บทที่2825 บังคับให้คารวะเป็นอาจารย์

คำพูดของเย่เหยียน หลินหยางได้ยินทั้งหมด

จากการแสดงออกของหลินหยางและเย่เหยียน ไม่ใช่เรื่องยากที่จะรู้ว่า หลินหยางยังได้รับโชคลิขิตที่ดียิ่งในสุสานเทพสูงสุด

เนื่องจากเป็นโชคลิขิตของ สุสานเทพสูงสุด ย่อมเป็นที่ต้องการโดยปริยาย

แม้ว่าหอเหลยเจ๋อเทียนจะเป็นกลุ่มที่มีอำนาจเหนือกว่า แต่โชคลิขิตเช่นนี้เขาจะไม่อยากได้อย่างไร?

หลินหยาง ยังคงระแวดระวังและรีบเอาเข็มแทงลงบนร่างกายของเขา

แต่พลังทำลายล้างของพลังศักดิ์สิทธิ์ดั้งเดิมที่เย่เหยียน ปลดปล่อยออกมาโดยแลกกับอายุขัยและฐานการบ่มเพาะของเขานั้นช่างน่าอัศจรรย์มาก แม้ว่าเขาจะมีกระดูกเทพสูงสุด แต่ก็แทบจะไม่สามารถต้านทานได้

ไม่ใช่ว่าความแข็งแกร่งของกระดูกเทพสูงสุดนั้นไม่เพียงพอ แต่หลินหยางยังไม่เข้าใจกระดูกสูงสุดอย่างถ่องแท้

เขาและเย่เหยียนมีลักษณะเหมือนกัน

เย่เหยียนเพิ่งก้าวเข้าสู่เทพเซียนแห่งแผ่นดินและรากฐานของเขาไม่มั่นคงหลินหยางเองก็เพิ่งได้รับกระดูกเทพสูงสุดและเขายังไม่ได้บูรณาการเข้ากันอย่างสมบูรณ์

พลังและผลกระทบที่เกิดขึ้นนั้นเลวร้ายยิ่งกว่าจุดสูงสุด

ในไม่ช้าผู้คนจากหอเหลยเจ๋อเทียน ก็ก้มลงกับพื้นและล้อมรอบหลินหยาง

"คุณหลิน อย่ากังวลไป พวกเราจะไม่ทำอะไรคุณ"

เมื่อเห็นว่า หลินหยางมีท่าทีระแวดดระวัง เหลยหู่จึงพูดขึ้นทันที

หลินหยางไม่พูดอะไร กำลังคิดหาทางหนี

หากเย่เหยียนถูกฆ่า ไม่ว่าจะเป็นมีดเทียนเซิงหรือกระดูกเทพสูงสุดหลินหยางก็เต็มใจที่จะส่งมอบให้

แต่ตอนนี้ เย่เหยียนยังไม่ตาย เขาไม่สามารถมอบสิ่งเหล่านี้ให้ได้อย่างแน่นอน

มิฉะนั้น ในอนาคตเขาจะต่อสู้กับเย่เหยียนได้อย่างไร?

เพียงแต่ว่าในตอนนี้ สถานะของกระดูกเทพสูงสุดยังไม่ค่อยดีนักหากเกิดการต่อสู้คงจะไม่ง่ายที่หลินหยางจะหลบหนีไปได้

ยิ่งไปกว่านั้น ฝีใือของผู้นำหอเหลยเจ๋อเทียนนั้นน่ากลัวมาก

กระดูกเทพสูงสุดสามารถรับการโจมตีของเขาได้หรือไม่?

