บทที่ 288 ขอร้องแหละ...คุณอย่าทำเลย...

"อะไรกัน?"

สมองของทุกคนว่างเปล่า มองภาพตรงหน้าอย่างเหลือเชื่อ

หมิงหยู ฮั่วเจี้ยนกั๋ว ปรมาจรย์เฟิงเลี่ย ราชาโอสถ หลิวหรูซือ...ทุกคนมองตาค้าง

ใครจะคิดว่าในช่วงเวลาวิกฤตินี้จู่ๆ ยิงโพหล้างจะหยิบปืนออกมาจากหน้าอกและยิง!

เขามีปืน!

เกรงว่าแม้แต่ราชากระบี่ก็คงคิดไม่ถึงมั้ง?

สามนัดนี้เข้าไปในร่างกายของหลินหยาง มีรูเลือดสามรูปรากฏขึ้น เลือดไหลออกมาจากรูนั้น

สถานการณ์พลิกกลับอย่างรวดเร็ว!

ปืนของยิงโพหล้างเล็งไปที่หลินหยางอย่างดุเดือด

อย่างไรก็ตามหลินหยางตอบสนองในช่วงเวลานี้ได้ทัน กระสุนสามอันนี้เข้าไปที่หน้าท้องสองอันและหัวไหล่หนึ่งอัน ซึ่งไม่โดนจุดตาย แต่ถึงกระนั้นเขาก็บาดเจ็บหนัก

หลินหยางกวาดสายตาไปที่บาดแผลบนร่างกาย ใบหน้าของเขาเยือกเย็น มองไปที่ยิงโพหล้าง

"ห้ามขยับ!"

ยิงโพหล้างหรี่ตามองและตะโกน ทำท่าจะเหนี่ยวไก

หลินหยางหยุดการเคลื่อนไหว

"ฮ่าๆ นี่มันยุคไหนกันแล้ว หมอเทวดาหลิน ใครเขายังใช้ศิลปะการต่อสู้กัน? แม้ว่าจะต่อยเร็วแค่ไหนแล้วจะเร็วกว่าลูกกระสุนหรอ?" ยิงโพหล้างยกปืนขึ้นและมองหลินหยางด้วยรอยยิ้ม

"งั้นจะยิงปืนฆ่าผมหรอ?" หลินหยางมองเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"อยากให้ผมฆ่าคุณหรอ?"

"ฆ่าผมหรอ? เกรงว่าคงทำไม่ได้หรอกมั้ง? พวกเราพนันกันไหม?" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เขาไม่ได้สนใจบาดแผลบนร่างกายเลยสักนิด

"พนันอะไร?" ยิงโพหล้างถามด้วยความสับสน

"ผมพนันว่าคุณไม่มือกระสุนแล้ว" หลินหยางพูดอย่างนิ่งเฉย

ลมหายใจของยิงโพหล้างหยุดนิ่ง แต่เขาก็กลับมาสงบนิ่งอย่างรวดเร็วและพูดด้วยรอยยิ้ม: "เก่งหนิ อยากพนันก็มา ดูว่าจะเอาชีวิตนี้ของคุณมาพนันกับผมไหม!"

"ไม่ต้องทำเป็นเสแสร้ง" หลินหยางยื่นมือออกมา และดึงกระสุนออกจากแผลที่หน้าท้องด้วยมือเปล่า

ฉากนั้นเต็มไปด้วยเลือด

แต่หลินหยางไม่ได้ขมวดคิ้ว

ทุกคนที่อยู่รอบๆ ต่างตกตะลึง

เขาเดินออกมา และโยนกระสุนที่เหลือลงบนพื้น

ติ้ง!

เมื่อกระสุนร่วงลงพื้นก็เกิดเสียงที่ชัดเจน

"กระสุนแบบนี้เป็นกระสุนพิเศษและปืนนี้ไม่ใช่ปืนธรรมดา ถ้ายังมีกระสุนอยู่ในปืน คุณก็คงไม่เสียเวลาพูดไร้สาระกับผมแล้ว คุณคงจะยิงผมอย่างไม่ลังเล ทำไมถึงต้องมาเสแสร้งหล่ะ? ต้องการทำให้ผมกลัวหรอ?" หลินหยางกวาดสายตามองกระสุน

ในดวงตาของยิงโพหล้างมีความตื่นตระหนก

หลินหยางเดินเข้าไป

"หยุด!"

ยิงโพหล้างตะโกนออกมาอีกครั้ง

แต่หลินหยางไม่หยุด

ในที่สุดยิงโพหล้างก็ทนไม่ไหว เขายกมือขึ้นและคว้าไปที่กระเป๋าเสื้อ รีบหยิบกระสุนที่เตรียมเอาไว้และยัดมันเข้าไปในปืนด้วยความตื่นตระหนก

เมื่อเห็นเช่นนี้ทุกคนก็ตอบสนองกลับมา

หลินหยางทายถูก

ปืนในมือของยิงโพหล้าง...ไม่มีกระสุนแล้ว

แต่ทันทีที่เขาใส่กระสุนเข้าไป เมื่อยกมือขึ้น หลินหยางก็เหยียบลงไปที่ข้อมือของเขาอย่างรุนแรง

"อ๊า! ! !"

ความเจ็บปวดมหาศาลจากข้อมือกระจายออกมาทันที ยิงโพหล้างส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

"คุณชายยิง!"

คนรอบๆ ต่างร้อนรน แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาห้าม

"ตอนนั้นเหยียบมือของเพื่อนผมยังไง ผมขอเหยียบบ้างคงไม่เกินไปใช่ไหม?" หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย

สายตาของเขาเยือกเย็นและโหดเหี้ยม

"หมอเทวดาหลิน ไม่ตายดีแน่..." ยิงโพหล้างกัดฟัน ฝ่ามือนั้นกำปืนพกแน่นและพยายามเล็งมาที่หลินหยางอย่างยากลำบาก

แต่วินาทีต่อมา จู่ๆ ฝ่าเท้าที่เหยียบข้อมือก็ขยับและเหยียบลงบนฝ่ามือโดยตรง

ความแข็งแกร่งของหลินหยางนั้นมหาศาลมากจนสามารถเหยียบมือของเขาจนแหลกละเอียด

"อ๊า..."

ยิงโพหล้างร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด สุดท้ายเขาก็ทนไม่ไหวและหมดสติไป

เมื่อหลินหยางยกเท้าขึ้น มือของยิงโพหล้างก็ละเอียดไปกับปืน ถูกบดขยี้จนหมด เนื้อและปืนกลายเป็นของเหลวรวมกัน มองดูแล้วน่าขนลุก

แต่เห็นได้ชัดว่าหลินหยางไม่ได้จะปล่อยยิงโพหล้างไปง่ายๆ

เขาหยิบเข็มเงินเล่มหนึ่งออกมาและแทงไปที่ร่างกายของยิงโพหล้าง

"อึก..." ร่างกายของยิงโพหล้างสั่น เขาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง