บทที่ 2770 ถูกใช้เป็นเครื่องมือ

แต่ทว่าอวี้เจิ้นเทียนกลับไม่พอใจมากยิ่งขึ้น

"ผู้นำหุบเขา มีดเทียนเซิงนี้ ฉันว่าให้ฉันไปเอามาเถอะ จุดประสงค์ครั้งนี้ของคุณไม่ใช่หนามมังกรจ้งหลงหรอกเหรอ? หรือว่าตระกูลอวี่ของฉันที่เดินทางมาในครั้งนี้ ผลประโยชน์แม้แต่น้อยก็ไม่ได้รับ?"

อวี่เจิ้นเทียนเดินมาข้างหน้า และกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"อวี่เจิ้นเทียน ฉันช่วยคุณกำจัดคนคนนี้ มันก็เสียหายเพื่อคุณมามากแล้ว คุณยังต้องการผลปนะโยชน์อะไรอีก? คุณจะต้องแสดงจุดยืนของตนเองให้ชัดเจน และยอมรับศักยภาพและฐานะของตนเองด้วย!" ผู้นำหุบเขาจ้งหลงกู่กล่าวอย่างไม่พอใจ

ตระกูลอวี่เมื่ออยู่ต่อหน้าหุบเขาจ้งหลงกู่ เดิมทีแล้วก็แค่นี้เอง ผู้นำหุบเขาจ้งหลงกู่ไม่จำเป็นจะต้องสุภาพอะไร

แต่เมื่อเป็นเช่นนี้ หลินหยางมีคำพูดที่ต้องการจะพูด

"โอ้? ผู้นำหุบเขากล่าวเช่นนี้ คือต้องการจะช่วยตระกูลอวี่กำจัดฉันใช่ไหม? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นทำไมฉันจะต้องเชื่อฟังและส่งมอบมีดเทียนเซิงให้ด้วยล่ะ? ฝืนใจสู้จนสุดชีวิต จะไม่ดีกว่าเหรอ?" หลินหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ผู้นำหุบเขาจ้งหลงกู่เปลี่ยนไป และไม่น่าดูอย่างยิ่ง

ถึงแม้ว่านี่จะเป็นทางเดินเล็กๆ แต่หากมีการต่อสู้กันขึ้นมา แน่นอนว่าย่อมมีการเคลื่อนไหว

ตอนนี้ทั้งดินแดนสุเมรุถูกล้อมรอบไปด้วยผู้คน หากมีเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อย มันจะดึงดูดผู้คนนับพันให้เข้ามาอย่างแน่นอน

เมื่อถึงเวลานั้น มีดเทียนเซิงก็จะไม่สนใจเรื่องของเขาแล้ว

"เจ้าหนุ่ม ถ้าคุณอยากมีชีวิตอยู่ มันขึ้นอยู่กับว่าคุณให้ความร่วมมือหรือไม่ ตอนนี้คุณเอามีดมาให้ฉัน แล้วฉันจะปล่อยคุณไป คนตระกูลอวี่จะไม่ลงมือกับคุณ ถ้าคุณไม่ให้ ฉันจะลงมือด้วยตนเอง! อย่าเสียเวลาเลย รีบตัดสินใจเร็วๆ เข้า!" ผู้นำหุบเขาจ้งหลงกู่รู้สึกหงุดหงิด จึงตะคอกด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

อวี่เจิ้นเทียนโกรธอย่างมาก

เขาก็เป็นคนรักเกียรติรักศักดิ์ศรีเช่นกัน

เขามองออกถึงความหมายนี้ของผู้นำหุบเขาจ้งหลงกู่ ตราบใดที่หลินหยางให้มีดเทียนเซิงไปแล้ว เขาจะไม่ลงมือกับหลินหยางอย่างนั้นเหรอ?

ด้วยวิธีนี้ ตระกูลอวี่ของเขาจะไม่ได้รับผลประโยชน์แม้แต่น้อย แต่กลับถูกหุบเขาจ้งหลงกู่หลอกใช้ด้วยซ้ำไป

เขาจะยอมรับได้อย่างไร?

มิหนำซ้ำ อวี่เจิ้นเทียนก็อยากได้มีดเทียนเซิงจนน้ำลายหก ตอนนี้โอกาสอยู่ตรงหน้าแล้ว เขาจะพลาดได้อย่างไร?

