บทที่ 277 ถ้าไม่ถ้าหาความยุติธรรม ผมก็จะทำลายที่นี่!

"คนหนุ่มสาวควรจะผ่านประสบการณ์การฝึกฝนและลำบาก หมอเทวดาหลินเป็นคนที่มีพรสวรรค์ไม่เลว ขาดแค่การฝึกฝนอารมณ์ ครั้งนี้ลัทธิฉงจงจะช่วยเขาละกัน" เหวินโม่ซิงพูดอย่างเรียบเฉย: "กดหมอเทวดาหลินเอาไว้ ให้เขานอนลงไปด้านหน้าคุณชายยิง ให้คุณชายยิงจัดการตามต้องการ"

"รับทราบ เจ้าลัทธิ!"

ทุกคนตะโกนออกมา

หลินหยางได้ยินก็หรี่ตาและยิ้ม

คนรอบข้างก็เยาะเย้ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า หรือไม่ก็ส่ายหัวและถอนหายใจด้วยการแสดงออกทุกรูปแบบ

"อาจารย์ เอ่อ..." ศิษย์ของฮั่วเลี่ยรีบร้อน

แต่ปรมาจารย์ฮั่วเลี่ยไม่ได้ทำอะไร แค่จ้องมองเท่านั้น

สำนักฉางหวู่ต่างหัวเราะออกมา ฮั่วอ้าวตบมือ ซีหลิวเซียงเยาะเย้ย

"หมอเทวดาหลินหรอ? เฮอะ หมอเทวดาหลินแล้วยังไง ยังไม่ยอมคุกเข่าลงดีๆ หรอ?" ซีหลิวเซียงหัวเราะอย่างเยือกเย็น

"ใช่ อวดดี มีดีแล้วยังไง?" ฮั่วเจี้ยนกั๋วส่ายหน้า หัวเราะ

ก่อนหน้านี้เขารู้สึกเสียดายเมื่อรู้ถึงตัวตนของหลินหยาง เขาคือหมอเทวดาหลินแห่งเจียงเฉินเลยนะ ถ้าฮั่วฉางหวู่รู้ว่าเขาทำให้หมอเทวดาหลินขุ่นเคือง จะต้องไล่เขาออกจากสำนักฉางหวู่แน่ๆ? ตอนนี้หมอเทวดาหลินมีเรื่องกับลัทธิฉงจง ฮั่วฉางหวู่จะตำหนิที่เขามีเรื่องกับหมอเทวดาหลินไหม?

ตอนนี้ฮั่วเจี้ยนกั๋วอย่างจะให้หมดเทวดาหลินตายๆ ไป

คนของลัทธิฉงจงค่อยๆ เดินเข้ามา ล้อมรอบ ในเวลานี้แม้ว่าหลินหยางคิดจะหนีแต่ก็หนีไม่ทันแล้ว

"ลงมือ!" เหวินไห่พูดอย่างเรียบเฉย

แต่ในเวลานี้มีเสียงที่ชัดเจนดังขึ้น

"ช้าก่อน!"

เมื่อเสียงนั้นหยุดลง ทุกคนก็มองไปที่ต้นทางของเสียง

เห็นเงาร่างหนึ่งเดินโซเซไปข้างหน้า

"คุณผู้หญิงหลิวหรูซือหรอ?" มีคนมองออก

"นั่นก็แสดงว่า...อาวุโสราชาโอสถก็มาหรอ?"

มีเสียงตกใจดังขึ้น

ทุกคนมองไปทางประตู มีเพียงหญิงชราลากร่างที่ค่อมของเธอมา

ทันทีที่คนนี้ปรากฏตัว หมิงหยูและเหวินไห่ก็ยืนขึ้น

"อาวุโสราชาโอสถมาแล้วหรอ?"

"อาวุโสราชาโอสถ!"

