บทที่ 2824 ล็อคตัว

หอเหลยเจ๋อเทียนเป็นกลุ่มที่ยิ่งใหญ่ที่มีประสบการณ์ยาวนานในดินแดนแห่งความเงียบและความตาย

ไม่ว่าการแข่งขันรอบสุดท้ายจะจัดขึ้นอีกกี่ครั้ง เวลาที่หอเหลยเจ๋อเทียนจะเข้าสู่การเป็นเจ้าแห่งสำนักก็จะนานเท่านั้นเช่นกัน

และเหตุผลพื้นฐานที่สุดที่ทำให้ หอเหลยเจ๋อเทียนอยู่มาได้อย่างยาวนานก็คือหอเหลยเจ๋อเทียนมีผู้นำหอที่พิเศษและแข็งแกร่ง!

ผู้นำหอคนนี้ได้นำทางหอเหลยเจ๋อเทียน มาหลายร้อยปีแล้ว

ไม่มีใครรู้ว่าเขาอายุเท่าไหร่

ไม่มีใครรู้ว่าพละกำลังของเขาแข็งแกร่งเพียงใด

ทุกอย่างเกี่ยวกับเขาเป็นเหมือนตำนาน

แต่ไม่มีใครสงสัยในความแข็งแกร่งของเขา เพราะมีตำนานไหนของเขาบ้างที่ไม่ยิ่งใหญ่สะเทือนโลก?

กระบวนท่าหนึ่งทำให้ภูเขาราบเป็นหน้ากลอง กระบวนท่าหนึ่งทำให้นำทะเลเหือดแห้ง กระบวนท่าหนึ่งทำลายกองทัพนับพัน และกระบวนท่าหนึ่งทำให้ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์มืดมน

ดังนั้นอาจกล่าวได้ว่าเขามีความสามารถที่เทพเซียนแห่งแผ่นดินควรมีอย่างครบถ้วน

ดังนั้นหลายคนคาดเดาว่าบุคคลท่านนั้นในหอเหลยเจ๋อเทียน นี้อาจเป็นเทพเซียนแห่งแผ่นดิน

อย่างไรก็ตาม โอกาสนี้สำหรับคนส่วนใหญ่ นับว่าน้อยมาก

เนื่องจากโอกาสเลื่อนระดับเป็นเทพเซียนแห่งแผ่นดินนั้นต่ำเกินไป

อาจมีบางคนที่ความแข็งแกร่งถึงระดับนี้ แต่พวกเขาไม่อยู่ในขอบเขตนี้

แต่ถึงไม่ใช่อย่างนั้น ก็ต้องมีต้นทุนเพื่อเข้าพบเทพเซียนแห่งแผ่นดิน

ตอนนี้ผู้แข็งแกร่งทั้งหมดจากหอเหลยเจ๋อเทียนล้วนออกไปแล้ว และยอดฝีมือทั้งหมดต่างหลั่งไหลมาเหมือนน้ำท่วม

มีคนแข็งแกร่งอย่างหลินหยางอยู่ข้างหน้าเขา

สถานการณ์ไม่เอื้ออำนวยต่อเย่เหยียนอย่างยิ่ง

เขารู้ว่าเขาไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกแล้ว

ต้องหนีไป

มิฉะนั้นเมื่อถูกล้อมรอบด้วยผู้คนของหอเหลยเจ๋อเทียน มันจะสายเกินไป

เย่เหยียนมองไปที่หลินหยางอย่างไม่แยแส จากนั้นก็หันกลับมาทันที พร้อมที่จะหนีไป

แต่หลินหยางจะปล่อยให้เย่เหยียนไปอย่างง่ายดายเช่นนี้ได้อย่างไร? เขารีบวิ่งไปข้างหน้าทันที ตั้งใจที่จะบังคับให้เย่เหยียนอยู่ต่อ

“ต้าเชียน โม่เหยีย!”