ถึงแม้ว่าตระกูลอวี่จะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหุบเขาจ้งหลงกู่ แต่สถานการณ์ในตอนนี้ เขาไม่สามารถอดทนอดกลั้นได้

อวี่เจิ้นเทียนกำหมัดแน่น และขยิบตาให้คนในตระกูลเดียวกันที่อยู่ข้างหลัง

ผู้เฒ่าห้าอวี่และคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างหลังก็พยักหน้าตามๆ กัน เพื่อเป็นการเตรียมพร้อม

"พี่ใหญ่ ถ้าเราเริ่มต้นทำสงคราม คนในตระกูลจะต้องบาดเจ็บและล้มตายอย่างมาก ฉันขอแนะนำให้เราออกไปจากที่นี่ซะ และจบเรื่องนี้ไป ว่ายังไงล่ะ?" ผู้เฒ่ารองอวี่อ้ำๆ อึ้งๆ และเดินเข้าไปกล่าวกระซิบ

"ออกไปงั้นเหรอ? คุณไม่ต้องการมีดเทียนเซิงแล้วเหรอ? หายนะนี้คุณไม่อยากกำจัดแล้วเหรอ? ถ้าจากไปวันนี้ ตระกูลอวี่จะอยู่อย่างสงบสุขได้อย่างไร?" อวี่เจิ้นเทียนกล่าวอย่างเย็นชา

"แต่ว่า....."

"หยุดพูดไร้สาระ รอดูฉันส่งสายตาแล้วลงมือเลย"

อวี่เจิ้นเทียนขี้เกียจจะไปสนใจ ทันทีหลังจากนั้นเขาก็เร่งรวบรวมพละกำลัง มองตรงไปที่หลินหยาง และเตรียมลงมือ

ทันทีที่หลินหยางสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวเล็กน้อยของอวี่เจิ้นเทียน เขาก็ขมวดคิ้ว และรวบรวมพละกำลังขึ้นมา

"ทำไมล่ะ? คุณยังลังเลใจอะไรอีก? รีบส่งมีดเทียนเซิงมา!"

ผู้นำหุบเขาจ้งหลงกู่ตะคอก และในสายตาก็ประกายความดุร้ายออกมาในเวลาเดียวกัน

เห็นได้ชัดว่า เขาก็ทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน

"พวกคุณต้องการมีดเทียนเซิงเหรอ? งั้นก็ดี! ฉันจะให้พวกคุณ!"

หลินหยางกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า ฉับพลันก็นำมีดเทียนเซิงปักลงไปบนพื้น

ทันใดนั้น อวี่เจิ้นเทียนกับผู้นำหุบเขาจ้งหลงเทียนต่างรีบพุ่งตัวออกมา และยื่นมือเข้ามาแย่งมีดพร้อมกัน

ในขณะนี้ ในสายตาของพวกเขามีเพียงอาวุธวิเศษที่ไม่มีอะไรเทียบเทียมนี้เท่านั้น!

ความเร็วของทั้งสองคนนั้นรวดเร็วอย่างมาก พละกำลังที่ปลดปล่อยออกมา มันราวกับคลื่นยักษ์ที่ซัดสาดเข้ามา ผู้คนโดยรอบไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับใดๆ และถูกพลังที่ระเบิดออกมาจากคนทั้งสองทำให้สั่นสะเทือนจนล่าถอยไป

หลินหยางมีสายตาน่าสะพรึงกลัว เขาขยับนิ้วมือ และดีดมีดเทียนเซิงออกไป

ทันใดนั้น มีดเทียนเซิงก็ลอยเข้าไปที่อวี่เจิ้นเทียน

อวี่เจิ้นเทียนดีใจเป็นอย่างยิ่ง ยื่นมือออกไปรับทันที

"ฮ่าๆๆๆ มีดเทียนเซิงเป็นของตระกูลอวี่ของฉัน!"

เขาหัวเราะเสียงดัง ดูตื่นเต้นอย่างมาก

แต่วินาทีต่อมา เจตนาฆ่าอันโหดเหี้ยมก็โอบล้อมตัวเขา

"ไอ้สารเลว! อวี่เจิ้นเทียน ส่งมีดเทียนเซิงมา"

ผู้นำหุบเขาจ้งหลงกูตะคอก ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำ เขาเดือดดาลอย่างมาก และกระแทกฝ่ามือตรงเข้าไปที่อวี่เจิ้นเทียน

สีหน้าของอวี่เจิ้นเทียนเปลี่ยนไปมาก กำลังจะสะบัดมีดออกไป แต่นึกขึ้นได้ว่ามีดนี้ต้องเก็บรักษาเอาไว้ ฆ่าคนไม่ได้ ทันใดนั้นจึงพลิกฝ่ามือกระแทกมันออกไป

ปัง!