บทที่ 2879 เกาะตะวันตก

"คุณ...คุณ..."

ใบหน้าของเหลยฟู่แดงก่ำพร้อมกับชี้หน้าหลินหยางด้วยอาการตัวสั่น

เชวียชิวเองก็ขมวดคิ้วอย่างตึงเครียด

คำพูดนี้ของหลินหยางฟังดูแล้วก็มีเหตุผล

เพียงแต่...ไม่น่าฟังอย่างมาก

ถือเป็นการด่าผู้คนบนเกาะบูรพาศักดิ์สิทธิ์อย่างซึ่งๆ หน้า

เหมือนว่าผู้คนบนเกาะแห่งนี้ล้วนเป็นคนชั่วที่คิดคดทรยศต่ออาณาจักรมังกรทั้งหมด

ผู้นำเกาะเงียบกริบ

เวลาผ่านไปเขาจึงค่อยๆ เอ่ยปาก

"ดูเหมือนว่าที่ผู้บัญชาการหลินเป็นถึงผู้บัญชาการที่สี่ได้ ไม่ใช่เป็นเรื่องบังเอิญเลยจริงๆ น่าชื่นชมๆ!"

"ชมกันเกินไปแล้ว ผมขอตัวลา!"

หลินหยางกล่าวพร้อมกับสะบัดแขนและเตรียมตัวจากไป

"ช้าก่อน!"

ผู้นำเกาะรีบร้องตะโกน

เจี่ยกังได้ยินก็รู้สึกดีใจและรู้ว่าคำพูดเมื่อสักครู่ของหลินหยางได้ผล

และเมื่อมองไปที่หลินหยาง กลับเห็นเขาค่อยๆ หันไป "ผู้นำยังมีธุระอะไรอีกเหรอ? หากคิดจะไปส่งคงไม่จำเป็น เรามีเรือที่สามารถออกไปจากที่นี่ได้"

ผู้นำเกาะขมวดคิ้วและกล่าว "หากผู้บัญชาการหลินคิดจะจากไปแบบนี้ งั้นชื่อเสียงของเกาะบูรพาศักดิ์สิทธิ์ของเขาคงต้องเสียหายแน่นอน! ฉะนั้นผมขอให้ผู้บัญชาการหลินอยู่ต่อ ส่วนเรื่องส่งกองกำลังออกไปช่วยเหลือนั้น เรามานั่งพูดคุยกันดีๆ ตกลงไหม?"

"ผู้นำคิดจะพูดคุยกันยังไงเหรอ?"

หลินหยางครุ่นคิดครู่หนึ่งและถามออกไป

ผู้นำเกาะส่ายหน้า "ผู้บัญชาการหลิน! ไม่ใช่ว่าผมไม่ยอมส่งกองกำลังออกไป แต่ผมไม่อาจฝืนเจตนารมณ์ของทุกคนได้ หากผู้บัญชาการหลินสามารถพูดโน้มน้าวใจคนบนเกาะได้ เช่นนั้นเรื่องส่งกองกำลังไปช่วยจะไปยากอะไร?"

"ทำยังไงให้พวกเขายอมตกลง?"

ผู้นำเกาะเงียบ

เหลยฟู่กลับกล่าวขึ้นมาเสียงดัง "ไม่ต้องกังวล เราไม่คิดจะทำให้คุณลำบากใจเกินไปหรอก! เอางี้ เรามีทรัพย์สมบัติจำนวนหนึ่งที่บรรพบุรุษของเราหลงเหลือไว้ที่เกาะตะวันตก โบราณวัตถุเหล่านี้เป็นเครื่องใช้ที่เกาะบูรพาศักดิ์สิทธิ์ของเราใช้เพื่อบูชาบรรพบุรุษ ซึ่งมีจำนวนนับไม่ถ้วน แต่จู่ๆ ก็มีชายแปลกหน้าปรากฏตัวที่เกาะตะวันตกชายแปลกหน้าสติฟั่นเฟือนและมีพลังแข็งแกร่ง ทรัพย์สมบัติโบราณวัตถุบูชายัญของบรรพบุรุษของเราถูกขโมยไปที่เกาะตะวันตกโดยชายแปลกหน้าคนนั้น! พวกเราอยากจะได้มันคืน แต่เราก็สู้ชายแปลกหน้าคนนั้นไม่ได้ ถ้าผู้บัญชาการหลินช่วยได้ พวกเราทุกคนบนเกาะต้องยอมรับในตัวผู้บัญชาการหลินแน่นอน"

"จริงเหรอ?"

หลินหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย

"เมื่อไม่มีทรัพย์สมบัติโบราณวัตถุเหล่านั้น ลูกหลานของเกาะบูรพาศักดิ์สิทธิ์ของเราจะไม่สามารถบูชาบรรพบุรุษของเราได้! สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับทุกคนทั้งเกาะ หากเราเอาคืนมาได้! เราเป็นหนี้บุญคุณผู้บัญชาการอย่างมาก และไม่ว่าผู้บัญชาการหลินใช้สิ่งนี้เป็นข้ออ้างในการต้องการกองกำลัง มีหรือที่เราจะปฏิเสธ?" ผู้นำเกาะกล่าว

เมื่อเจี่ยกังได้ยินสิ่งนี้ เขาก็รู้สึกหงุดหงิดทันที "พวกคุณไม่สามารถเอาของเหล่านั้นกลับมาได้ พวกคุณคิดจะฝากความหวังไว้ที่ผู้บัญชาการหลินอย่างนั้นเหรอ? ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับผู้บัญชาการหลิน! เกาะบูรพาศักดิ์สิทธิ์จะยอมรับผิดชอบผลที่ตามมาได้ไหม?"