"อาวุโสราชาโอสถ คุณมาร่วมงานแต่งของผมจริงๆ หรอ เป็นเกียรติจริงๆ เชิญนั่งๆ!" เหวินไห่ก้าวไปข้างหน้าด้วยรอยยิ้ม

แต่...ราชาโอสถส่ายหน้า พูดอย่างเรียบเฉิน: "พูดตามตรง เดิมทีฉันจะมาร่วมงานของเหวินไห่ แต่หมอเทวดาหลินอยู่ที่นี่ เกรงว่าจะทำได้แค่ชมเท่านั้น! เมื่อจำเป็น ฉันก็จะอยู่ข้างกับหมอเทวดาหลิน โปรดให้อภัยด้วย"

"อะไร?"

เกิดความโกลาหล

"หมอเทวดาหลิน อย่าทำแบบนี้ คุณรีบมากับฉัน คุณยายจะปกป้องคุณอย่างดี อย่าไปมีเรื่องกับพวกเขา!' หลิวหรูซือดึงแขนเสื้อของหลินหยางเบาๆ ด้วยมือเล็ก ๆ ของเธอและกระซิบ

คำพูดของเธอเบาเหมือนน้ำ แต่ก็สามารถได้ยินความกังวลที่ซ่อนอยู่ในนั้น

"คุณหลิว? พวกเราเองก็เจอกันมาหลายครั้งแล้วใช่ไหม? ขอบคุณความหวังดีของคุณ แต่วันนี้หลินหยางมาแล้ว ไม่ใช่มาเพื่อหวาดกลัว!"

หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉยและโบกมือขึ้น

ซือซือซือซือ...

เข็มเงินจำนวนมากพุ่งออกจากกระเป๋าเข็มที่เอวของเขา แล้วแทงที่แขนและเท้าของเขา

ทันใดนั้น กระแสอากาศก็ไหลออกจากร่างกายของเขา ทำให้เส้นผมและเสื้อผ้าของเขาปั่นป่วน

ผู้คนสูดหายใจเข้าลึกๆ กลับได้ยินเขาพูด: "ผมมาที่นี่ ถ้าไม่ใช่เพื่อถามหาความยุติธรรม ก็มาเพื่อทำลายที่นี่! เข้าใจไหม?"

"อวดดี!"

"เย่อหยิ่ง!"

"ปาดดี กล้ามาอวดดีที่นี่ได้ยังไง!"

"รู้ไหมว่ากำลังเผชิญกับอะไรอยู่? ลัทธิฉงจงนะ คุณมีสิทธิ์ที่จะพูดหรอ?"

"เด็กที่อวดดีจริงๆ!"

...

แขกต่างๆ ไม่หัวเราะก็ด่าออกมา

อาวุโสของลัทธิฉงจงเหล่านั้นต่างส่ายหน้า ในสายตาไม่แยแสและโมโห

"อาวุโสราชาโอสถ ผมเคารพคุณ แต่ผมไม่อยากให้คุณเข้ามายุ่งในเรื่องของลัทธิฉงจงของพวกเรา ผมชื่นชมคุณอยู่เสมอ ต้องบอกว่าหมอเทวดาหลินนี่เป็นอัจฉริยะจริงๆ แต่วันนี้เรื่องนี้ก็เกิดขึ้นแล้ว เด็กนี้ดูถูกเหยียนหยามลัทธิฉงจงของพวกเรา ถ้าไม่สั่งสอนเด็กนี่วันนี้ ถ้าเรื่องกระจายออกไป ลัทธิฉงจงของพวกเราจะทำยังไง? ผมเหวินโม่ซิงจะต้องทำให้บรรพบุรุษขายหน้าหรอ?"

เหวินโม่ซิงพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เขาโบกมือต่อ: "หักขาของเด็กนี่ ให้เกียรติอาวุโสราชาโอสถ ไม่ทำให้เขาพิการ!"

"รับทราบ!"

ทุกคนตะโกน พุ่งไปทางหลินหยาง

"หยุด!"