บทที่ 2823 จังหวะโอกาสที่ดีที่สุด

เพียงคำพูดของหลินหยางจบลง ทำให้เย่เหยียนรับรู้ได้ถึงความกดดันเล็กน้อย

เขาไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานหลายปีแล้ว

เขาไม่รู้แน่ชัดว่าหลินหยางได้รับโชคลิขิตอะไรในสุสานเทพสูงสุด แต่เนื้อหนังมังสาอันแข็งแกร่งที่ครอบครองอยู่ในปัจจุบัน ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลย

บางที คนคนนี้อาจจะมีวิธีการสังหารอะไรก็ได้

เย่เหยียนแอบเผื่อใจเอาไว้บ้าง

แต่หลินหลินหยางยกมือขึ้น และเกิดพายุหมุนสีทองก็พุ่งออกมาจากข้อต่อทั่วร่างกายของเขา แล้วไหลเข้ารวมที่ฝ่ามือของเขาอย่างรวดเร็ว

ชั่วพริบตา ฝ่ามือข้างหนึ่งของเขาก็กลายเป็นสีเหลืองทอง

"พลังแบบนี้.....ดูคุ้นเคยมาก?"

รูม่านตาของเย่เหยียนขยายเล็กน้อย

เขาเป็นคนที่ระมัดระวังตัวรอบคอบเป็นอย่างมาก

ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะทะลวงไปสู่ดินแดนเทพเซียนแห่งแผ่นดินแล้ว แต่ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นดั่งที่ฉางหยากล่าว รากฐานของเขาไม่มั่นคง พลังแห่งสวรรค์ที่สะอาดบริสุทธิ์ภายในร่างกายยังไม่สามารถควบคุมได้อย่างสมบูรณ์ สถานะภาพก็ไม่ดีเท่าไรนัก

เย่เหยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และกำลังคิดที่จะถอย

"ทุกคน พวกคุณถอยออกจากที่นี่กันไปก่อน!"

ในเวลานี้ หลินหยางที่อยู่บนท้องฟ้าได้เอ่ยปากอย่างนิ่งๆ และตะโกนไปยังฉางหยาและคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านล่าง

ฉางหยาและทุกคนนิ่งอึ้งไป และมองไปที่หลินหยางตามๆ กัน

"คุณหลิน.....ต้องการจะปกป้องให้พวกเราออกไปอย่างนั้นเหรอ?" ฉางหยากล่าวถามด้วยความรู้สึกตื่นเต้น

"การโจมตีนี้ของฉัน จะต้องทำลายทั้งภูเขาและแม่น้ำ ฟ้าดินจะพังทลายลงมา หากพวกคุณอยู่ที่นี่ มีแต่จะเสียชีวิตไปโดยเปล่าประโยชน์ ได้โปรดออกจากที่นี่ไปเดี๋ยวนี้ มีฉันอยู่ เย่เหยียนทำร้ายพวกคุณไม่ได้หรอก!" หลินหยางกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

เพียงบรรดาผู้คนได้ฟัง ก็รู้สึกสะเทือนใจ

และมีคนที่อดไม่ได้ที่จะเช็ดน้ำตา

"ก่อนหน้านี้พวกเราปฏิบัติกับคุณหลินเช่นนั้น แต่คุณหลินกลับตอบแทนความแค้นด้วยความเมตตา ช่วยเหลือพวกเราให้ออกไป บุญคุณเช่นนี้ น้ำใจเช่นนี้ พวกเราจะไม่รู้สึกอับอายได้อย่างไร?"

"คุณหลิน มีบุญคุณใหญ่หลวง ฉันจะไม่มีวันลืม! คุณได้โปรดยืนหยัดอีกสักครู่ พอพวกเราออกไปแล้ว พวกเราจะไปพาทหารมาช่วยเหลือคุณอย่างรวดเร็ว!"

คุณหลิน พวกเราจะเดินทางกันไปก่อน ได้โปรดยืนหยัดเอาไว้นะครับ!"

ทุกคนกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ และออกไปตามๆ กัน

พวกเขารู้ว่าหากตนเองอยู่ที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์แม้แต่น้อย ตอนนี้สิ่งที่ควรทำมากที่สุด ก็คือรีบไปหาทหารมาช่วย

ไม่ต้องพูดถึงช่วยหลินหยาง อย่างน้อยก็ไม่สามารถปลีกตัวออกจากเย่เหยียนได้

ต้องเข้าใจว่า ในมือของเขายังมีแหวนเทพสูงสุดอยู่!

บรรดาผู้คนออกไปทั้งหมด

แต่สายตาของเย่เหยียนเคร่งขรึมเล็กน้อย

"ช่างเป็นคนมีน้ำใจจริงๆ คุณเอาฉันมาบังหน้าเพื่อทำเป็นคนมีน้ำใจ ตระกูลเหล่านี้จึงซาบซึ้งในบุญคุณ คุณทำเช่นนี้ คือต้องการจะรวมพวกเขามาจัดการฉันอย่างนั้นเหรอ?" เย่เหยียนกล่าวอย่างนิ่งๆ

"ถูกต้อง ไม่เพียงแต่สิ่งเหล่านี้ ยังมีการแข่งขันอวี่เจวี๋ย เย่เหยียน ฉันยอมรับว่าตอนนี้ฉันยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณ แต่ฉันเชื่อว่า เมื่อครึ่งหนึ่งของดินแดนแห่งความเงียบและความตายต่างก็มองว่าคุณเป็นศัตรู ต่อให้คุณจะแข็งแกร่งสักแค่ไหน ก็ไร้ประโยชน์" หลินหยางกล่าว