บทที่ 286 ปกป้องศักดิ์ศรีของตระกูลยิงด้วยความตาย

ราชากระบี่จ้องหลินหยาง เคลื่อนไหวอย่างกระตือรือร้น ถ้าหลินหยางจะทำร้ายยิงโพหล้าง เขาก็เข้าไปหยุดทันที

เมื่อยิงโพหล้างปะทะกับหลินหยาง ความจริงแล้วราชากระบี่ได้เข้ามาร่วมแล้ว

"น่ารังเกียจมาก!"

"นี่มันสองรุมหนึ่งไม่ใช่หรอ?"

"ราชากระบี่ที่สูงส่ง มีศีลธรรมเช่นนี้หรอ?"

ด้านศิษย์ของปรมาจารย์เฟิงเลี่ยทนไม่ได้ที่จะตะโกนออกมา

หลายคนก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน

แต่เนื่องจากเพราะเป็นราชากระบี่และยิงโพหล้าง พวกเขาจึงไม่กล้าพูดออกมา

สองรุมหนึ่งแล้วยังไง? ใครกล้ายุ่ง?

หลายคนมองไปทางยิงโพหล้าง และรอเขาลงมือ

แต่เมื่อยิงโพหล้างมาถึงด้านหลังของหลินหยาง หลินหยางก็ขยับ

จู่ๆ เขาก็ยื่นมือออกมา นิ้วของเขาดึงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และด้านหน้านั้น...ก็คือราชากระบี่!

หลินหยาง...ลงมือกับราชากระบี่ก่อนหรอ!

"อะไรกัน?"

หลายคนผงะ

อย่างไรก็ตามผู้ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้หลายคนเข้าใจถึงเจตนาของหลินหยาง

จะจัดการคนร้ายต้องจัดการราชาก่อน!

ในเมื่อราชากระบี่เข้ามาร่วมแล้วและเขาไม่ยอมลงมือโจมตีหลินหยางก่อน ถ้าหลินยางไม่ทำอะไรก็จะเป็นเรื่องยากที่จะจัดการยิงโพหล้าง ดังนั้นเขาต้องจัดการราชากระบี่ก่อน!

ต้องบอกว่าความคิดของหลินหยางนี้เป็นความคิดที่ดีมาก แต่ราชากระบี่จะโดนถอนหงอกอย่างงี้ได้ยังไง?

"ไอเด็กไม่รู้จักที่ต่ำที่สู้ คิดว่าวิธีการแบบนี้จะสู้ผมได้หรอ?" ราชากระบี่กระแทกเสียงอย่างเรียบเฉย ปัดกระบี่ไม้ของเขาออกมา

พัฟพัฟพัฟ...

กระบี่ไม้หมุนทันทีราวกับไฟฟ้าอย่างรวดเร็ว เสียงที่ออกมาจากการเหวี่ยงกระบี่นั้นก็น่ากลัว

แต่หลินหยางไม่มีความกลัวเลยแม้แต่น้อย ฝ่ามือของเขากระแทกออกไปอย่างรุนแรง

จึ!

เสียงแปลกๆ ดังขึ้นมา

มือของหลินหยางถูกเฉือนจนเลือดออก น่าสังเวชอย่างมาก

และกระบี่ไม้หยุดทันที

"ไม่รู้จักกลัวตาย งั้นผมจะตัดนิ้วทั้งห้าของคุณ!" ราชากระบี่กระแทกเสียงและออกกระบวนท่าต่อไปออกมาอีก

บูม!

แขนของหลินหยางสั่นสะท้านในทันทีด้วยแรงที่พุ่งพล่าน เขาก้าวถอยหลังครั้งแล้วครั้งเล่า ฝ่ามือของเขาเต็มไปด้วยเลือด และสองนิ้วของเขาเกือบจะหัก เหลือเพียงเนื้อเล็กน้อยเท่านั้น

"โง่ นั่นคือกระบี่ของราชากระบี่เลยนะ คิดจะใช้มือคว้าหรอ นี่มันคนโง่ที่แท้จริง!" ยิงโพหล้างหัวเราะออกมา สายตาของเขาเยือกเย็น เขาหาช่องโหว่และตบหัวของหลินหยางอย่างแรง

แรงที่ดุดัน ไม่สามารถต้านทานได้

เดิมคิดว่าการโจมตีนี้จะทำให้หลินหยางยอมจำนนได้ แต่ในช่วงเวลาวิกฤตินี้ เขาไม่ตื่นตระหนก และจับมือข้างหนึ่งของยิงโพหล้าง

"ยิงโพหล้าง! รีบถอยไป เขามีแรงมากกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก! อย่าเข้ามา ไม่งั้นลำบากแน่!" ราชากระบี่สีหน้าเคร่งขรึม ตะโกนออกมา

แต่ไม่ทันแล้ว

มือของหลินหยางนั้นไวเหมือนสายฟ้าแลบ และเตะเข้าที่แขนของยิงโพหล้าง และขว้างออกไปทันที

ยิงโพหล้างถูกเหวี่ยงกลับมา

แต่เขายกมือขึ้นอีกครั้งและกระแทกที่คอของหลินหยางอย่างดุเดือด

"มือหนึ่งไร้ประโยชน์แล้ว ยังจะใช้มือข้างเดียวมาจัดการผมอีกหรอ? ไปตายซะ!"

การตะโกนเสียงต่ำออกมา

ในช่วงเวลานี้ จู่ๆ หลินหยางก็ลืมตาขึ้นทันใด จากนั้นก็ใช้หัวกระแทกไปที่แขนของยิงโพหล้าง

"อะไรกัน?"

ยิงโพหล้างหยุดหายใจทันที แต่เขาไม่ได้หลบ มีร่องรอยของความไม่เต็มใจและความโกรธในดวงตาของเขา

กล้าดียังไงใช้หัวมากระแทกผม? เฮอะ คิดว่าผิดของคุณเป็นเหล็กหรอ? งั้นก็ดูละกันว่าหัวของคุณจะแข็งกว่ากำปั้นของผมไหม?!

เมื่อคิดเช่นนี้ ยิงโพหล้างจึงไม่ลังเลเลยสักนิด

ราชากระบี่ข้างๆ สีหน้าเคร่งเครียด รีบยกกระบี่และเหวี่ยงเข้าไปทันที

"ยิงโพหล้าง ถอยเร็ว!"

เขาตะโกนออกมา กระบี่ไม้เหมือนลำแสง

ยิงโพหล้างผงะ

ราชากระบี่ลงมือแล้วแสดงว่าเขาต้องลำบากแน่ๆ!

นี่มันอะไรกัน