บทที่ 290 โรคซ่อนเร้นของหลิวหรูซือ

ในที่สุดพวกเขาก็ไม่ต้องทนทุกข์ทรมาน

"เร็ว รีบพาคุณชายยิงไปรักษา!" ราชากระบี่ตะโกน

"โอเค...โอเค รีบไป..." เหวินไห่พูดอย่างเร่งรีบ

คนของลัทธิฉงจงรีบวิ่งออกไป

"ใครให้พวกคุณช่วยเขา?"

จู่ๆ หลินหยางก็ตะโกนออกมา

ทุกคนสับสน

หลินหยางหันหน้าไปจ้องเหวินไห่ พูดอย่างนิ่งสงบ: "เหวินไห่ แค้นของพวกเรายังไม่ได้จัดการใช่ไหม?"

คนลัทธิฉงจงหายใจติดขัด

"หลินหยาง คุณคิดจะฆ่าคนหรอ?"

เสียงของราชากระบี่ดังขึ้น

ชายคนนี้บ้าไปแล้ว

"สบายใจได้ การฆ่าคนเหล่านี้ไม่มีความหมายกับผม!"

หลินหยางโยนกระบี่ไม้ทิ้งและพูดอย่างเฉยเมย: "อีกทั้งผมเองก็เข้าใจว่าแม้ว่าวันนี้ผมจะปล่อยยิงโพหล้างไป ตระกูลยิงต้องมาแก้แค้นผมอย่างแน่นอน!"

"หลินหยางคุณสบายใจได้ ฉันจะปกป้องคุณเอง" หลิวหรูซือพูดอย่างเร่งรีบ

"คุณผู้หญิงหลิว ผมหลินหยางไม่ชอบอาศัยให้ผู้หญิงช่วย ในเมื่อผมทำเรื่องเหล่านี้แล้ว ผมไม่ต้องการพึ่งใครทั้งสิ้น ผมปล่อยเขาเพราะผมติดหนี้คุณ คุณยืนออกมาเพื่อขวางกระบี่ ผมเองก็ต้องปกป้องคุณ ดังนั้นผมจะให้เกียรติคุณในครั้งนี้!"

หลิวหรูซือเม้มปากและก้มหน้าลงเบาๆ

"หมอเทวดาหลิน แล้วคุณจะเอายังไง?" มีคนตะโกนถามเสียงสั่น

"ไม่เอายังไง ผมไม่ได้คิดจะฆ่าใครอีก วันนี้ผมจะปล่อยพวกคุณไป และอยากให้พวกคุณรู้ว่าหลังจากนี้อำนาจของตระกูลยิงนั่นยิ่งใหญ่ หรือว่าอำนาจของหลินหยางใหญ่กันแน่! รอดูละกัน! เดี๋ยวไม่นานจะได้เห็น!"

เมื่อสิ้นเสียง หลินหยางก็หันหน้าและเดินออกไปด้านนอก

ทุกอย่างจบที่คำพูดของหลินหยาง

แต่ใจของทุกคนรู้สึกสงบลงอย่างมาก

"เฮอะ หมอเทวดาหลินนี่อวดดีจริงๆ ผมว่าเขาไม่รู้ว่าอำนาจเบื้องหลังของคุณชายยิงน่ากลัวแค่ไหนหรอก"

"ถ้าเขารู้จะกล้าพูดแบบนี้หรอ? จะทำเรื่องแบบนี้หรอ?"

"ดูเถอะ ไม่เกินสามวัน ตระกูลยิงต้องไปจัดการเขาถึงที่แน่! ถึงตอนนั้นเขาจะต้องชดใช้กับการอวดดีในวันนี้!"

"แค่ว่าสิ่งที่เขาต้องชดใช้นั้น...มากมายอย่างแน่นอน!"

ทุกคนพูดออกมา ไม่พอใจกับคำพูดของหลินหยางอย่างมาก

เหวินไห่จ้องมองพื้นที่รกและกำหมัดแน่น

"ทั้งหมดเกิดจากนังนั่น ทั้งหมด...เป็นเพราะลั่วเฉียน!" เขากัดฟันและพูด

"เร็ว รีบแจ้งตระกูลยิง คุณชายยิงเกิดเรื่อง รีบไป..." ราชากระบี่ถูกคนพยุงขึ้นมาและตะโกนอย่างเร่งรีบ

หลิวหรูซือไม่พูดอะไร เธอมองไปที่ประตู และวิ่งไปทางนั้นอย่างรวดเร็ว

"หรูซือ จะไปไหน?" ราชาโอสถรีบตามไป

ในเวลานี้รถยนต์หลายคันจากด้านล่างของภูเขากำลังขับขึ้นภูเขาไปตามถนนบนภูเขา

ฉี่ซู่ที่นั่งอยู่บนเบาะหลังกำลังเล่นโทรศัพท์อยู่ ใบหน้าของเธอเบื้อหน่ายอย่างมาก

เมื่อกี้เธอได้รับข้อความทางวีแชท เมื่อเธออ่านเสร็จ เธอรู้สึกไร้สาระมาก

"หมอเทวดาหลินนี่มาทำลายลัทธิฉงจงของพวกเราหรอ? น่าขำสิ้นดี งานแต่งยังไม่ทันเริ่ม คนเหล่านี้ก็เมาแล้วหรอ?" ฉี่ซู่พูดอย่างไม่แยแส

"มีคุณชายยิงอยู่ เรื่องนี้จะเกิดขึ้นได้ยังไง? อีกทั้งได้ยินว่าแม้แต่อาวุโสราชากระบี่ยังมาร่วมงานแต่งนี้ หมอเทวดาหลินนั่นแม้ว่าจะมีฝีมือสูงเสียดฟ้าจะทำอะไรเขาได้หรอ?"

"ใช่ ราชากระบี่เป็นใคร? นั่นคือตำนานนะ! ตำนานประเทศจีนที่แท้จริง! หมอเทวดาหลินนั่นแค่เด็กคนหนึ่ง จะกล้ามาอาละวาดต่อหน้าเขาหรอ?"

ศิษย์หลายคนบนรถต่างส่งเสียงหัวเราะ

ฉี่ซู่ยิ้มอย่างเฉยเมย

แต่เมื่อขับรถไปเรื่อยๆ คิ้วของฉี่ซู่ก็เริ่มขมวดเข้าหากัน แสดงถึงบางอย่างที่ผิดปกติ

"เป็นอะไร?" เธอพูดเสียงแหบ

"อาวุโส เป็นอะไรหรอ?" ศิษย์ต่างๆ มองมาที่เธอ

เธอจ้องมองไปนอกหน้าต่าง พูดอย่างเย็นชา: "ในวันที่สำคัญขนาดนี้ ทำไมไม่เห็นศิษย์ลงมาต้อนรับเลย? นี่มันใช่หรอ?"

"ใช่สิ แปลกๆ นะ งานเลี้ยงเริ่มได้ไม่นานไม่ใช่หรอ? ทำไมศิษย์ถึงหายไปเร็วเช่นนี้?!"

"หรือว่า...พวกเขาจะดื่มมากเกินไป?"

ศิษย์ต่างๆ สงสัยอย่างมาก

"ออกจากหน้าที่ก่อนเวลา! ต้องลงโทษ! ต้องลงโทษ!"

ฉี่ซู่โมโห

แต่ในเวลานี้!