บทที่ 287 ทุกอย่างถูกวาดมาหมดแล้ว!

เมื่อก้าวไปไม่กี่ก้าว ราชากระบี่ก็รู้สึกแปลกๆ

ทันใดนั้น ดูเหมือนเขาจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ และเขาก็มองไปที่กระบี่ไม้ของเขาในทันที

เขาเงยหน้าขึ้นมองหลินหยางข้างๆ ใบหน้าที่แก่ชราของเขาซีดลงในทันที

"ราชากระบี่ อาจจะลงมือไม่ได้แล้ว" หลินหยางแทงเข็มเข้าไปในฝ่ามือที่หักของเขา เส้นเลือดของเขาค่อยๆ ต่อกันและพูดอย่างนิ่งเฉย

"หืม?"

ยิงโพหล้างมองราชากระบี่

ทุกคนรอบๆ เองก็อึ้งเช่นกัน

อย่างไรก็ตามเมื่อราชากระบี่ก้มหน้าลง เขาก็พบว่ามีเข็มเงินสามอันที่บางพอๆ กับผมแทงอยู่ตรงหน้าอกของเขา ถ้าไม่ตั้งใจมองก็คงไม่เห็นว่ามีพวกมันอยู่

เมื่อเห็นเข็มเงินทั้งสามอันนี้แล้ว ใบหน้าของราชากระบี่ก็ไม่อยากจะเชื่อ ย่ำแย่มากขึ้นเรื่อยๆ และมืดมนลง

"แทง...เข้ามาเมื่อไหร่?" เขาถามเสียงแหบ

"เมื่อกี้" หลินหยางตอบ

"เมื่อกี้หรอ?" ราชากระบี่พึมพำ

ยิงโพหล้างข้างๆ อึ้ง จู่ๆ เขาก็ตอบสนองกลับมา

"ที่แท้...ที่แท้เมื่อกี้ก็ตั้งใจให้รับการโจมตียอดวิชาตีวัวข้ามภูเขาหรอ?" เขาพูดด้วยความหวาดกลัว

"คิดว่าผมโง่จริงๆ หรอ?" หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้..."

ราชากระบี่ยิ้มออกมา ความโกรธบนใบหน้าของเขารุนแรงขึ้นเรื่อยๆ: "ที่แท้ก็ไม่ได้คว้ากระบี่ไม้ของผมเพื่อหยุดการโจมตีของผม แต่ทิ้งเข็มเงินสามเล่มนี้ไว้บนกระบี่ไม้ของผม และใช้ประโยชน์จากยิงโพหล้างเพื่อให้เข็มเงินทั้งสามนี้แทงทะลุกระบี่ไม้เข้ามาที่ตัวผม ที่แท้การกระทำที่ดูเหมือนจะโง่เขลานี้เพื่อเล่นงามผมหรอ?"

เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น ทุกคนก็อึ้ง

ราชากระบี่...หรือว่าถูกหลินหยางเล่นงานแล้ว?

"ตั้งแต่เริ่มต้นโจมตี ผมก็ล็อกเป้าหมายเอาไว้แล้ว การเคลื่อนไหวของยิงโพหล้างแค่ขวางหูขวางตาเท่านั้น แค่เป้าหมายของผมในตอนนี้สำเร็จลุล่วงแล้ว ผมเองก็สามารถลงมือกับยิงโพหล้างได้โดยตรง!" หลินหยางวางมือลงและพูดอย่างนิ่งสงบ

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของยิงโพหล้างก็ซีดลงหลายเท่า

ลมหายใจของคนรอบๆ หยุดนิ่ง

และภาพที่น่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏขึ้น

จากนั้นหลินหยางก็ดึงถุงผ้าเล็กๆ ออกมาจากไหนไม่รู้ บี้ยาเหลวและทามันลงบนนิ้วที่หักของเขา

ทันใดนั้นนิ้วที่หักของเขาก็ขยับได้ทันที...

"อะ..ไรกัน.."

"ตอนนี้...เริ่มคิดบัญชีได้แล้ว!"

หลินหยางจ้องมองไปที่ยิงโพหล้างและเดินเข้าไป

ยิงโพหล้างหายใจรุนแรงขึ้น สายตาที่จับจ้องหลินหยางตื่นตระหนก

นิ้วที่หักไปแล้วสามารถขยับได้หลังจากการทายาและฝังเข็มไม่กี่อันเท่านั้น นี่เป็นการแพทย์แผนจีนจริงๆ หรอ? เหมือนจะเป็นเวทมนตร์แล้ว

นี่เกรงว่าจะมีแค่ตระกูลหลินแห่งเยี้ยนจิงเท่านั้นที่มีทักษะทางการแพทย์เช่นนี้?

"หลิน...หมอเทวดาหลินนี่...มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลหลินแห่งเยี้ยนจิงไหม?" จู่ๆ ยิงโพหล้างก็คิดขึ้นได้

แต่ช่วงเวลานี้ไม่ใช่เวลามาคิดเกี่ยวกับปัญหาที่น่าเบื่อนี้ เพราะหลินหยางได้เดินเข้ามาใกล้แล้ว

พัฟ!

ในเวลานี้ จู่ๆ ราชากระบี่ก็จู่โจมทันที ราวกับนกล่าเหยื่อที่กำลังโจมตีและสังหารหลินหยาง

"ตายซะ! !"

เขาตะโกนออกมา

กระบี่ไม้เล่มนั้นพุ่งไปที่หัวใจของหลินหยาง ออร่าที่น่ากลัวทำให้คนที่จับจ้องอยู่ขนหัวลุก!

อย่างไรก็ตาม...

หลินหยางมองไปข้างหน้าและเดินตรงต่อไป เขาไม่สนใจการโจมตีของราชากระบี่เลยแม้แต่นิดเดียว...

ดวงตาของราชากระบี่เบิกกว้าง แต่เขาไม่ละเลิกและโจมตีต่อไป

เมื่อเขาเข้าใกล้ตัวของหลินหยาง ทันใดนั้น...

"อึก!"

ราชากระบี่ส่งเสียงอู้อี้ เขาล้มลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง ไม่สามารถจับกระบี่ในมือได้อย่างมั่นคง และหล่นลงบนพื้นเสียงดัง ปัง

"อาวุโสราชากระบี่!"

เหวินไห่ตะโกนออกมา

ราชาโอสถ หมิงหยู่ ฮั่วเจี้ยนกั๋ว ปรมาจารย์เฟิงเลี่ยและคนอื่นๆ สั่นสะท้าน มองอย่างเหลือเชื่อ

"ราชากระบี่ คุณเป็นอะไร?" ยิงโพหล้างรีบส่งเสียงถาม

"ร่างกายของผม...ไม่มีแรง...เข็มเงินทั้งสามอันนั้นทำให้ร่างกายของผมเป็นอัมพาต..."

ราชากระบี่พูดอย่างอ่อนแรง

"อะไรกัน?"

ยิงโพหล้างขมวดคิ้ว

ในเวลานี้ หลินหยางกระโดดขึ้น ยกเท้าขึ้นสูง และเหยียบไปตรงยิงโพหล้างอย่างรุนแรง

"คุณชายยิง ระวัง!" เหวินไห่ตะโกน

ยิโพหล้างเงยหน้าทันใด เท้าของเขาถอยออกไปอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อเขากำลังถอยไปด้านหลังนั้น เท้าข้างหนึ่งของหลินหยางก็เหยียบลงบนพื้นแล้ว