนาง นางจึงสาบานต่อสาธารณะที่จะเพื่อลบคำนินทาของทุกคน!"

"นี่มันไร้สาระสิ้นดี!"

หลินหยางร้องไห้โดยไม่มีน้ำตา "ยิ่งนับประสาอะไรกับข้าที่แต่งงานแล้ว ข้าก็ไม่สามารถแต่งงานกับคุณซิ่งเอ๋อร์ได้"

หลินหยางไม่สนใจหนานซิ่งเอ๋อร์นี้เลย แม้ว่าหนานซิ่งเอ๋อร์ก็มีเอกลักษณ์ของตน กล้าหาญและน่าดึงดูดสําหรับผู้ชายมาก แต่หลินหยางไม่ใช่ผู้ชายที่เจ้าชู้ เขามีซูเหยียนแล้ว แล้วจะเจ้าชู้ได้หรือ

"ถึงเจ้าจะแต่งงานแล้วก็ไม่เป็นไร เป็นสามภรรยาสี่ภรรยาในดินแดนนี้เป็นเรื่องปกติมาก ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก!" หนานซิ่งเอ๋อร์กัดฟันแล้วพูด

"คุณซิ่งเอ๋อร์ วันนี้ข้ามาช่วยชีวิตคนเท่านั้น ไม่ใช่เพื่ออย่างอื่น นับประสาอะไรกับผมไม่ใช่คนขี้เหงา ข้าไม่ได้คิดถึงเรื่องภรรยาที่สามและภรรยาที่สี่ ข้าหวังว่าเรื่องนี้จะไม่เคยเกิดขึ้น ข้ารักภรรยาของข้ามาก แม้ว่าข้าจะเห็นด้วย แต่นางก็คงไม่เห็นด้วย ดังนั้นก็ลืมมันไปเถอะ" หลินหยางพูดด้วยรอยยิ้ม

"ไม่ได้ หนานซิ่งเอ๋อร์ของข้าสาบานแล้ว ถ้าท่านมองมาที่ข้า ท่านต้องแต่งงานกับข้า มิฉะนั้น มิฉะนั้น..."

"มิฉะนั้นอะไร?"

"มิฉะนั้น ข้าจะทำให้ท่านตาบอด!" หนานซิ่งเอ๋อร์ตอบอย่างเย็นชา

"อืม..."

หลินยางเป็นใบ้ ไม่พูดอะไร

"ท่านลังเลขนาดนี้ จะมาหาว่าข้าน่าเกลียดเหรอ"

"คุณซิ่งเอ๋อร์พูดแล้วหัวเราะ คุณสวยมาก"

"หรือเพราะคิดว่าข้าอารมณ์ไม่ดีเหรอ"

"ข้าอาจจะยังไม่รู้จักคุณมากนัก"

"เดี๋ยวแต่งงานแล้วก็รู้ทุกอย่างแล้ว"

"นี่..."

อืม!

ในเวลานี้ จู่ ๆ ปากของหนานซิ่งเอ๋อร์ก็มีเลือดออกมา จากนั้นทุกคนก็ตัวสั่นเกือบจะเป็นลม

"นางบาดเจ็บสาหัสเพิ่งฟื้นตัว อารมณ์แปรปรวนมากไม่ได้ รีบพานางลงไปพักผ่อน!" หลินหยางตะโกน