บทที่ 2814 หกแขน

มือทั้งสองที่ออกมาจากหน้าอกและโชกไปด้วยเลือดนั้น ทรงพลังอย่างมาก มันตรงเข้ามาบีบคอคนทั้งสองจนหายใจไม่ออก

ทั้งสองคนแกะฝ่ามือที่อยู่บนคออย่างสุดชีวิต และดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง แต่ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามอย่างไร มันก็ไม่ได้ช่วยอะไร

พละกำลังของมือทั้งสองข้างนี้มากมายเหลือเกิน

คอของพวกเขาผิดรูป สีหน้าเขียวคล้ำอย่างมาก

"ทำยังไงดี?" เทียนชูกลืนน้ำลาย ดวงตาเบิกโพลง

เหยียนยิ่นไม่พูดอะไร แต่สีหน้าก็ย่ำแย่เป็นอย่างยิ่ง

เวลานี้ ฉากที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าก็ปรากฏขึ้น

ฝ่ามือที่บีบคอคนทั้งสองฉับพลันก็ดึงขึ้น และลากคนทั้งสองเข้าไปที่หน้าอกและช่องท้องของเย่เหยียน

"อะไรกัน??"

ผู้คนต่างตกตะลึง

คนทั้งสองร้องอย่างน่าเวทนา คนทั้งคนถูกลากเข้าไปที่หน้าอกและช่องท้องของเย่เหยียน น้ำเลือดและเศษเนื้อจำนวนมากสาดกระเซ็นออกมาจากอกและช่องท้องของเขา ราวกับว่าทั้งสองคนถูกเย่เหยียนกลืนกินทั้งเป็น

เมื่อคนทั้งสองหายไปในบริเวณอดและช่องท้องอย่างสมบูรณ์ เย่เหยียนก็ลุกขึ้นยืน

แขนและขาที่ถูกตัดขาดของเขาได้งอกขึ้นมาใหม่

หน้าอกที่แยกออกก็ค่อยๆ ปิดลง

จากหน้าอกที่ยังปิดไม่สนิทผู้คนสามารถมองเห็นเศษเนื้อกองใหญ่ได้

ดูเหมือนว่าจะเป็นสองคนนั้น

หลังจากหน้าอกที่แยกออกปิดสนิทลง เย่เหยียนพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง

คน กลับมาสมบูรณ์แบบเหมือนเดิม!

ผู้คนตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ พูดอะไรไม่ออก

นี่คือวิธีการของเย่เหยียนเหรอ?

"กินคนเหรอ?"

หลินหยางเหนื่อยหอบเล็กน้อย จ้องมองเขาอย่างเย็นชา : "ดูเหมือนว่าการฝึกฝนนี้ของคุณ ล้วนได้มาด้วยวิธีการไร้ยางอายเช่นนี้น่ะเหรอ?"

"วิธีการจะมีการอายไร้ยางอายได้อย่างไร? ขอเพียงแค่บรรลุเป้าหมาย เช่นนั้นก็พอแล้ว การแสวงหาหนทางอันยิ่งใหญ่ จะต้องให้ความสำคัญกับการมีเกียรติและเสื่อมเกียรติด้วยเหรอ? ต้าเหยียนหม่านที่แท้จริงได้ละทิ้งเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาไปแล้ว จะต้องแยกแยะดีชั่วไปทำไมกัน?" เย่เหยียนกล่าวอย่างเย็นชา

"มันก็มีเหตุผลอยู่บ้าง แต่น่าเสียดาย ฉันกับคุณมีความคิดที่แตกต่างกัน" หลินหยางพยักหน้า

"ไม่เป็นไรหรอก อย่างไรเสียคุณก็มีชีวิตอยู่ได้ไม่นานแล้ว!"

เย่เหยียนกล่าวอย่างเย็นชา จากนั้นดวงตาทั้งคู่ก็เคร่งขรึม

ตูม!

ตูม!

สองมือโผล่ออกมาจากหน้าอกและช่องท้องอีกครั้ง และบริเวณหลังของเขาก็มีมือทั้งสองโผล่ออกมาเช่นกัน

เขาในเวลานี้ กลายร่างเป็นหกแขน!

ศักยภาพน่าทึ่งมาก!

"ลมพายุ!"

เย่เหยียนตะโกนอย่างเย็นชา

ฮู!

พลังแห่งสวรรค์อันโหดเหี้ยมเต็มไปทั่วทั้งห้องสุสานทันที

เหยียนยิ่นและคนอื่นๆ ถูกพละกำลังนี้อัดจนล้มลงกับพื้น ไม่สามารถขยับเคลื่อนไหวได้ แต่ละคนตกใจจนเนื้อเต้น หวาดกลัวอย่างสุดขีด

"พายุฝน!"

เย่เหยียนตะโกนออกมา

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว......

ในพลังแห่งสวรรค์อย่างไม่มีที่สิ้นสุด ชี่แปรเปลี่ยนเป็นเข็มวิเศษจำนวนมากพุ่งออกมา

พวกมันหมุนวนรอบตัวหลินหยางอย่างบ้าคลั่ง ในเวลาชั่วพริบตา ก็มีเข็มหมื่นกว่าเล่ม มันราวกับพายุ

"หายตัว!"

เย่เหยียนกล่าวอีกครั้ง

และจู่ๆ ตัวเขาก็หายไปในทันที

แววตาของหลินหยางเคร่งขรึมขึ้นมา วินาทีต่อมา จึงเห็นเย่เหยียนยืนอยู่ตรงหน้าของเขาแล้ว

หกแขนอันแข็งแกร่งทรงพลังจู่โจมเข้ามาที่เขาอย่างดุร้าย

แขนเหล่านี้ดูเหมือนจะแน่นหน้าอกเป็นพิเศษ มันราวกับสายฟ้า ฟาดลงไปบนตัวหลินหยาง แต่กลับอ่อนแอไร้พลัง

แต่ทว่ายิ่งเป็นเช่นนี้ จิตใจของหลินหยางก็ยิ่งเคร่งขรึมขึ้นมา

การไร้พลังเช่นนี้ เกรงว่าจะไม่ใช่เพื่อการโจมตีเนื้อหนังของเขา แต่การใช้พลังอันแยบยลเช่นนี้ เป็นการทำลายอวัยวะภายในของเขาโดยตรง!

แต่ละฝ่ามือ ล้วนเป็นกระบวนการสังหารทั้งสิ้น!

หลินหยางพยายามต้านทานอย่างสุดความสามารถ

แต่สองหมัดของเขาจะสู้หกมือได้อย่างไร?

หลินหยางไม่พอใจกับความรวดเร็ว และไม่สามารถรับมือได้ จึงถูกหมัดหลายสิบหมัดในเวลาอันรวดเร็ว

จะต้องเปิดช่องทางให้ได้

แววตาของหลินหยางเข้มงวด ร่างกายของเขาระเบิดพลังแห่งสวรรค์ออกมาโดยตรง

"ออกไป!"

ปัง!