บทที่ 2811 ว่างเปล่า

ทุกคนต่างพูดไม่มองออกไปอย่างว่างเปล่า

เกิดอะไรขึ้น?

แขนสองข้างนั้นคืออะไรกันแน่?

และทำไมเข็มเงินของเย่เหยียนถึงสามารถทิ่มแทงเข้าไปในตัวของผู้สังเวยชีวิตให้ความตาย? ?

เขาทำได้ยังไง?

ทุกคนต่างสับสนงุนงง

ยกเว้นเพียงเหยียนยิ่นที่สังเกตอะไรบางอย่างได้

"ไม่แปลกใจเลยที่เป็นคุณเย่เหยียน เขาเห็นจุดอ่อนของผู้สังเวยชีวิตให้ความตายได้ในระยะอันสั้นมากเช่นนี้ได้ ยอดเยี่ยมมากจริงๆ!" เหยียนยิ่นสูดหายใจเข้าและกล่าวพึมพำ

"เขาพบจุดอ่อน?" เทียนชูที่อยู่ข้างๆ ถามขึ้นด้วยความตกใจ

"ใช่ คิดว่าก่อนหน้านี้ที่คุณเย่เหยียนพลาดท่าไปก็เป็นเพราะกำลังหาจุดอ่อนของผู้สังเวยชีวิตให้ความตายเท่านั้น!"

"แล้วแขนสองข้างที่อยู่ข้างหลังเขาล่ะ...เกิดอะไรขึ้น?" เทียนชูเบิกตากว้างและแสดงสีหน้าซีดเผือด

เหยียนยิ่นเม้มริมฝีปากและกระซิบ "พูดเรื่องนี้ออกไปไม่ได้! คุณไม่เคยได้ยินข่าวลือตำนานอะไรบางอย่างเหรอ? อย่าพูดอีก! อย่าพูดเรื่องนี้อีก..."

เทียนชูตัวสั่นและเข้าใจความหมายของเหยียนยิ่นได้ทันที

แน่นอนว่านี่คือวิชาอาคมต้องห้าม

วิชาอาคมต้องห้ามของตำหนักเทียนเสิน

อันที่จริงดินแดนแห่งนี้มีข่าวลือที่เล่าต่อๆ กันมานานแล้วว่าที่นักปราชญ์เย่เหยียนวิชาอาคมต้องห้ามจำนวนมากในการเพิ่มพัฒนาระดับความสามารถของตัวเอง

ตอนแรกนั้นเทียนชูก็ยังไม่เชื่อ แต่วันนี้เมื่อได้มาเห็นกับตาตัวเอง ทำให้เขาเชื่ออย่างสนิทใจ

แขนสองข้างนั้นไม่ได้เป็นมือของนักปราชญ์เย่เหยียนเอง ทว่าต้องเป็นมือของคนอื่นที่ถูกปลูกถ่ายเข้ามาในร่างกายของเขา....

การลงมือของเขาคนนี้แปลกประหลาดอย่างมาก...

เย่เหยียนเดินเข้าหาผู้สังเวยชีวิตให้ความตาย

ดวงตาของเขาเปิดอยู่ ร่างกายของเขายังคงกระตุก ดูเหมือนเขาต้องการที่จะลุกขึ้นยืน แต่เข็มเลือดบนศีรษะของเขาทำให้เขาไร้เรี่ยวแรง

เข็มเลือดค่อยๆ หลอมละลายทีละน้อยและค่อยๆ เจาะเข้าไปในศีรษะของเขา

เย่เหยียนหยิบกริชออกมาจากเอวของเขา และแทงอย่างโหดเหี้ยมที่ศีรษะของผู้สังเวยชีวิตให้ความตาย

ฉึก!

