บทที่ 2880 ปอดแหก?

ทุกๆ คนตัดสินใจ และปฏิบัติการทันที

ผู้นำเกาะบูรพาเรียกคนบนเกาะมาชุมนุมตัวด้วยตนเอง และมารวมตัวกันที่ทางเข้าของเกาะตะวันตก

ที่เรียกว่าเกาะตะวันตก แน่นอนว่าอยู่ทางด้านตะวันตกของเกาะศักดิ์สิทธิ์ และเชื่อมต่อกับเกาะใหญ่ทั้งเกาะ ระหว่างกลางมีเพียงถนนทรายแคบๆ เส้นหนึ่งเท่านั้น ส่วนที่เหลือจมอยู่ใต้น้ำทะเล

หากต้องการเข้าสู่เกาะตะวันตก จะต้องเดินทางด้วยถนนทรายเส้นนี้เท่านั้น

ภายใต้คำสั่งของผู้นำเกาะบูรพา ในทางเข้าของเกาะตะวันตก จึงขวักไขว่ไปด้วยผู้คน

หลินหยางและเจี่ยกังยืนอยู่ด้านหน้าทางเข้า

เชวียชิวเดินเข้ามา ด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความละอายใจ

"แม่ทัพหลิน ขอโทษจริงๆ ฉันเสนอกับผู้นำเกาะว่าให้ออกทัพไปหลายครั้งแล้ว แต่ผู้นำเกาะไม่ยอมรับข้อเสนอ ถึงแม้ว่าฉันจะเป็นรองผู้นำเกาะ แต่ก็เพิ่งเข้าดำรงตำแหน่งได้ไม่นาน คนต่ำต้อยคำพูดย่อมไม่มีน้ำหนัก ไม่สามารถช่วยเหลือได้ ได้โปรดแม่ทัพหลินให้อภัยด้วย"

เชวียชิวกล่าวพร้อมโค้งคำนับเล็กน้อย

"ผู้นำเชวียสุภาพไปแล้ว คุณพยายามอย่างเต็มที่แล้ว ฉันมองออก อย่าตำหนิตัวเองเลย"

หลินหยางยิ้มเบาๆ และหยิบขวดแก้วเล็กๆ ออกมา พร้อมส่งให้เขา : "สิ่งนี้คือต้วนซู่ส่านที่ฉันกลั่นออกมา คุณเอากลับไปให้เชวียหมิง ให้เขากินกับน้ำสะอาด ภายในสามวันมันจะสามารถฟื้นฟูกำลังวังชา และฟื้นฟูการฝึกฝนให้กลับมาดังเดิม!"

"จริงเหรอ?"

เชวียชิวตกตะลึง เขาดีใจอย่างยิ่ง รีบรับมาและโค้งคำนับไม่หยุด : "ขอบพระคุณอย่ายิ่งแม่ทัพหลิน! ขอบพระคุณอย่ายิ่งแม่ทัพหลิน! พระคุณอันใหญ่หลวงของแม่ทัพหลิน เชวียชิวจะไม่ลืมเลย!"

พูดจบ จึงจากไปอย่างดีอกดีใจ

"หึ ผู้นำเกาะ ทำไมถึงได้มีฐานะต่ำต้อยเช่นนี้ล่ะ? ไม่กลัวจะทำให้คนหัวเราะเยาะเอาเหรอ!"

เหลยฟู่เดินมา มองเห็นเชวียชิวที่วิ่งออกไป และด่าอย่างเย็นชา

"ฐานะต่ำต้อย?"

เจี่ยกังไม่พอใจ และกล่าวอย่างตรงไปตรงมา : "แม่ทัพหลินของพวกเราคือผู้บัญชาการแดนมังกร ฐานะช่างสูงส่ง อย่าพูดถึงรองผู้นำเกาะของพวกคุณเลย ต่อให้ผู้นำเกาะของพวกคุณมาคำนับผู้บัญชาการของเรา ทำไมจะทำไม่ได้? คุณมาพูดว่าฐานะต่ำต้อยได้อย่างไร? เป็นเพราะแม่ทัพหลินของเราไม่คู่ควรงั้นเหรอ?"

เหลยฟู่กวาดสายตาไปมองเจี่ยกัง และกล่าวด้วยท่าทางทะนงองอาจว่า : "เกาะบูรพาศักดิ์สิทธิ์ของเราไม่พูดจาเลอะเทอะเหล่านั้นหรอก เราสนใจแค่หมัดเท่านั้น! อยู่ที่นี่ ผู้แข็งแกร่งคือราชา ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ใครฝึกฝนได้สูง คนนั้นคือผู้สูงส่ง!"

"คุณรู้ได้อย่างไรว่าการฝึกฝนของแม่ทัพเราต่ำ?" เจี่ยวกังขมวดคิ้วและกล่าว

"อายุน้อยเช่นนี้ การฝึกฝนจะสูงถึงไหนกัน? เกรงว่าจะมีพรสวรรค์เล็กๆ น้อยๆ และถูกคนยกตำแหน่งสำคัญให้จนหลงละเลิงไร้ขอบเขตซะมากกว่า!" เหลยฟู่หัวเราะเยาะ

"ไอ้สารเลว! หรือว่าแกอยากจะประลองฝีมือกับแม่ทัพหลินของเรา?" เจี่ยกังมีสีหน้าเย็นชา และตวาดออกมาทันที

"ฉันไม่ใช่เชวียหมิง แกต้องการจะสู้ไหมล่ะ? เข้ามาเลย!" เหลยฟู่หรี่ตามอง ดวงตาเต็มไปด้วยการใคร่ครวญ

เจี่ยกังโมโหอย่างมาก แต่กลับถูกหลินหยางห้ามเอาไว้

"เจี่ยกัง อย่าไปสนใจเขาเลย เขาเพียงแค่ต้องการยั่วโมโหคุณกับฉัน! บังคับให้ฉันต่อสู้กับเขา!" หลินหยางกล่าวอย่างนิ่งๆ

"ฉันรู้ แต่ไอ้คนคนนี้มันอวดดีเกินไปแล้ว! กวนบาทานัก!"

เจี่ยกังกล่าวอย่างไม่พอใจ

เขารู้จักศักยภาพของหลินหยางดี หากต่อสู้กับเหลยฟู่ มันจะไม่เสียเปล่าอย่างแน่นอน

เพียงแต่หลินหยางดูเหมือนว่าจะไม่ได้สนใจเหลยฟู่เลย

"ตราบใดที่เราเอาของเซ่นไหว้บูชาของบรรพบุรุษแห่งเกาะศักดิ์สิทธิ์กลับมาแล้ว ภารกิจในการเดินทางครั้งนี้ก็จะสำเร็จ อย่าต่อความยาวสาวความยืดเลย"

"ได้ ฉันจะเชื่อฟังการจัดการของแม่ทัพหลิน"

เจี่ยกังพยักหน้า

"หึ ปอดแหกทั้งคู่!"

เหลยฟู่ร้องด่าออกมา เห็นว่าหลินหยางทำเป็นทองไม่รู้ร้อน และเดินจากไปโดยตรง

ไม่นาน ผู้นำเกาะบูรพาก็เลือกคนเสร็จเรียบร้อย