บทที่ 289 ปีศาจ...คุณคือปีศาจ!

"หมอเทวดาหลิน ฉันรู้ว่าคุณโมโหและโกรธมาก และไม่เข้าใจการกระทำของฉัน แต่หรูซือหมดหนทางจริงๆ ถ้าคุณทำอะไรยิงโพหล้าง ด้วยอำนาจและพลังของตระกูลยิง คุณไม่รอดอย่างแน่นอน ดังนั้นหมอเทวดาหลิน คุณปล่อยเขาไปเถอะ ถือว่าฉันขอ ถ้าหรูซือไม่สามารถพูดให้คุณสงบลงได้ แต่ถ้าคุณอยากระบายความโกรธของคุณจริงๆ งั้นก็ฆ่าฉันเพื่อระบายความโกรธเถอะ...หรูซือทำได้เท่านี้จริงๆ..."

หลิวหรูซือหลับตาทั้งสองข้างลง น้ำตาไหลออกมา

ชีวิตนี้ของเธอแทบจะไม่เคยขอร้องใครมาก่อนเลย แต่วันนี้เธอต้องร้องขอ เธอเกลียดที่ต้องทำเช่นนี้

เพียงเพราะเธอไม่ต้องการให้คนที่เธอชื่นชมมาตลอดต้องจบชีวิตลง

คำพูดนี้ทำให้หลินหยางสงบลง

เมื่อมองไปที่หญิงสาวที่บอบบางและสวยงามนี้ ใจของหลินหยางก็เกิดความรู้สึกขึ้น

เขาไม่ใช่คนโง่ แม้แต่หลิวหรูซือยังออกตัวมาก็เพียงพอที่ทำให้รู้แล้วว่าผลลัพธ์ของการฆ่ายิงโพหล้างนั้นรุนแรงเพียงได้

แต่เขาไม่กลัว

ในเวลานี้ ราชาโอสถเองก็เดินออกมาด้วย

"หมอเทวดาหลิน คุณมีหัวใจที่สูงส่งแถมยังมีพรสวรรค์ คนอย่างคุณต้องเป็นความเย่อหยิ่งของโลกอย่างแน่นอน ฉนคิดว่าที่หรูซือพูดคงไม่สามารถทำให้คุณรู้สึกใดๆ ได้ คุณคงยังจะทำตามสิ่งที่ตัวเองต้องการ เพราะคุณไม่เคยกลัวอำนาจเบื้องหลังของยิงโพหล้าง แม้ว่าพลังของเขาจะยิ่งใหญ่เท่าฟ้าก็ตาม..."

ราชาโอสถพูดด้วยเสียงสั่น

ทุกคนมองไปที่เธอ

ในเวลานี้มีเพียงราชาโอสถที่จะสามารถพูดชักชวนเขาได้

"ชีวิตนี้ของผม ไม่เคยมองว่าใครแข็งแกร่งหรืออ่อนแอ ไม่เคยสนใจว่าจะแพ้หรือชนะ แต่ขอเพียงมีมโนธรรมที่ชัดเจน ผมแค่ต้องการฆ่าคนนี้ ฆ่า ฆ่าเท่านั้น" หลินหยางพูดอย่างนิ่งสงบ

"ฉันรู้ หมอเทวดาหลิน คุณลงมือเถอะ แค่หวังว่าก่อนที่คุณจะลงมือ ฉันอยากจะขออะไรคุณเรื่องหนึ่ง"

"เรื่องอะไร?"

"ฉันหวังว่าคุณจะแต่งงานกับหรูซือ" ราชาโอสถยิ้มอย่างขมขื่น

"อะไรนะ?" หลินหยางอึ้ง

หลิวหรูซ์อก็อึ้งเช่นกัน

คนรอบๆ สับสนกับคำพูดของราชาโอสถ

"ฉันไม่ได้พูดล้อเล่น" ราชาโอสถส่ายหน้า: "หรูซือเด็กคนนี้มีจิตใจที่เข้มแข็งและใจดี เธอปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน เด็ดเดี่ยว แต่ยากที่จะควบคุม บางทีความรู้สึกที่เธอมีต่อคุณมันไม่ใช่ความรัก แต่ฉันคิดว่าเธอคงชอบคุณแล้วล่ะ"