กริชทิ่มแทงเข้าไปได้ไม่ถึงหนึ่งนิ้ว

เย่เหยียนจับกริชแน่นและคำรามออกมาพร้อมกับออกแรง

กริชเคลื่อนที่เข้าไปผ่าศีรษะของอีกฝ่ายจนเปิดออก

วินาทีนั้น ศีรษะที่ดูมีชีวิตก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าสายตาทุกคน

"นี่คือที่มาของผู้สังเวยชีวิตให้ความตายเหรอ?"

เย่เหยียนจ้องมองไปที่ศีรษะนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย และจากนั้นก็ยื่นมือไปคว้าศีรษะนั้นมา

"ถูกเทพสูงสุดนำศีรษะมาใช้เป็นเครื่องสังเวยได้ขนาดนี้คงไม่ใช่เรื่องธรรมดา? แต่น่าเสียดายที่สิ่งนี้ไม่สามารถปลูกถ่ายมายังร่างกายของฉันได้ ไม่งั้นจิตสำนึกของมันจะครอบงำร่างกายของฉัน!"

"แต่มูลค่าของมันต้องสูงมากแน่ๆ นับว่าครั้งนี้ไม่ได้มาเสียเที่ยวเลย!"

เย่เหยียนกล่าวและเก็บศีรษะนั้นไว้อย่างดีพร้อมกับเดินไปหาเทียนชู

ทุกคนต่างตกใจจนสติแทบหลุดพร้อมกับรีบคุกเข่าลงกับพื้น

"นักปราชญ์มีความสามารถที่ไม่มีใครเทียบได้ เราทุกคนชื่นชมและนับถือคุณมาก!"

ทุกคนต่างตัวสั่นสะท้าน

"ผู้สังเวยชีวิตให้ความตายได้ถูกจัดการแล้ว ผมคิดว่ากับดักในหลุมฝังศพเองก็น่าจะใช้การไม่ได้อีกต่อไปแล้ว รีบแยกย้ายกันออกไปตามหาแหวนเทพสูงสุดเร็วเข้า!" เย่เหยียนกล่าว

"ครับ...ครับ..."

"รับทราบ...."

ทุกคนต่างรีบขานรับและจากนั้นก็ลงมือทันที

เป็นอย่างที่เย่เหยียนกล่าวไว้จริงๆ หลังจากที่ผู้สังเวยชีวิตให้ความตายได้ถูกกำจัดลง กับดักทุกอย่างที่อยู่รอบๆ โลงศพไม้ก็ใช้การไม่ได้ ระหว่างที่ทุกคนเดินเข้าไปหาโลงศพไม้นั้นกลับไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด

เมื่อรู้ข่าวนี้ ทุกคนก็ต่างพุ่งไปที่ตรงกลางของโลงศพเพื่อจะดูว่าข้างในมีสมบัติจำนวนมากแอบซ่อนอยู่ไหม

ทว่าขณะที่ทุกคนต่างเข้าไปรายล้อมนั้น ทุกคนกลับยืนตกตะลึงอยู่กับที่

และเห็นว่าภายในโลงศพกลับว่างเปล่าไม่มีอะไร

อย่าว่าแต่แหวนเทพสูงสุดเลย แม้แต่เส้นผมสักเส้นก็ไม่มีเลยด้วยซ้ำ....

"นักปราชญ์ ภายในโลงศพว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย..." เทียนชูกล่าวเสียงสั่น

"ที่อื่นก็ไม่เจอแหวนเทพสูงสุดเลย..."

"ดูเหมือนว่าที่นี่จะไม่มีอะไรเลย..."

ทุกคนต่างกล่าวออกมา

"เหรอ? ดูเหมือนว่าเราทุกคนจะถูกหลอกเข้าแล้ว ดูเหมือนโลงหินจะไม่ได้อยู่ที่เดียวกับสถานที่ที่เหมือนกับหลุมศพหลัก แต่อาจอยู่ที่ใดที่หนึ่งระหว่างหลุมศพซ้ายขวาทั้งสี่นี้..."