บทที่ 2813 คุณอยากเห็นกี่มือล่ะ?

เย่เหยียนเดินเข้ามาทีละก้าวๆ สีหน้าเย็นชา จ้องมองหลินหยางที่นั่งอยู่บนพื้น จากนั้นก็ยกมือขึ้นมา และคว้าเข้าไปที่เขา

มือของเขาปล่อยแสงสีขาวออกมา แต่ไม่ใช่แสงสีขาวธรรมดา แต่เป็นแสงที่รุนแรงและสามารถตัดพละกำลังและเนื้อหนังได้อย่างง่ายดาย

เขาไม่คิดที่จะบีบบังคับให้หลินหยางตอบ

เขาต้องการแยกชิ้นส่วนของผู้ชายคนนี้ให้สิ้นซาก

ในเวลานั้น จะไม่มีความลับใดๆ ในบุคคลนี้อีก

แต่เมื่อเย่เหยียนเพิ่งจะยื่นมือออกไป

ควับ!

ฉับพลันหลินหยางก็จับฝ่ามือของเขาเอาไว้อย่างแน่วแน่ด้วยมือข้างเดียว

แสงสีขาวอันน่าสะพรึงกลัวถูกบดขยี้โดยหลินหยาง

"ห๊ะ?"

เย่เหยียนมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย และตระหนักได้ทันทีว่าตนเองตกหลุมพรางแล้ว

เข็มบินของตนเองไม่สามารถหยุดยั้งหลินหยางได้!

คนคนนี้ จงใจแสดงความอ่อนแอให้ศัตรูเห็น!

หลินหยางออกแรงอย่างทันที และคิดที่จะสลัดเย่เหยียนให้ลอยออกไป

แต่เย่เหยียนไม่ให้โอกาสเขา และหักด้วยนิ้วมือทันที

กร๊วบ!

"หืม....."

เหมือนว่ากระดูกแขนข้างนั้นของหลินหยางจะหัก

ฟรึ่บ!

เย่เหยียนสลัดออกอีกครั้ง

หลินหยางราวกับว่าวที่สายขาด และกระแทกเข้าไปที่กำแพงของห้องสุสานอย่างแรง

พลังการโจมตีที่โหมซัดสาดทำให้ห้องสุสานสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

เมื่อหลินหยางตกลงมา เขาก็กลิ้งไปตามพื้น ผิวหนังทั้งตัวของเขาฉีกขาดออก แม้กระทั่งบริเวณหลังก็ผิดรูป

ไม่มีใครรู้ว่าเขาได้รับบาดเจ็บมากเพียงใด

แต่ในขณะนี้ดูเหมือนว่า เขาไร้เรี่ยวแรงที่จะต้านทานได้แล้ว

"มันจบสิ้นแล้ว!" เทียนชูถอนหายใจอย่างโล่งอก

เมื่อครู่นี้ เขาคิดว่าหลินหยางจะเอาชนะเย่เหยียนได้

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า เป็นเขาที่คิดเพ้อเจ้อไปเองเท่านั้น

ศักยภาพของเย่เหยียน เดิมทีไม่มีอะไรจะต้องกังขา

ผู้คนต่างกลั้นหายใจ และมองไปที่เย่เหยียน

เขาสาวเท้าเดินเข้าไปที่หลินหยางอีกครั้ง ดวงตาที่ไม่แยแสของเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

ครั้งนี้ เขาจะไม่ออมมือให้อย่างแน่นอน

แต่เขาเดินไปไม่กี่ก้าว จู่ๆ เย่เหยียนก็ขมวดคิ้วขึ้นมา ดูเหมือนว่าจะตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง ยกมือข้างนั้นที่ถูกหลินหยางจับเอาไว้

เมื่อมองดู

บนฝ่ามือเต็มไปด้วยเข็มเงิน!

และเข็มเหล่านี้ล้วนเป็นเข็มมังกรหงเหมิง!

เข็มแต่ละเข็มเชื่อมต่อเส้นประสาทของเขา และล็อกชีพจรและเส้นเลือดบนข้อมือของเขาเอาไว้ ในเวลาเดียวกันเข็มเงินก็สั่นสะท้านไม่หยุด เหมือนกับว่าพยายามจะกรอกอะไรบางอย่างเข้าไปในเส้นเลือดและชีพจรของเขา

เย่เหยียนไม่กล้าลังเลใจ เขายกมืออีกข้างขึ้นมาทันที และฟันลงไปที่ข้อมือของตนเอง

ต้องตัดข้อมือทันที!

"มันสายไปแล้ว!"

จู่ๆ หลินหยางที่คลานลุกขึ้นมาอย่างยากลำบากก็กล่าวขึ้นมาทันที

รูม่านตาของเย่เหยียนสั่นไหว มีดมือที่ฟันข้อมือกำลังหันไปฟันแขน

แต่มีดมือยังไม่ทันได้ตกลงมา

ปัง!!

ร่างกายครึ่งหนึ่งของเขาระเบิดออกโดยตรง

เขาลอยออกไป กระแทกลงบนพื้นอย่างแรง

"อะไรกัน??"

ผู้คนล้วนตกตะลึง