บทที่ 2771 สับสนวุ่นวาย

ทั้งสองฝ่ายเข่นฆ่าโรมรันกันอย่างดุเดือด ต่อสู้กันอย่างไม่สิ้นสุด สู้กันไปมา

คนของหุบเขาจ้งหลงกู่มีทั้งจำนวนและศักยภาพที่ได้เปรียบเป็นอย่างมาก แต่เนื่องจากตระกูลอวี่ ถือมีดเทียนเซิงอยู่ ภายใต้ความช่วยเหลือของมีดเทียนเซิง ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บเหล่านั้นก็แทบจะถูกรักษาให้หายในชั่วพริบตา ต่อให้อยู่ในสภาพใกล้ตาย เพียงแค่ยังมีลมหายใจ เมื่อมีดปักลงไป ก็จะเต็มไปด้วยพลังและฟื้นคืนชีพ อย่างเหลือเชื่อ

เพราะบรรดาผู้แข็งแกร่งของหุบเขาจ้งหลงกู่โจมตีครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ไม่สามารถสังหารคนตระกูลอวี่ได้โดยสิ้นเชิง ตรงกันข้ามทางด้านของตนเองกลับสูญเสียไปไม่น้อย และผู้คนจำนวนหลายสิบคนล้มลง

คนตระกูลอวี่ยิ่งกล้าหาญขึ้นเรื่อยๆ แต่ละคนโหดเหี้ยมไม่กลัวตาย โจมตีอย่างห้าวหาญ

นี่จึงทำให้ผู้นำหุบเขาจ้งหลงกู่ทั้งโมโหทั้งกลุ้มใจ

ในเวลานี้ หน่วยพิทักษ์มังกรดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงตะโกนขึ้นว่า: "เจ้าสำนักอย่าโมโหไปเลย ฉันคิดว่าอวี่เจิ้นเทียนคงจะใช้มีดเทียนเซิงได้ไม่กี่ครั้งหรอก!"

"ห๊ะ?"

ผู้นำหุบเขาจ้งหลงกู่ตกตะลึง จากนั้นก็มองไปรอบๆ

แต่ก็เห็นว่าจู่ๆ สีหน้าของอวี่เจิ้นเทียนก็เปลี่ยนเป็นซีดเซียวขึ้นมา บนใบหน้าปรากฏเหงื่อเม็ดใหญ่ ลมหายใจก็ถี่ขึ้นเป็นอย่างมาก

ไม่เพียงแต่เป็นเช่นนี้ การสะบัดมีดของเขาก็เปลี่ยนเป็นไม่คล่องแคล่วขึ้นมา ราวกับว่ากำลังแขนกลายเป็นอ่อนแอลงอย่างมาก

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ การใช้มีดเทียนเซิงนี้ก็ไม่มีสิ่งที่ต้องแรก ฉันคิดว่าการเคลื่อนไหวมีดเทียนเซิงแต่ละครั้ง ล้วนจะต้องสูญเสียพละกำลังไปอย่างมหาศาล! ขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป อวี่เจิ้นเทียนจะต้องสะบัดมีดไม่ไหวอย่างแน่นอน" หน่วยพิทักษ์มังกรคนนั้นยิ้มแล้วกล่าว

เพียงพูดคำนี้ออกมา ผู้นำหุบเขาจ้งหลงกู่ก็ตาเป็นประกาย

"หึหึ ดี! ดี! ดีมาก! ดูเหมือนมีดนี้จะไม่ได้ไร้เทียมทาน เช่นนี้ มีดเทียนเซิงก็คงจะได้มาอย่างง่าย!" ผู้นำหุบเขาจ้งหลงกู่ยิ้มแล้วกล่าว

เป็นอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ ตามกาลเวลาที่เปลี่ยนแปลงไป การสะบัดมีดของอวี่เจิ้นเทียนก็ยิ่งช้าลงไปเรื่อยๆ คนก็โซซัดโซเซ ค่อนข้างยืนไม่อยู่ คล้ายกับว่าจะทรุดล้มลง

" พี่ใหญ่ ถ้าหากคุณควบคุมไม่อยู่ ก็ส่งมีดมาให้ฉัน ฉันจะใช้เอง!"

