บทที่ 2907 ดอกบัวแห่งไป๋กู่

ตามชี่อสูรที่ไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ครึ่งล่างของสัตว์ประหลาดก็เริ่มเหี่ยวเฉาและหดลง แต่หัวของมันกลับขยายใหญ่อย่างต่อเนื่อง เขี้ยวที่ขากรรไกรบนล่างก็แหลมยิ่งขึ้น

ขากรรไกรบนล่างของมันสั่นระริกเบาๆ พลังของฟันอันแหลมคมคล้ายกับสามารถแทงหลินหยางได้ตลอดเวลา

สีหน้าของหลินหยางเยือกเย็น คล้ายกับกำลังพยายามยืนหยัดอย่างสุดกำลัง แต่ก็เห็นร่างกายของเขาสั่นสะท้านเบาๆ ราวกับว่ายากที่จะยืนหยัดได้อีกต่อไป

ครืดคราด ครืดคราด......

สัตว์ประหลาดไม่หยุดลงแม้แต่น้อย

ในเวลานี้ช่วงล่างของมันได้หาบไปจนหมดแล้ว

มีเพียงร่างท่อนบนที่ใหญ่โตจนผิดรูปได้ล้มลงบนภูเขาปีศาจอย่างแรง

ปากขนาดใหญ่ที่เปื้อนเลือดนั้นกินพื้นที่ไปแล้วครึ่งหนึ่งของหัว เขี้ยวของพลังชี่อสูรที่เพียงพอที่จะฉีกภูเขาและทะเลได้ดูเหมือนจะค่อยๆ เจาะผ่านเนื้อหนังด้านนอกของหลินหยาง

มันยืดแขนพลังชี่อสูรอันเหี่ยวแห้งเรียวยาวทั้งสองออก ไปคว้าภูเขาลูกใหญ่ซ้ายขวา เพื่อช่วยออกแรง

ฟันที่กัดลงไปบนตัวของหลินหยางดังกรอดๆ

บนฟันได้ระเบิดพลังออกมาอย่างต่อเนื่อง

"กัดมันให้แหลก! กัดมันให้แหลกไปเลย!"

อันเซวียนตะโกนครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างตื่นเต้น

คนของเกาะบูรพาศักดิ์ต่างขวัญหนีดีฝ่อ

ลั่วถานฮวาที่อยู่รอบนอกสุดก็ตกใจจนหน้าถอดสี

ถ้าหากหลินหยางตาย ในฐานะผู้ที่ยอมจำนนเธอจะต้องถูกคิดบัญชีเป็นคนแรก

"หนี!"

ชั่วพริบตาลั่วถานฮวาก็นึกถึงคำนี้ขึ้นมา

แต่ตอนนี้ทั้งลัทธิปีศาจสวรรค์ได้ถูกล้อมไปด้วยศัตรูจากต่างแดน

ถึงแม้ว่าเธอจะอยากหนีก็ไร้ซึ่งที่หลบซ่อน

ในเวลานี้ จู่ๆ หลินหยางก็ยื่นมือออกมา มือหนึ่งจับฟันของขากรรไกรบนที่อยู่ในปากเอาไว้ อีกมือหนึ่งจับฟันของขากรรไกรล่างของเขาเอาไว้ จากนั้นก็คำรามออกมา แล้วเริ่มออกแรง

อันเซวียนที่อยู่ด้านล่างนิ่งอึ้งไป

เห็นเพียงแขนของหลินหยางใหญ่ขึ้น และฝ่ามือก็จับฟันแล้วงัดขึ้นไปทีละน้อยๆ

ขากรรไกรบนล่างที่กัดหลินหยางอยู่นั้นก็ค่อยๆ แยกออกทันที

"เป็น.....เป็นไปไม่ได้!"

อันเซวียนตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

วินาทีต่อมา

กราก!

ทันใดหลินหยางก็ออกแรงดึง และฉีกขากรรไกรบนล่างออกจากหัวของสัตว์ประหลาดมหึมาตัวนั้น

ชี่อสูรด้านในหัวสัตว์ประหลาดทะลักออกมา จากนั้นก็แตกกระเจิงออกทันที และมลายหายไป

อันเซวียนนั่งลงกับพื้น คนทึ่มทื่อไปโดยสิ้นเชิง

"หลินหยางช่างเป็นบุคคลที่ล้ำเลิศจริงๆ!"

ผู้นำเกาะบูรพาตื่นเต้นเป็นอย่างมาก และทันใดนั้นก็พบว่าการตามหลินหยางออกจากเกาะ เป็นทางเลือกที่ถูกต้องอย่างยิ่ง

มีบุคคลล้ำเลิศผู้นี้อยู่ แล้วทำไมจะต้องกลุ้มใจเรื่องจอมปีศาจอมตะด้วยล่ะ? เมื่อถึงเวลาที่เดินทางกลับเกาะอย่างภาคภูมิ ก็นับว่าไม่ทำให้บรรพบุรุษเสียหน้าเลย!

หลินหยางลงมาจากกลางอากาศ หายใจหอบเล็กน้อย แล้วหลินหยางก็มองไปยังสำนักปีศาจไป๋กู่

"คุณมีศักยภาพแค่นี้เหรอ? เจ้าลัทธิ อย่าเสียเวลาอีกเลย เอาความสามารถที่แท้จริงออกมาสู้กับฉันเถอะ!"

พูดจบ หลินหยางก็พลิกฝ่ามืออีกครั้ง หยิบดอกบัวขาวล้างโลกออกมาแล้วโยนไปที่ตำหนักปีศาจไป๋กู่โดยตรง

ครืน!

ดอกบัวขาวอันสง่างามและตระหง่านบานสะพรั่งอยู่ด้านบนตำหนักปีศาจไป๋กู่

ชั่วพริบตา ทั้งตำหนักปีศาจก็แตกออกเป็นชิ้นๆ ภูเขาสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง และรอยแตกก็แผ่ขยายทีละนิ้วจากด้านบนยอดภูเขาลงสู่พื้น

ภูเขาปีศาจแตกกระจายไปคนละทิศละทาง

ตำหนักปีศาจไป๋กู่ถูกทำลายจนราบคาบ

พลังที่ราวกับคมมีดได้ตัดลงมาจากท้องฟ้าสู่พื้นดินอย่างโหดเหี้ยม

ไม่มีสถานที่ใดที่ไม่ถูกตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งการทำลายล้าง

แต่หลินหยางรู้ดีว่า การโจมตีนี้ไม่อาจสังหารเจ้าลัทธิได้

เขาไม่ได้อยู่ในตำหนักปีศาจ และอยู่ภายใต้ตำหนักปีศาจ

หลินหยางเฝ้าดูดอกบัวอันขาวสะอาดที่ค่อยๆ มลายหายไปทีละน้อยๆ และคนก็ดูเคร่งขรึมขึ้นมา

"เจ้าลัทธิตายแล้วหรือยัง?"

คนของเกาะบูรพาศักดิ์สิทธิ์ที่รวมตัวกันอยู่ด้านนอกพูดพึมพำขึ้นมา