"คุณยาย..." หลิวหรูซือหน้าแดง

ราชาโอสถถอนหายใจ พูดอย่างเรียบเฉย: "หลังจากคุณฆ่ายิงโพหล้าง ตระกูลยิงต้องโกรธทุกคนที่อยู่ที่นี่ พวกเราจะต้องทนทุกข์ทรมาน หรูซือเธอป่วยหนัก เธอไม่กลัวความตายแล้ว จะสนใจการแก้แค้นของตระกูลยิงหรอ? แต่สิ่งที่เธอกังวลคือคุณ เธอกังวลว่าคุณจะโดนตระกูลยิงวางยาพิษ! ส่วนฉันเกรงว่าจะอยู่ได้ไม่นาน ในเมื่อกำลังจะตายฉันก็เข้าใจว่าต้องทำยังไง หมอเทวดาหลินถ้าเกิดคุณยอมรับคำขอของฉัน ฉันก็ยอมให้คุณฆ่ายิงโพหล้าง!"

เมื่อพูดจบ ราชาโอสถก็โค้งคำนับเพื่อแสดงความจริงใจ

หลินหยางนิ่งเงียบ

เขาจ้องยิงโพหล้างอย่างเยือกเย็น

ยิงโพหล้างตัวสั่น เพราะความเจ็บปวด สีหน้าของเขาจึงแย่อย่างมาก แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ยังชัดเจน

"หมอเทวดาหลิน...คุณเคยเห็นฉากนี้ไหม ตอนนี้... คุณน่าจะเข้าใจว่าอำนาจที่อยู่เบื้องหลังของผมน่ากลัวเพียงใดใช่ไหม? พวกเขาไม่ยอมให้คุณฆ่าผมแน่ เพราะถ้าคุณฆ่าผม ทุกคนที่นี่รวมทั้งคุณก็จะต้องตายตามผมไปด้วย! คนที่คุณฆ่าไม่ใช่แค่ผม แต่เป็นทุกคนที่นี่! คุณเข้าใจไหม?" ยิงโพหล้างหัวเราะออกมา

เขารู้ว่าเขาชนะแล้ว

ตัวเขาเองไม่สามารถเอาชนะหลินหยางได้

แต่เบื้องหลังของเขาสามารถบดขยี้หลินหยางได้อย่างสิ้นเชิง

หลินหยางไม่พูดอะไร จ้องยิงโพหล้างตลอด

จู่ๆ เขาก็เดินไปด้านหน้า ผลักหมิงหยู และยกยิงโพหล้างขึ้นมาด้วยมือข้างเดียว

ทันใดๆ ทุกคนก็หายใจอย่างติดขัด

หลายคนเข้ามา

"หมอเทวดาหลิน คุณ...คุณอย่าทำอะไรมั่วซั่วนะ!"

"คุณไม่ได้ฟังคำพูดของราชาโอสถเลยหรอ?"

"คุณจะทำลายทุกอย่างจริงๆ หรอ?"

คำพูดชักชวนนับไม่ถ้วนดังออกมา

ยิงโพหล้างกัดฟัน ตะโกนอย่างอ่อนแรง: "คุณ...ต้องการให้ทุกคนตายจริงๆ หรอ?"

"ทุกคนตายหรอ?"

หลินหยางส่ายหน้าอย่างไร้อารมณ์: "คุณคิดว่าผมจะสนใจความเป็นตายของคนเหล่านี้หรอ?"

ยิงโพหล้างตกตะลึง

ซือ!

จู่ๆ กระบี่ไม้ก็ยกขึ้น

แม้ว่าจะเป็นกระบี่ไม้ แต่ก็สามารถตัดทองและหักหยกได้ ซึ่งน่ากลัวมาก

ฉึ!

แขนข้างหนึ่งของยิงโพหล้างถูกฟันขาด เลือดไหลออกมาเหมือนถังน้ำ

"อ๊า..."

ยิงโพหล้างสั่นเทาราวกับไฟฟ้าช็อต ใบหน้าของเขาซีด และหยาดเหงื่อยังคงร่วงหล่นลงมา