บทที่ 2812 ไร้ความปรานี

เย่เหยียนไม่ได้พูดอะไรอีก ทว่ากลับคอยจับจ้องช่องลับนั้นอยู่นานและจากนั้นก็เดินเข้าไปส่วนในสุดของหลุมศพทันที

ทุกคนต่างรีบเดินตามเข้าไป

ครื่นๆ ครื่น....

ประตูหินขนาดใหญ่ของหลุมศพถูกผลักออก

ข้างในนั้นเป็นเหมือนที่ทุกคนคิดเอาไว้ นอกจากโลงศพไม้แล้วก็ไม่มีอะไรเลย

"นักปราชญ์ หลุมศพอื่นๆ ก็เหมือนกันกับที่นี่เลย นอกจากโลงไม้แล้วก็ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย หลุมศพทั้งสี่นี้ดูเหมือนจะเป็นหลุมศพของผู้พิทักษ์ของเทพสูงสุด พวกเขาเป็นเพียงเครื่องสังเวยเท่านั้น ไม่ได้มีสมบัติอะไรเลย?" เทียนชูกล่าว

"หลุมศพทั้งสี่? ดูเหมือนว่าจำนวนจะผิด?" เย่เหยียนกล่าว

"ผิด?"

"มีอะไรผิดเหรอ?"

"เมื่อสักครู่ตอนที่ไปยังหลุมศพที่อยู่ตรงกลางนั้น พวกคุณเห็นรูปปั้นเหล่านั้นที่อยู่ข้างในสุสานไหม?"

"เหมือนจะมี...เจ็ด..."

"งั้นค่ายกลสังหารเจ็ดประการมีกี่รูปแบบ?"

"มีเจ็ดด้วยเช่นกัน...." เทียนชูพึมพำ

คนอื่นต่างทำสีหน้าตกตะลึง

"หลุมศพทั้งสี่นี้ไม่ใช่หลุมศพของผู้พิทักษ์ที่สังเวยชีวิตแน่ แต่มีความลับอย่างอื่น! ทว่ากลับถูกพวกคุณเมินเฉยใส่เท่านั้นเอง!"

เย่เหยียนกล่าวและเดินก้าวเข้าไปที่โลงไม้และขณะกำลังจะเปิดโลงไม้ออก สายตาของเขาก็จ้องไปยังฝาโลงและขมวดคิ้ว "ดูเหมือนว่าคนนอกดินแดนคนนั้นจะเข้ามาเปิดโลงไม้นี้แล้ว"

"ข้างในโลงไม้ไม่มีอะไรเลย เขาเปิดทำไมกัน?" เทียนชูกล่าว

ครื่นๆ ครื่น....

โลงไม้ถูกเปิดออก

ผู้คนต่างชะโงกหน้ามองและหัวเราะทันที

"ดูสิ? นักปราชญ์ ผมบอกแล้วว่าไม่มีอะไรในโลงไม้เลย"

เย่เหยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวเสียงทุ้มต่ำ "เร็วเข้า รีบไปที่หลุมศพอื่นกัน!"

"หลุมศพอื่น?"

"เร็วเข้า!"

เย่เหยียนตะคอกและรีบวิ่งออกไปทันที

ทุกคนต่างวิ่งไปที่หลุมศพอื่นทันที

หลุมศพที่สองก็ยังคงว่างเปล่าไม่มีอะไร

โลงศพที่สามก็ไม่ต่างกัน

จนมาถึงตอนที่ทุกคนหาหลุมศพที่สี่เจอ ก็พบว่าหลินหยางกำลังนอนอยู่บนพื้น

เขาในตอนนี้นั้นร่างกายเต็มไปด้วยเลือดและเต็มไปด้วยบาดแผล ตัวเขากระตุกตลอดเวลาและมีสีหน้าเจ็บปวดทรมานอย่างมาก

"ดีมาก! ไอ้ลูกหมาอย่างคุณมานอนอยู่ตรงนี้นี่เอง? คราวนี้คุณหนีไม่พ้นแล้ว!"

