บทที่ 291 อย่างมากสามวัน...อย่างมากสามวัน!

เป็นเพราะสามารถรักษาโรคที่ซ่อนอยู่ในร่างกายจึงดีใจจนน้ำตาไหลเหรอ?

ภายในใจของหลินหยางรู้สึกสับสน แต่กลับมองไม่ออก

ในตอนนั้นเอง ฉี่ซู่ที่อยู่ด้านข้างทนไม่ไหวอีกแล้ว

“ไม่ฆ่ายิงโพหล้าง…คุณชายยิง? คนแซ่หลิน! คุณหมายความว่ายังไง? คุณทำอะไรคุณชายยิง?” ฉี่ซู่ถามด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง ในแววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา

“ผมตัดแขนทั้งสองข้างของเขา” หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ

ลมหายใจของฉี่ซู่หยุดชะงัก หลังจากนั้นตะคอกเสียงดัง “บังอาจ! คุณถึงขั้นกล้าทำเรื่องที่บ้าบิ่นแบบนี้เลยเหรอ! คุณรู้ตัวหรือเปล่าว่าทำอะไรลงไป? คุณรู้ผลที่จะตามมาหรือเปล่า?”

“ผมรู้ แล้วมันยังไง?” หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ

“คุณ…ไปก็ได้ จับตัวเขาเอาไว้ พาตัวไปหาท่านเจ้าลัทธิ!” ฉี่ซู่ตะคอกเสียงดัง

“อาวุโส คุณเชื่อคำพูดของเขาหรือเปล่า?” ลูกศิษย์ที่มาถามด้วยความสงสัย

“ฮึ่ม ไม่ต้องสนใจว่าเขาจะพูดความจริงหรือโกหก ถ้าหากโกหกจะให้อภัยคนคนนี้ไม่ได้เด็ดขาด แต่ถ้าหากเป็นเรื่องจริง! คุณยังคิดจะลงจากเขาอีกเหรอ?” ฉี่ซู่พูด

พวกลูกศิษย์ที่ได้ยินคำพูดประโยคนี้ ต่างพากันพุ่งเข้าไปหาหลินหยางอย่างไม่ลังเลทันที

ในตอนนั้นเอง ราชาโอสถได้พุ่งเข้ามาแล้ว

“หรูซือ!”

เสียงตะโกนดังขึ้น ทุกคนรู้สึกอึ้ง

“ผู้อาวุโสราชาโอสถ?” ลมหายใจของฉี่ซู่หยุดชะงักไปชั่วขนาด

กลับเห็นราชาโอสถวิ่งเข้ามาด้วยความโมโห เดิมทีอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลังจากสังเกตเห็นสูตรยาที่อยู่ในมือของฉี่ซู่ เธอเข้าใจอะไรบางอย่างได้ในทันที สีหน้าดูซีดขาวเล็กน้อย คำพูดที่มาถึงปลายลิ้นหยุดชะงัก

“ผู้อาวุโสราชาโอสถ คุณมาที่นี่ได้ยังไง? รีบตามฉันไปที่งานเลี้ยงบนเขาเถอะ!” ในแววตาของฉี่ซู่เต็มไปด้วยความสงสัย แต่เธอยังคงพูดด้วยน้ำเสียงที่เกรงใจ

“งานเลี้ยง?”

ราชาโอสถมองไปทางฉี่ซู่ด้วยสายตาที่แปลกประหลาด หลังจากนั้นส่ายหัวแล้วพูด “คุณขึ้นเขาไปเห็นกับตาตัวเองเถอะ ส่วนเรื่องงานเลี้ยง…ฉันไม่ไปแล้ว!”

“ฮืม?”

ฉี่ซู่รู้สึกอึ้ง

เธอมองไปทางราชาโอสถแวบหนึ่งแล้วมองมาทางหลินหยาง อารมณ์ของความสงสัยปรากฏขึ้นในแววตา

“ราชาโอสถ คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?”

“เธอขึ้นเขาก็จะรู้เอง” ราชาโอสถส่ายหัว

ในตอนนั้นเอง ลูกศิษย์คนหนึ่งวิ่งถือโทรศัพท์เข้ามาอย่างเร่งรีบ

“อาวุโส พวกอาวุโสสามสั่งให้พวกเรารีบกลับไปที่ลัทธิด่วน เกิดเรื่องแล้ว!” ลูกศิษย์คนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

“เกิดอะไรขึ้น?”

