บทที่ 2846 พุ่งเป้ามาที่เรา!

ตู้ม!

รถเบนซ์สีดำคันหนึ่งขับมุ่งหน้าออกไปจากเมืองเจียงเฉิน

ชวี่เทียนเหยียบคันเร่งและจดจ่อกับการขับรถ

และกงซีหยุนก็หยิบปืนสีเงินออกมา

ปืนกระบอกนี้ได้มาจากห้องศึกษาวิจัยของชวี่เจิ้ง

ทว่าตอนนี้ ปืนกระบอกนี้กลับไม่ได้ให้ความรู้สึกปลอดภัยเท่าไรนัก

เพราะแม้แต่เทพอัคคีก็พ่ายแพ้ลงแล้ว

"เมืองเจียงเฉินจะไม่มีสักวันที่จะสงบเลยหรือไงกัน?"

ซูเหยียนมองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่างและสีหน้าของผู้คนเดินถนนที่อยู่ในอาการตื่นตระหนกตกใจจนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

"คุณซู เรื่องที่ประธานหลินทำลงไปล้วนเป็นประโยชน์และเป็นเรื่องสำคัญต่ออาณาจักรมังกร ทว่าเขาเองก็ต้องเผชิญกับการต้องมีเรื่องบาดหมางกับผู้มีอำนาจจำนวนมาก ฉันรู้ว่าคุณเองก็รู้สึกลำบากใจและได้รับผลกระทบไม่น้อย แต่ตอนนี้เราจะหลบเลี่ยงเรื่องนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว ฉันหวังว่าคุณจะเข้าใจดี"

กงซีหยุนหันไปกล่าวเสียงเคร่งขรึม

"จริงเหรอ?"

ซูเหยียนเม้มริมฝีปาก "อันที่จริงฉันก็ไม่ได้คิดอะไร ฉันเพียงแค่บ่นออกมาเท่านั้น พวกคุณไม่ต้องเก็บไปคิดมากหรอก แต่จะว่าไปแล้ว ประธานหลินอยู่ไหนเหรอ?"

"เขา? เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน..."

"พ่อแม่ของฉัน ลั่วเฉียนและคนอื่นๆ อีกล่ะ?"

"เรื่องนี้คุณซูไม่ต้องเป็นห่วง พวกเขาถูกส่งไปยังสถานที่ที่ปลอดภัยแล้ว พวกเขาไม่มีทางเป็นอะไร"

"งั้นก็ดี"

ซูเหยียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แพร่บ!

ขณะนี้เอง สายฟ้าสีเขียวอีกเส้นก็สว่างวาบไปทั่วทั้งท้องฟ้า

กงซีหยุนชะโงกหน้าออกไปมองเส้นแสงสีเขียวด้วยความรู้สึกมีอะไรบางอย่างผิดปกติ

"กงซีหยุน เกิดอะไรขึ้น?"

ชวี่เทียนถามขึ้นขณะกำลังตั้งใจขับรถ

"สายฟ้าแล่บเหล่านี้แปลกประหลาดมาก! ทำไมมันถึงมีสี?"

กงซีหยุนกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"ฟ้าออกจะสว่างขนาดนี้ ไม่เห็นมีวี่แววของฝน ทำไมถึงมีฟ้าร้องฟ้าแล่บได้? แถมยังเป็นสายฟ้าแล่ยสีเขียวอีกด้วย? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

ชวี่เทียนเองก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

"แปลกมาก! !"

ทันใดนั้นเอง กงซีหยุนก็นึกอะไรขึ้นมาได้และสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก

และหลังจากที่เธอกดโทรออกมานาน กลับไม่มีใครรับโทรศัพท์เธอเลย

ทันใดนั้นกงซีหยุนก็เข้าใจทุกอย่างพร้อมกับตะโกนออกมาอย่างกระวนกระวายใจ "ชวี่เทียน เร็วเข้า อย่าขับออกไปนอกเมือง รีบหาที่หลบเร็วเข้า! !"

"หลบ?"

ชวี่เทียนเหยียบเบรกและมองไปที่กงซีหยุนอย่างตื่นตระหนก "ไม่ออกนอกเมือง...ทำไมกัน?"

"ฉันเพิ่งโทรหาคนเหล่านั้น แต่กลับไม่มีใครรับโทรศัพท์ฉันเลย นั่นหมายความว่าพวกเขาถูกจัดการแล้ว!" กงซีหยุนกล่าวกระซิบอย่างเคร่งขรึม

ชวี่เทียนสั่นเทา "กงซีหยุน คุณหมายความว่า..."

"สายฟ้าแล่บเหล่านี้กำลังมุ่งเป้ามาที่เรา!" กงซีหยุนกล่าวอย่างเคร่งขรึม

ชวี่เทียนขนลุกและจากนั้นก็รีบเหยียบคันเร่งเข้าไปจอดรถในลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าที่อยู่ข้างๆ

ซูเหยียนมองทั้งสองด้วยความสับสนงุนงง

"คุณซีหยุน เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ไหนบอกว่าจะพาฉันออกไปจากเมืองเจียงเฉินไง? ทำไมถึงมาหยุดอยู่ที่นี่?" ซูเหยียนอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา

กงซีหยุนกล่าวด้วยสีหน้าตึงเครียด "คุณซู ตอนที่เราพาคุณออกมาจากเยว่เหยียนอินเตอร์เนชั่นแนลได้วางแผนปล่อยรถออกไปสิบสามคันพร้อมกับในทุกเส้นทาง รถเหล่านั้นเหมือนกับรถคันที่เรานั่งมา เพื่อเป็นการหลอกตาอีกฝ่ายและเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายคาดเดาได้ว่ารถคันที่เราขับคือคันไหน! แต่ตอนนี้รถอีกสิบสามคันที่เหลือ...ได้ถูกจัดการแล้ว!"