เย่เหยียนพูดเบาๆ พลังแห่งสวรรค์พุ่งทะยานไปทั่วร่างกายของเขากระจายไปรอบๆ เข็มปรานจำนวนนับไม่ถ้วนเป็นดั่งดาบคมตะกายอย่างดุเดือด ฉีกและตัดทุกสิ่ง

หลินหยาง กัดฟันและบังคับให้พุ่งไปข้างหน้าเพื่อต่อต้านพลังแห่งสวรรค์

ปล่อยให้เข็มปรานโจมตีร่างกายของเขาตามอำเภอใจ

หากปราศจากความช่วยเหลือจากกระดูกเทพสูงสุด ร่างกายของหลินหยางก็คงกลายเป็นเถ้าถ่านไปนานแล้ว

แต่เป็นเพราะกระดูกเทพสูงสุดนี้ ทำให้เขากล้าที่จะต่อต้านเย่เหยียนไว้อย่างแข็งแกร่ง

หลินหยางรู้ว่านี่เป็นโอกาสของเขา

หากกำจัดปัญหานี้ได้ ไม่ว่าอะไรก็ไม่สำคัญอีกต่อไป

เมื่อเย่เหยียนตาย จะไม่โดนคุกคามอีกต่อไป ในเวลานั้น เขาจะออกจากดินแดนแห่งดินแดนแห่งความเงียบและความตาย แม้ว่าเขาจะยอมมอบมีดเทียนเซิงและกระดูกเทพสูงสุดก็ไม่มีปัญหาอะไร

"เจ้าอยากตายเหรอ!"

เมื่อเห็นหลินหยางวิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่ระมัดระวัง ดวงตาของเย่เหยียน ก็ฉายแววความรำคาญ เขาหยุดกะทันหันและชกหน้าอกของหลินหยาง

“เจ้าคิดว่าข้าจะฆ่าเจ้าไม่ได้จริงๆงั้นเหรอ?”

บูม!

ด้วยหมัดนี้ เสียงระเบิด ความว่างเปล่าบิดเบี้ยว และรัศมีระหว่างสวรรค์และโลกต่างสั่นสะเทือน

บูม!

กำปั้นของเขากระแทกหน้าอกของหลินหยาอย่างรุนแรง

ในพริบตา เลือดกระเซ็นออกมาจากบนหน้าอกของหลินหยาง ผิวหนังและเนื้อของเขาถูกแยกออก และแรงที่พลุ่งพล่านทำให้ร่างกายของเขารู้สึกราวกับว่าถูกน้ำซัดเข้ามา เลือด กระดูก และอวัยวะภายในแทบจะพุ่งออกจากร่างกายของเขา

เห็นได้ชัดว่าพลังของหมัดนี้ใช้พละกำลังเต็มที่ของเย่เหยียน

หลินหยางตกใจมาก

กระดูกเทพสูงสุดนั้นทรงพลังมาก แต่ก็ถูกเย่เหยียนทำให้สั่นสะเทือนเช่นกัน?

การเป็นเทพเซียนแห่งแผ่นดินนั้นจะวิเศษมากเพียงใด?

แต่หลินหยางก็ยังไม่ยอมถอย แม้ว่าเลือดจะกระฉูดออกจากปากของเขา แต่เขาก็ยังไม่หยุด จับไหล่ของเย่เหยียน และจับเขาให้อยู่กับที่ไว้แน่น

ตอนนี้ยอดฝีมือแห่งหอเหลยเจ๋อเทียนมาถึงแล้ว!

"น้องชายอดทนอีกเดี๋ยวนะ! พวกเรามาแล้ว!"

"คุณหลิน โปรดจับตัวเย่เหยียนไว้!"

เหลยหู่และคนอื่น ๆ ตะโกน แต่ละคนเร่งความเร็วและรีบวิ่งไปที่นั่น

ใบหน้าของเย่เหยียน เย็นชา

แต่เขาเห็นดวงตาที่เหมือนสายฟ้าคู่หนึ่งปรากฏขึ้นในเมฆหนา จากนั้นดาบคมที่เพรียวบางและน่าสะพรึงกลัวพุ่งออกมาจากเมฆหนานั้น โจมตีหัวใจของ เย่เหยียน โดยตรง!

ใบมีดของดาบที่คมกริบถูกห่อหุ้มและหมุนด้วยออร่าน้ำแข็งพร้อมไฟสองดวง ที่ดูลึกลับและน่าอัศจรรย์ด้วยความยิ่งใหญ่ที่ไม่มีใครเทียบได้

มันกลายเป็น สะพานสายยาวที่ตรงผ่านที่นี่

ตัวดาบที่เรียวยาวดึงพลังดาบหางยาวราวกับตัดผ่านท้องฟ้าทั้งหมด