สีหน้าของฉี่ซู่เปลี่ยนไปทันที นึกถึงคำพูดที่แปลกประหลาดของราชาโอสถ เหมือนเธอจะนึกอะไรขึ้นได้ ท่าทางก็เริ่มดูกังวลมากขึ้น เธอหันหลังแล้วกระโดดขึ้นรถทันที

“ออกรถ!” ฉี่ซู่ตะคอกเสียงดัง

“อาวุโส แล้วหมอเทวดาหลินคนนี้จะทำยังไง?” ลูกศิษย์ที่อยู่ตรงที่นั่งคนขับถาม

“ไม่ต้องสนใจเขา! ออกรถ!” ฉี่ซู่ตะโกนอีกครั้ง

ตอนนี้ภายในใจของเธอเต็มไปด้วยลางสังหรณ์ที่ไม่ดี!

พวกลูกศิษย์ก็ไม่กล้าลังเล รีบเหยียบคันเร่งตรงออกไปทันที

ไม่นาน รถยนต์หลายคันถูกขับตรงไปที่บนภูเขาอย่างรวดเร็ว

ส่วนหลินหยางหันไปทักทายกับหลิวหรูซือเสร็จหันหลังแล้วเดินลงจากเขา

หลิวหรูซือยืนถือสูตรยาอยู่ตรงที่เดิมไม่ขยับตัวไปพักใหญ่

หญิงชราราชาโอสถที่อยู่ด้านข้างถอนหายใจ

“ยัยเด็กโง่ เด็กโง่…เธอทำแบบนี้มันคุ้มหรือเปล่า?”

“ที่เขาไม่ฆ่าก็เพราะหนู หนูทำอะไรเพื่อเขาบ้าง…มันก็สมควรแล้ว…” หลิวหรูซือเก็บสูตรยาด้วยความระมัดระวังแล้วพูดด้วยเสียงที่แผ่วเบา

ในน้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและเหม่อลอย

“แต่ถึงเขาจะลงมือฆ่า ปัญหาครั้งนี้ก็ยากที่จะหลีกเลี่ยง ตั้งแต่วินาทีที่เขาลงมือกับยิงโพหล้าง ชื่อของเขาถูกเพิ่มลงไปในบัญชีดำของตระกูลยิงแล้ว…” ราชาโอสถส่ายหัว

“คุณย่า…”

หลิวหรูซือหันไปมองเธอด้วยความกังวล

“ชีวิตของคนเรามาแล้วก็จากไปเหมือนดาวตก เหมือนม้าขาวที่วิ่งจนเหนื่อยล้า คุณเคยบอกว่าอย่าทิ้งความเสียใจไว้ทีหลังไม่ใช่เหรอ?”

“เพราะแบบนี้ย่าถึงขอให้หมอเทวดาหลินแต่งงานกับเธอ เธอเป็นคนมั่นใจในตัวเองไม่เห็นคนอื่นอยู่ในสายตา มีเพียงหมอเทวดาหลินคนนี้ที่เธอสนใจ…”

“หนูไม่รู้ว่าความรู้สึกที่มีต่อหมอเทวดาหลินมันเป็นแบบไหน บางทีมันอาจจะไม่ใช่ความรัก แต่หนูรู้ ถ้าหากรักใครคนหนึ่งจริงไม่จำเป็นต้องอยู่กับเขา แค่หวังว่าเขาปลอดภัยและใช้ชีวิตอย่างมีความสุขก็เพียงพอแล้ว! คุณย่า หนูคิดแบบนี้มาโดยตลอด และทำแบบนี้มาโดยตลอด หรือว่า…คุณย่าอยากให้หนูหนูทิ้งความเสียใจไว้ที่หลังเหรอ?”

“ยัยเด็กโง่…เด็กโง่…”

....

รถหลายคันกำลังแล่นอยู่ระหว่างทางขึ้นภูเขาอย่างรวดเร็ว

ฉี่ซู่ลดกระจกลง มองไปทางนอกหน้าต่างด้วยจิตใจที่กระสับกระส่าย