ผู้เฒ่ารองอวี่เห็นเช่นนี้ จึงรีบตะโกนออกมา

"ไม่ได้! มีเล่มนี้เป็นของฉัน เป็นของฉัน! พวกคุณ....พวกคุณจะขอส่วนแบ่งไปได้อย่างไร?"

ดวงตาทั้งคู่ของอวี่เจิ้นเทียนสั่นระริก แล้วรีบตะโกนขึ้นมา

"พี่ใหญ่ ขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป พวกเราก็มีแต่จะถูกพวกเขาฆ่าจนไม่มีเหลือนะ ถึงเวลานั้นไม่ต้องพูดถึงมีดหรอก แม้แต่ชีวิตก็คงรักษาเอาไว้ไม่ได้! เวลานี้คุณยังจะพูดเพ้อเจ้ออะไรอีก? รีบส่งมีดมาให้ฉันเร็วเข้า!"

ผู้เฒ่ารองอวี่รีบตะโกน

อวี่เจิ้นเทียนยังคงลังเลสองจิตสองใจ

ในเวลานี้ ผู้เฒ่าห้าอวี่ก็พุ่งเข้ามา แล้วแย่งมีดจากในมือของอวี่เจิ้นเทียนไป

เดิมทีอวี่เจิ้นเทียนก็ไร้เรี่ยวแรงอยู่แล้ว ไหนเลยจะกุมมือเอาไว้ได้?

"ไอ้สารเลว 老五 แกกล้าแย่งมีดฉันเหรอ?" อวี่เจิ้นเทียนโมโหเดือดดาลขึ้นมาทันที

แต่ผู้เฒ่าห้าอวี่ก็ไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านี้ ชูมีดขึ้นแล้วตะโกนเสียงดังว่า: "ทุกคนตามฉันออกไปฆ่ามัน!!"

"ฆ่ามัน!"

คนตระกูลอวี่เริ่มโต้ตอบ

"ปะทะเอาไว้! ปะทะเอาไว้! พวกเราควบคุมเอาไว้ได้ไม่นานหรอก!"

ผู้นำหุบเขาจ้งหลงกู่ตะโกนเสียงดัง

ทั้งสองฝ่ายต่างไม่ยอมอ่อนข้อให้กัน

แต่ถึงอย่างไรการต่อสู้กันที่นี่ก็ยืดเยื้อนานเกินไป และการเคลื่อนไหวก็ครึกโครมอย่างมาก ในที่สุดคนที่อยู่ที่ประตูใหญ่ของดินแดนสุเมรุก็สังเกตเห็นถึงสถานการณ์ของทางด้านนี้ ทั้งหมดจึงรีบเข้ามานังเส้นทางเล็กๆ แห่งนี้

"แย่แล้ว! เจ้าสำนัก! มีคนมาครับ!!"

ในเวลานี้ สีหน้าของหน่วยพิทักษ์มังกรเปลี่ยนไปอย่างมาก และตะโกนเสียงดัง

"อะไรนะ?"

ผู้นำหุบเขาจ้งหลงกู่ตกใจจนหน้าถอดสี

เป็นอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ คนของตระกูลคนหนึ่งพุ่งเข้ามาก่อน เมื่อเห็นการเข่นฆ่าโรมรันของที่นี่ จึงส่งสัญญาณเรียกคนของสำนักทั้งหมดทันที

"ว้าว! ที่แท้คนนอกดินแดนคนนั้นก็หลบซ่อนอยู่ที่นี่เอง!"

"พระเจ้า นั่นคือมีดเทียนเซิง!"

"เหล่าพี่น้อง บุกเข้าไป ชิงมีดเทียนเซิงมา!"

"ฆ่ามัน!!"

"มีดเทียนเซิงเป็นของฉัน!"

"ไสหัวออกไปให้พ้น! ถ้าหากใครกล้าต่อสู้กับหอเซวียนชิงของฉัน ฉันจะฆ่าโดยไม่ปรานี!"

"มีดเทียนเซิงเล่มนี้ ลัทธิฉงไห่ของฉันต้องการ!"

"ถ้าหากคุณไม่อยากถูกฆ่า ก็ออกไปให้หมด!"