บทที่ 2906 สัตว์ประหลาด

เมื่อคำพูดจบลง หลินหยางก็ขมวดคิ้ว และมองไปทางลั่วถานฮวาที่อยู่ข้างๆ ทันที

ลั่วถานฮวาพยักหน้าทันที และกล่าวด้วยเสียงแหบพร่าว่า : "หมอเทวดาหลิน อันเซวียนพูดถูกต้อง ในเวลานี้เจ้าลัทธิกำลังอยู่ในช่วงเวลาที่สำคัญของการบรรลุจริงๆ หากจะทำการจู่โจมเขาในเวลานี้ การบรรลุของเขาจะต้องล้มเหลวอย่างแน่นอน และพลังอาจจะได้รับความเสียหายอีกด้วย เวลานี้จึงเป็นโอกาสดีที่สุดที่จะกำจัดเขา!"

อันเซวียนได้ฟังเช่นนั้น ก็เหลือบมองไปลั่วถานฮวาอย่างลึกซึ้ง

หลินหยางไม่กล้าที่จะลังเลสงสัย จึงกล่าวไปว่า : "รีบพาฉันไปหาเจ้าลัทธิโดยเร็ว!"

"ครับ!"

อันเซวียนกล่าวด้วยความเคร่งขรึม หันหลังกลับและวิ่งไปข้างหน้า

"จอมปีศาจที่ยอมจำนนแล้วให้รออยู่ที่นี่ ส่วนคนที่เหลือตามฉันมา!"

หลินหยางกล่าว

ทุกๆ คนรีบตามหลังอันเซวียนไปในทันที

ความเร็วของอันเซวียนนั้นเร็วมาก ดูเหมือนว่ายารักษาที่กินเข้าไปก่อนหน้านี้จะได้ผลดี แม้กระทั่งชีพจรบนร่างกายของเขาก็ฟื้นคืนกลับมาไม่น้อย

และในเวลานี้ คนทั้งคนกำลังจมดิ่งเข้าสู่ไฟแห่งสงครามแล้ว

คนที่จะโจมตีลัทธิปีศาจสวรรค์ปรากฏตัวขึ้นทุกทิศทุกทาง

ไม่เพียงแค่ยอดฝีมือของหยางหัวเท่านั้น ยังมีกองกำลังของแดนมังกรอีกด้วย และแม้แต่ตระกูลจำนวนมากที่ถูกวางยาพิษโดยลัทธิปีศาจสวรรค์ก็เข้าร่วมสงครามด้วยเช่นกัน และโจมตีลัทธิปีศาจสวรรค์อย่างบ้าคลั่ง

ลัทธิปีศาจสวรรค์ถูกศัตรูขนาบทั้งหน้าหลัง หัวและท้ายก็ยากที่จะดูแลได้ บรรดาจอมปีศาจจึงรบพ่ายแพ้อย่างต่อเนื่อง และเคลื่อนย้ายไปยังภูเขาไป๋กู่

เมื่อหลินหยางตามอันเซวียนไปถึงตีนเขาของภูเขาไป๋กู่ มีจอมปีศาจอารักขาอยู่ที่นี่ไม่เท่าไหร่ ทั้งหมดถูกดึงตัวไป เพื่อสนับสนุนสงคราม

"ตามฉันมา!"

อันเซวียนตะโกนกล่าว และรีบมุ่งไปยังตำหนักปีศาจไป๋กู่ที่อยู่บนภูเขาทันที

หลินหยางกระโดดขึ้นไป ตรงไปที่ยอดเขา จ้องมองตำหนักปีศาจไป๋กู่ จากนั้นก็รวบรวมพลัง และบุกเข้าไปด้านในอย่างบ้าระห่ำ

"หมอเทวดาหลิน! คุณไม่กลัวตายเลยจริงๆ!!"

ในขณะนี้ เสียงที่หนักแน่นและทรงพลังพุ่งออกมาราวกับฟ้าร้องอย่างรุนแรง ดังก้องไปทั่วทั้งภูเขาไป๋กู่

หลินหยางจ้องมองตำหนักนั้น และกล่าวว่า : "เจ้าลัทธิ! คุณกระทำความชั่วมามากมาย ไม่อาจให้อภัยได้ วันนี้ ฉันจะต้องกำจัดคุณเพื่อขจัดภัยพิบัติให้ทุกคน!"

