บทที่ 2886 เป้าลูกกระสุนปืนใหญ่

เมื่อได้รับข่าวจากเมืองเจียงเฉิน หัวหน้าทีมหวางไม่ลังเลใจ สั่งให้ทีมเทียนหูฉือเว่ยเข้าไปที่เมืองเจียงเฉินทันที เวลาเดียวกันก็รีบโทรเลขหาองค์กร

“ท่านซ่ง!”

หัวหน้าทีมหวางรีบยกหูโทรศัพท์พูดขึ้น

“หัวหน้าทีมหวาง มีเรื่องอะไรเหรอ?”เสียงปลายสายดังมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“ท่านซ่ง เมืองเจียงเฉินเกิดเรื่องอีกแล้ว!”

หัวหน้าทีมหวางรายงานสถานการณ์ของเมืองเจียงเฉินให้ปลายสายทราบ

“ขอให้องค์กรรีบส่งยอดฝีมือมาที่เมืองเจียงเฉินด้วยนะครับ เพื่อปกป้องประชาชนเมืองเจียงเฉิน ทำลายลัทธิปีศาจสวรรค์ให้สิ้น!”หัวหน้าทีมหวางพูดด้วยความร้อนใจ

แต่เมื่อพูดคำนี้จบ ซ่งซือกุยที่อยู่ในสายไม่มีการตอบกลับเป็นเวลานาน

“ท่านซ่ง ท่านยังอยู่ไหมครับ?”หัวหน้าทีมหวางอึ้ง อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น

“ผมอยู่!”

ซ่งซือกุยพูดอย่างราบเรียบขึ้นว่า“คำร้องขอของคุณ ยากที่ผมจะทำได้”

“อะไรนะ?”

หัวหน้าทีมหวางตื่นตะลึง พูดอย่างไม่อยากจะเชื่อขึ้นว่า“ท่านซ่ง! ทำไมล่ะ? ลัทธิปีศาจสวรรค์มารบกวน เมืองเจียงเฉินตกอยู่ในอันตราย ประชาชนจะตายเป็นจำนวนมาก ถ้าลัทธิปีศาจสวรรค์ทะลายเมืองเจียงเฉิน งั้นคนจะต้องตายมากแค่ไหน? หรือว่าท่านไม่รู้?”

“ผมรู้ แต่คุณกลับไม่รู้ ”ซ่งซือกุยพูดอย่างราบเรียบ“อันดับแรกเลยนะ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากจะส่งคนไป แต่ตอนนี้พวกเราขาดคน คุณก็รู้ ช่วงนี้ภายในองค์กรเกิดเรื่องขึ้นไม่น้อย เรื่องเหล่านี้ต้องจัดการแก้ไข้ อีกเรื่องหมอเทวดาหลินแห่งเมืองเจียงเฉินคนนั้น! ก่อนหน้านี้คิดไม่ถึงว่าจะดูถูกเหยียดหยามองค์กรของพวกเรา ทำให้ทีมเทียนหูฉือเว่ยได้รับบาดเจ็บ! แบบนี้คือไม่เห็นพวกเราอยู่ในสายตาชัดๆ ว่ากันตามกฎ เขาได้ออกจากขอบเขตของการปกป้องจากองค์กรแล้ว เพราะฉะนั้นเรื่องของเมืองเจียงเฉิน ไม่ควรที่จะช่วย!”

“ท่านซ่ง ท่านต้องการให้ประชาชนเมืองเจียงเฉินตกน้ำลุยไฟ มองพวกเขาถูกฆ่าต่อหน้าต่อตาเหรอ?”

หัวหน้าทีมหวางไม่อยากจะเชื่อ ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

“หัวหน้าทีมหวาง คุณคิดมากไปแล้ว ความขัดแย้งระหว่างหยางหัวกับลัทธิปีศาจสวรรค์ มันต่อเนื่องมาสักพักแล้ว ครั้งนี้ลัทธิปีศาจสวรรค์เข้ามาในเมืองเจียงเฉิน ความจริงก็เพื่อจะมาโจมตีหยางหัว ในเมื่อหมอเทวดาหลินไม่อยากฟังองค์กรของพวกเรา ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับองค์กรของพวกเรา แบบนี้ พวกเราก็ไม่มีทางช่วยปกป้องหยางหัว ลัทธิปีศาจสวรรค์โจมตีคือหยางหัว ไม่มีทางทำร้ายประชาชนเมืองเจียงเฉินหรอก เพราะฉะนั้นคุณสบายใจได้!”ซ่งซือกุยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“แต่ผมได้ยินมาว่าเจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์ได้ขับเคลื่อนวิชาต้องห้ามแล้ว ปีศาจของลัทธิปีศาจสวรรค์ได้กินวิชาต้องห้าม ฆ่าคนยิ่งมากเท่าไหร่ ยิ่งจะเก่งเท่านั้น สุดท้ายจะกลายเป็นปีศาจร้าย พวกเขามาที่เมืองเจียงเฉิน ไม่ใช่แค่จัดการหยางหัวหรอก สิ่งสำคัญคือจะใช้ประโยชน์จากประชาชนเมืองเจียงเฉินขับเคลื่อนความเป็นปีศาจร้ายของพวกเขาด้วยต่างหาก!”หัวหน้าทีมหวางรีบพูดขึ้น

“คุณฟังเรื่องไร้สาระพวกนี้มาจากไหน?”ซ่งซือกุยถามขึ้น

“คนของหยางหัวบอกผม พวกเขามีตัวประกันของลัทธิปีศาจสวรรค์ ตัวประกันเหล่านี้พูดออกมาเอง”

“เหรอครับ? หัวหน้าทีมหวาง ดูอย่างนี้คือคุณแก่มากนะ แค่เกมส์แบบนี้ยังดูไม่ทะลุปรุโปร่ง!”ซ่งซือกุยพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม

“ท่านว่าอะไรนะ?”

หัวหน้าทีมหวางรู้สึกสะเทือนใจแปลกๆ

“ปีศาจร้ายอะไร? อันนั้นมันแค่ข้ออ้างของคนหยางหัว จงใจหลอกคุณเท่านั้นเอง! พวกเขาหลอกใช้คุณจากความเป็นคนจิตใจดี อยากจะให้องค์กรของผมส่งคนไปช่วยเมืองเจียงเฉิน! แม้แต่เกมส์แบบนี้คุณยังไม่รู้? คุณทำให้ผมผิดหวังจริงๆ!”

ซ่งซือกุยพูดขึ้นอย่างราบเรียบ

หัวหน้าทีมหวางตัวสั่นระริก โมโหจนพูดไม่ออกชั่วขณะ

เขาคิดไม่ถึงเลย ว่าหัวหน้าตัวเองจะเพิกเฉยต่อชีวิตคนแบบนี้!