หลินหยางไม่แน่ใจ

"คุณหลิน ให้ข้าแนะนำคุณ นี่คือผู้นำหอเหลยเจ๋อเทียนของเรา ท่านเฮ่าเทียน!" เหลยหู่ยิ้ม

หลังจากพูดจบ หมอกหนาก็สลายไป และชายผมขาวและใบหน้าสีซีดขาวในชุดคลุมสีดำก็ปรากฏตัวต่อสายตาของหลินหยาง

ชายผู้นี้ดูเหมือนจะอยู่ในวัยสามสิบหรือสี่สิบ นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายดั่งสายฟ้า และพละกำลังของเขาลึกลับและลึกล้ำราวกับทะเลลึกซึ่งไม่สามารถตรวจจับได้

โดยเฉพาะแววตาและท่าทางของเขาที่เปี่ยมไปด้วยออร่าแห่งความเป็นเจ้านาย

นี่คือเจ้าเหนือหัวโดยธรรมชาติอีกทั้งยังเป็นที่เคารพและอยู่ยงคงกระพันอีกด้วย

"ได้พบท่านผู้นำหอเหลยเจ๋อเทียนแล้ว!"

หลินหยางประสานหมัดของเขาและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม

"อืม"

ฮ่าวเทียนพยักหน้าพลางกวาดสายตามองหลินหยางขึ้นลง และมีความรู้สึกชื่นชมในดวงตาของเขา "เป็นต้นกล้าที่ดี และช่างพิเศษจริงๆ ที่สามารถดูดซับยาจี้เย่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ! ไม่เลว! ไม่เลว!"

“ท่านผู้นำหอชมเกินไปแล้ว”

"ชื่อของเจ้าคือหลินหยางใช่ไหม" เฮ่าเทียนยิ้มเล็กน้อย "ข้ารู้ดีว่าเจ้ากังวล ดังนั้นเจ้าไม่จำเป็นต้องคิดอะไรมาก แม้ว่าคุณจะเอาชนะแหวนเทพสูงสุดไม่ได้ แต่ข้าก็ได้เห็นการแสดงความสามารถของเจ้าแล้วเช่นกัน ซึ่งมันเยี่ยมมาก อย่างน้อยเจ้าก็อยากมอบแหวนเทพสูงสุดให้กับหอเหลยเจ๋อเทียน ของข้าจริงๆ ตัวข้าที่เป็นผู้นำหอรู้สึกซาบซึ้งใจมาก”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้หลินหยางก็ขมวดคิ้ว

ดูจากท่าทีของอีกฝ่ายแล้วดูเหมือนว่าจะไม่ใช่อย่างที่คิดไว้

อย่างไรก็ตาม เขายังไม่กล้าที่จะผ่อนคลายความระมัดระวังตัวของเขา และกล่าวว่า "หลินหยาง ตระหนักดีถึงความปรารถนาดีของท่านผู้นำหอ"

"หลินหยาง ข้าคิดว่าพรสวรรค์ของเจ้านั้นเยี่ยมมาก แต่เจ้ายังไม่ได้ใช้ความสามารถนั้นอย่างเต็มที่ ข้าคิดว่ามันน่าจะเกี่ยวข้องกับการที่เจ้ามาจากนอกดินแดน ท้ายที่สุดก็ยังมีช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างทักษะนอกดินแดนและในดินแดนแห่งความเงียบและความตายของข้า ถ้ามีคนเต็มใจที่จะไขข้อสงสัยและบ่มเพาะเจ้าให้ดี ข้าคิดว่าความแข็งแกร่งของเจ้าก็จะไม่หยุดอยู่แค่นั้น!” เฮ่าเทียนกล่าว

หัวใจของหลินหยางดิ่งลงเมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น และเขาเดาอะไรบางอย่างได้รางๆ

“สิ่งที่ท่านผู้นำหอพูดเป็นความจริงอย่างยิ่ง” หลินหยางตอบอย่างสบายๆ

อย่างไรก็ตามเหลยหู่ยิ้ม: "คุณหลิน คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอว่าท่านผู้นำหอ หมายถึงอะไร? ท่านผู้นำหอต้องการรับคุณเป็นลูกศิษย์ไงเล่า! นี่เป็นโอกาสที่ดี ทำไมคุณไม่รีบคุกเข่าลงและคารวะท่านอาจารย์?"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หลินหยางก็ได้ยืนยันการคาดเดาของเขาทันที