"งั้นเหรอ? คุณช่างองอาจและเด็ดเดี่ยวจริงๆ น่าเสียดายที่ไม่มีสมอง ไม่รู้จักคำว่าตายเขียนอย่างไร?"

เจ้าลัทธิหัวเราะอย่างเย็นชา

หลินหยางได้ยินเช่นนั้น ก็ตกตะลึงเล็กน้อย และฉับพลันก็ตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงรีบถอยหลัง

แต่มันช้าไปก้าวหนึ่ง

"หมอเทวดาหลิน คุณตกหลุมพรางแล้ว!"

อันเซวียนที่อยู่ข้างล่างหัวเราะเสียงดัง ไม่รู้ว่าดำเนินการอะไร ม่านพลังขนาดใหญ่ที่ราวกับกรงเล็บทั้งสองอันก็ปรากฏขึ้นทางด้านซ้ายด้านขวาของภูเขาไป๋กู่ ปกคลุมภูเขาทั้งลูกเอาไว้ทันที

หลินหยางถูกม่านพลังปกคลุมเอาไว้ คิดอยากจะออกไปก็เป็นไปไม่ได้

"ที่นี่คือสถานที่บรรลุการฝึกฝนของฉัน ฉันจะไม่ติดตั้งม่านพลังเพื่อป้องกันได้อย่างไร? คุณบุกเข้ามา ไม่ใช่เป็นการติดหลุมพรางด้วยตนเองหรอกเหรอ? หมอเทวดาหลิน วันนี้ ฉันจะใช้คุณ เพื่อเป็นบันไดก้าวไปสู่การบรรลุขั้นสุดท้ายของฉัน!"

เจ้าลัทธิหัวเราะเสียงดัง ลำแสงสีดำสนิทที่มีลักษณะคล้ายหนวดนับไม่ถ้วนยื่นออกมาจากตำหนักปีศาจไป๋กู่ และพันรอบตัวของหลินหยาง

"ไฟสวรรค์!"

หลินหยางเร่งรวบรวมไฟประหลาด ตั้งใจที่จะทำลายชี่อสูรอันน่ากลัวเหล่านี้

แต่ทว่าไม่ได้ช่วยอะไรเลย

ชี่อสูรโหมซัดสาดมากเกินไป มันเผาผลาญการรวบรวมพละกำลังอย่างต่อเนื่อง

"แม่ทัพหลิน!"

ผู้รำเกาะบูรพาและคนอื่นๆ ตกใจจนหน้าถอดสี และโจมตีม่านพลังในทันที

แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยเช่นกัน

ม่านพลังที่เจ้าลัทธิจัดวางเอาไว้ มันแข็งแกร่งแค่ไหน?

หลินหยางในเวลานี้ กลายเป็นหมูในอวยไปแล้วเหรอ!

"รีบโจมตีม่านพลัง และรีบเข้าไปช่วยแม่ทัพหลินออกมา!"

ผู้นำเกาะบูรพาตะโกนเสียงดัง ไม่กล้าลังเล นำคนเข้าไปโจมตีม่านพลังอย่างสุดความสามารถ

แต่ทว่าการโจมตีม่านพลังของพวกเขาเดิมทีไม่เป็นผลเลย

เจ้าลัทธิปล่อยม่านพลังออกมาด้วยตนเอง มันน่าสะพรึงกลัวแค่ไหน? ถึงแม้ว่าศักยภาพของพวกเขาจะไม่ธรรมดา แต่ก็ไม่สามารถเจาะทะลุม่านพลังไปได้

หลินหยางมองอย่างเย็นชา เมื่อมองไปยังละแสงสีดำสนิทเหล่านี้ที่พันรอบตัวของเขา ทันใดนั้นเขาก็ใช้พละกำลังอีกครั้ง เพื่อต้องการดิ้นให้หลุดออก

แต่ทันทีที่ใช้พลัง ลำแสงก็ระเบิดออก ก็กลับมาควบแน่นอย่างรวดเร็ว และมัดหลินหยางเอาไว้เหมือนเดิมอีกครั้ง

"อะไรกัน?"