บทที่ 2797 ต่างแสดงอิทธิฤทธิ์ของตัวเอง

เมื่อพูดจบ หลายตระกูลก็ต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วย

"ข้อเสนอนี้ไม่เลวเลย"

"ผมเห็นด้วย!"

"ผมก็เห็นด้วย!"

ทุกคนต่างพากันเห็นด้วย

เมื่อเหลยหู่เห็นเข้าก็ลังเลใจเล็กน้อยและเดินเข้าไปกล่าว "หอเหลยเจ๋อเทียนของเราเห็นด้วยก็ได้ แต่ผมมีข้อแม้อย่างหนึ่ง นั่นก็คือแหวนเทพสูงสุดต้องเป็นของหอเหลยเจ๋อเทียน ไม่งั้นเราไม่ยอมร่วมมือแน่นอน"

เมื่อพูดจบ สีหน้าของหลายคนก็เหมือนใจ

"ทำไม? เหลยหู่ หอเหลยเจ๋อเทียนต้องการได้แหวนเทพสูงสุดไปครองคนเดียว? ?" ชายคนหนึ่งที่ดูอาวุโสก็ลุกขึ้นยืนและกล่าวอย่างเย็นชา

"เหลยหู่ คุณวางแผนได้ดีมากเลยนะ! ทุกคนที่มายืนตรงนี้เพื่อเข้าไปในสุสาน มีใครบ้างไม่อยากได้แหวนเทพสูงสุด! ตอนนี้คุณพูดว่าคุณอยากได้แหวนเทพสูงสุดนี้ไปครองแต่เพียงผู้เดียว? แล้วแบบนี้เราจะเข้าไปทำไมกัน? ?" จากนั้นก็มีชายชรามีเคราคนหนึ่งกล่าวอย่างเย็นชา

"ในเมื่อทุกคนมาเพื่อแหวนเทพสูงสุด งั้นก็ไม่ต้องมาพูดเรื่องร่วมมือกันอะไรแล้ว จะได้แหวนเทพสูงสุดมาครองไหมก็ต้องมาดูกันที่ความสามารถ!"

"พูดแบบนี้ก็ไม่ถูก ในเมื่อหอเหลยเจ๋อเทียนไม่ยอมร่วมมือ งั้นก็ไม่ต้องรวมเขาเข้ามา เราก็ร่วมมือกันเฉพาะเราก็พอ! พวกเขาต้องรู้สึกเสียดายเข้าสักวัน!"

เมื่อพูดจบ หลินหยางก็ขมวดคิ้วและหันไปกล่าวอย่างเคร่งขรึม "คุณเหลยหู่ คุณพูดแบบนี้ทำให้ผมตกเป็นเป้าหมายของทุกคนอย่างนั้นเหรอ?"

"คุณหลิน หอเหลยเจ๋อเทียนของเราพยายามอย่างถึงที่สุดก็เพื่อแหวนเทพสูงสุด เราจะแบ่งปันกับคนอื่นได้ยังไง?"

"ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาแบ่งปันอะไรกัน คุณทำแบบนี้ แม้แต่ประตูสุสานผมก็เข้าไปไม่ได้"

"คุณต้องการให้ผมยอมจำนน?"

"ผมไม่ได้ต้องการให้คุณยอมจำนน แต่เพราะคุณต้องการได้แหวนเทพสูงสุดมาครอง ฉะนั้นคุณจำเป็นต้องยอมจำนน" หลินหยางกล่าวอย่างเคร่งขรึม

เหลยหู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวอย่างเคร่งขรึมด้วยความจำยอม "ก็ได้ หอเหลยเจ๋อเทียนร่วมมือด้วยก็ได้!"

เมื่อพูดจบ ทุกคนต่างไม่พูดอะไร

เวลาผ่านไปสิบกว่าวินาที ชิวไห่ก็มองไปที่เหลยหู่ "คุณเหลยหู่ คุณตัดสินตอนนี้ เกรงว่า...สายไปเสียแล้ว!"

"สายไป?"

สีหน้าของเหลยหู่เคร่งขรึมและจ้องไปอย่างเยือกเย็น "ชิวไห่ คุณหมายความว่ายังไง? สำนักเจิ้นเหยียนคิดเป็นศัตรูกับหอเหลยเจ๋อเทียนอย่างนั้นเหรอ? ถ้าเป็นแบบนั้น ผมแนะนำให้คุณคิดให้ดีๆ แม้สำนักเจิ้นเหยียนของคุณจะมีอำนาจมาก แต่ก็สู้หอเหลยเจ๋อเทียนของเราไม่ได้ คุณมันไม่ต่างอะไรกับมดตัวหนึ่งเท่านั้น!"

ที่นี่นอกจากหอเหลยเจ๋อเทียนแล้วก็มีเพียงสำนักเฉียนคุนเทียนตี้เท่านั้นที่อยู่ในระดับเดียวกัน

สำนักและตระกูลอื่นๆ ล้วนเป็นตระกูลระดับรองลงมา

แต่ตระกูลเหล่านี้ไม่ได้เป็นตระกูลธรรมดา ทว่ากลับเป็นกลุ่มตระกูลผู้มีอำนาจระดับต้นๆ ความสามารถและความแข็งแกร่งของพวกเขาไม่ต่างไปจากหนานหลีเฉิงหรือตระกูลเสินกงเลยแม้แต่นิดเดียว

ชิวไห่ได้ยินก็ยิ้มเล็กน้อย "คุณเหลยหู่ คุณอย่าเพิ่งโมโหสิ สำนักเจิ้นเหยียนของเราไม่ได้คิดจะเป็นศัตรูกับคุณเสียหน่อย แต่เพราะแม้ว่าผมตกลงให้หอเหลยเจ๋อเทียนเข้าร่วมด้วย แต่คนอื่นๆ อาจไม่เห็นด้วยก็เป็นได้! กองกำลังของเราเต็มแล้ว"

"คุณว่ายังไงนะ? ?"

เหลยหู่โกรธมากและรีบมองไปที่พวกเขาทันที

ทว่าทุกคนกลับไม่พูดอะไร

ยกเว้นตัวแทนของสำนักเฉียนคุนเทียนตี้ที่เอ่ยขึ้นมา

"คุณเหลยหู่ เพราะคุณไม่ยอมเข้าร่วมเอง ตอนนี้คิดจะเข้าร่วม มันไม่สายไปหน่อยเหรอ? โอกาสมีเพียงครั้งเดียว พลาดไปแล้วก็คือพลาด คุณอย่าได้โกรธทุกคนเลย"