ชายคนหนึ่งกล่าวขึ้นด้วยความโหและพุ่งเข้าใส่หลินหยางทันทีพร้อมกับยื่นมือไปคว้าเขา

แต่วินาทีต่อมา หลินหยางก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับล็อกแขนชายคนนั้นและออกแรงเหวี่ยงไปยังกำแพงข้างๆ

ตุ่บ!

ร่างของชายคนนั้นกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรงและจากนั้นร่างของเขาก็แตกร้าวจนเกิดเลือดเอ่อนองและสิ้นลมหายใจทันที

"อ๋า? ?"

ทุกคนต่างตกตะลึง

"นี่...คนนอกดินแดนคนนี้มีความแข็งแกร่งมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร?"

เทียนชูพึมพำเสียงสั่นและหน้าซีดเผือด

ต้องรู้ว่า คนที่ถูกส่งให้เดินทางมาที่สุสานเทพสูงสุดได้นั้นล้วนเป็นยอดฝีมือที่มีพรสวรรค์อันน่าทึ่งทั้งสิ้น ฉะนั้นแค่ผู้ได้รางวัลอันดับหนึ่งในการแข่งขันอวี่เจวี๋ย พวกเขาจึงไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรมาก

แม้ว่าคนนอกดินแดนคนนี้จะมีความสามารถอยู่บ้าง และพวกเขาเองก็เคยเห็นและเคยต่อสู้ด้วยบ้าง

แต่ตอนนี้

ทว่าตอนนี้หลินหยางกลับฆ่าชายคนนั้นได้เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น!

อีกฝ่ายยังไม่ทันจะได้ต่อสู้กลับเลยแม้แต่นิดเดียว

ทำไมถึงเป็นแบบนี้?

"ดูเหมือนว่าแหวนเทพสูงสุดจะอยู่ในมือของคุณแล้วสินะ"

เย่เหยียนจ้องมองไปที่หลินหยางและกล่าวออกมา

"ผมไม่มีแหวนเทพสูงสุด"

หลินหยางเหนื่อยหอบและสีหน้าของเขาซีดเผือดมีเหงื่อไหลเต็มตัว

เย่เหยียนไม่พูดอะไรและเดินเข้าไปหาหลินหยาง

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้เชื่อในสิ่งที่หลินหยางพูด

หลินหยางพยายามลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก

แม้ว่าร่างกายของเขาจะเจ็บปวดทรมานจนยืนไม่ตรง แต่เขารู้ดีว่าตอนนี้เขาจะหลบต่อไปอีกไม่ได้

"ผมเคยพูดว่ารอให้กำจัดคนเหล่านั้นเสร็จแล้วค่อยกำจัดคุณ แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไป ทำให้ผมจำเป็นต้องกำจัดคุณก่อน ตอนนี้คุณเตรียมตัวตายซะเถอะ!"

เมื่อพูดจบ เย่เหยียนก็ขยับตัวเข้าใกล้หลินหยางอย่างรวดเร็วพร้อมกับใช้มือบีบคอเขาและยกขึ้น

หลินหยางเหมือนไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อต้านหรือปฏิเสธใดๆ ขาทั้งสองข้างของเขาลอยขึ้นและไม่สามารถขยับได้...

เย่เหยียนยกแขนขึ้นอีกครั้งและทุบไปที่หัวใจของเขาอย่างไม่ลังเล

เขาหวังจะควักหัวใจของหลินหยางออกมา

แต่ในช่วงเวลาที่วิกฤตินี้เอง

ตู้ม!

คลื่นพลังงานบางอย่างถูกปลดปล่อยออกมา

เย่เหยียนเบิกตากว้างและยังไม่ทันตั้งสติได้

ปัง!

เขากระเด็นลอยออกไปและกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง

หลินหยางเองก็พลอยตกลงสู่พื้น

"อะไรกัน?"