บทที่ 2745 ยอดอัจฉริยะลำดับที่หก

"เสินกงชางลงมือแล้ว!"

"พระเจ้า เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว?"

"การแสดงหลักกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว?"

"ตู๋กูเวิ่นไม่นับอะไร เสินกงชางต่างหากที่เป็นตัวเอกของการแข่งขันครั้งนี้!"

"หวังว่าเขาจะเรียกเกียรติและศักดิ์ศรีของดินแดนของเรากลับมาได้บ้าง ไม่งั้นหากปล่อยให้คนนอกได้รางวัลที่หนึ่งไปครอง แบบนั้นเท่ากับเป็นการตบหน้าของทุกคนในดินแดนเลยนะ!"

"จริงด้วย!"

ทุกคนต่างเฝ้ารอและภาวนาอย่างเงียบๆ

ผู้เข้าแข่งขันที่เหลืออยู่ก็ต่างคิดเช่นนี้

เมื่อเสินกงชางขึ้นไปบนเวที พวกเขาก็รู้ได้ทันทีว่าตัวเองไม่มีโอกาสขึ้นเวทีอีกต่อไป ไม่ว่าหลินหยางหรือเสินกงชางจะเป็นผู้ชนะก็เท่ากับว่าผลของการแข่งขันครั้งนี้ได้ถูกตัดสินแล้ว

นี่อาจนับเป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้าย

เมื่อเสินกงชางเดินเข้าสู่การแข่งขันก็ยิ้มให้กับหลินหยาง

"คุณมีความเชื่อมั่นในตัวเองมากที่ไม่เข้าไปในค่ายกลผกผัน! ดูเหมือนว่าคนไร้ความสามารถก่อนหน้านี้ได้ทำให้คุณรู้สึกมีความมั่นใจมากไม่น้อยสินะ"

"ผมมีเหตุผลของผมและผมก็รู้ว่าต้องเผชิญหน้ากับคุณ ส่วนคนเหล่านั้นก็ไม่ได้ให้ความเชื่อมั่นอะไรกับผมได้ เพียงแต่ทำให้ผมได้เห็นวิธีการลงมือของดินแดนของพวกคุณมากขึ้นเท่านั้นเอง" หลินหยางกล่าว

"แต่การลงมือของพวกเขาไม่สามารถนับเป็นตัวแทนของดินแดนแห่งนี้ได้"

เสินกงชางกลอกตาใส่เขาและยิ้ม "คุณแน่ใจเหรอว่าจะไม่เข้าสู่ค่ายกลผกผัน?"

"ไม่จำเป็น"

"ฮึ ถ้างั้นประเดี๋ยวก็อย่าเสียใจภายหลัง! นี่คือสิ่งที่คุณเลือกเอง แล้วอย่ามาโทษทีหลังแล้วกัน"

"ไม่แน่นอน"

"อวดดีจนน่าขำชะมัด งั้นคุณพร้อมหรือยัง?"

เสินกงชางหรี่ตาลงหัวเราะ

"เริ่มได้ทุกเมื่อ"

"งั้นคุณเริ่มนอนลงก่อนแล้วกัน!"

แขนของเสินกงชางขยับเล็กน้อย และคลื่นของออร่าพลังที่บางราวกับเส้นผมพุ่งเข้าหาหลินหยางในทันที กลายเป็นมือใหญ่ที่มองไม่เห็น และตบลงมาจากกลางศีรษะของหลินหยาง

การเคลื่อนไหวนั้นเงียบ แต่รุนแรงและครอบงำ

คนนอกไม่สามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวของเสินกงชางได้

มีเพียงบรรดาตู๋กูเวิ่น ฉีสุ่ยเยว่และยอดฝีมืออายุน้อยชั้นสูงไม่กี่คนเท่านั้นที่มองเห็น

คนเหล่านี้ต่างพากันสูดหายใจเข้าอย่างตกใจ

เสินกงชางก็คือเสินกงชาง! แม้เขาจะอยู่ในลำดับที่หก แต่ความสามารถของเขากลับไม่เหมือนผู้ที่อยู่ในลำดับหกเลย เขาแทบจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าหยวนเฉวียนชินเสียอีก

ตู้ม! !

พลังปราณฝ่ามือตบลงไปอย่างแรง

พื้นดินต่างสั่นสะเทือน

รอยฝ่ามือห้านิ้วขนาดใหญ่พิมพ์โดยตรงบนพื้นใต้ฝ่าเท้าของหลินหยาง

อย่างไรก็ตาม ร่างกายของเขาไม่ขยับเลย

"อะไรกัน?"

เสินกงชางขมวดคิ้วอย่างเคร่งขรึม

เขารับรู้ได้ทันทีว่ารอบตัวของหลินหยางมีพลังออร่าบางอย่างปรากฏขึ้น

นี่ไม่ใช่พลังปราณ!

ขณะที่หลินหยางต่อสู้กับตู๋กูเวิ่นและเจี่ยนเทา เขาได้สูญเสียพลังปราณไปเกือบหมด

การที่เขาไม่เข้าไปในค่ายกลผกผันทำให้เขาไม่สามารถเพิ่มพลังปราณได้ และตอนนี้เขาอ่อนล้าและแทบหมดเรี่ยวแรงแล้ว

ทว่าเขากลับยังมีเรี่ยวแรงรับมือการโจมตีของตัวเองได้ เห็นได้ว่าร่างกายของเขาคนนี้ไม่ได้มีพละกำลังเพียงชนิดเดียว! เขาต้องมีพลังอย่างอื่นอีกแน่

และพลังชนิดนี้ร้ายกาจกว่าพลังปราณมาก