บทที่ 2914 การดูดซับอย่างสมบูรณ์แบบ

ดวงตาคู่นี้สว่างไสวเป็นประกายสีทอง ราวกับมองทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง แสดงก็เห็นถึงการกลับมาของจักรวาล ในดวงตาแฝงไปด้วยดวงอาทิตย์ดวงจันทร์และดวงดาว ซ่อนจักรวาลอันลี้ลับเอาไว้

เขาไม่สามารถมองออกได้ว่ามันคือแววตาแบบใด

เพราะเขามีเพียงความรู้สึกเดียวในขณะนี้

นั่นมันคือเรื่องเล็กน้อย!

อยู่ต่อหน้าดวงตาคู่นี้ เขารู้สึกว่าแม้แต่มดบนพื้นดินตนเองก็ไม่สามารถเทียบได้ มันเหมือนกับเม็ดทรายที่ไม่มีค่าพอที่จะกล่าวถึง!

"คุณเป็นใคร? เพราะอะไร.....ถึงจะฆ่าฉัน?"

หลินหยางจ้องมองผู้อาวุโสใหญ่ และกล่าวอย่างเย็นชา

ผู้อาวุโสใหญ่ได้สติกลับมา จึงปล่อยพลังออกมาอย่างฉับพลัน และนำดาบแกว่งออกไป

แต่ในเวลานี้ หลินหยางได้ปล่อยมือแล้ว

ฮู!

ดาบอันแหลมคมนั้นราวกับธนูที่หลุดออกจากสาย ลอยเข้าไปที่ลำคอของหลินหยาง

แต่เมื่อดาบสัมผัสกับคอของหลินหยาง มันก็พังทลายลง และกลายเป็นผุยผงสลายไปกับสายลม

ผู้อาวุโสใหญ่ตระหนักได้ทันทีว่า ดาบของตนเองถูกหลินหยางทำลายไปแล้ว

ลมหายใจของเขาสั่นสะท้าน ครู่หนึ่งก็รู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

นี่คือหมอเทวดาแห่งเมืองเจียงเฉินเหรอ?

สีหน้าของผู้อาวุโสใหญ่ซีดเผือด ไม่กล้าลังเลอีกต่อไป เขาล่าถอยในทันที

เขารู้ดีว่า การจะฆ่าหลินหยางนั้นยากราวกับปีขึ้นสวรรค์ ในเวลานี้ ทำได้เพียงล่าถอยเท่านั้น

"ถอยทัพ! ถอยทัพ!"

ผู้อาวุโสใหญ่ร้องตะโกนออกมา หันหลังกลับวิ่งหนีไป

คนของแดนมรณะทุกคนต่างตกตะลึง

"ผู้อาวุโสใหญ่!"

ผู้คนรีบร้องตะโกนออกมา

หลินหยางเห็นว่า คนที่ตะโกนนั้นคาดไม่ถึงว่าจะเป็นคนที่มาเมืองเจียงเฉินด้วยกันกับเฟิงเซี่ยวสุ่ยเพื่อโจมตีหลินหยางในตอนนั้น

"ที่แท้พวกคุณก็เป็นคนของแดนมรณะนี่เอง!"

หลินหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

ผู้อาวุโสใหญ่มีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก ยังจะสนใจอะไรอีกล่ะ? เขารีบพาคนออกจากสนามรบไปอย่างบ้าคลั่ง

"อย่าไป!"

ผู้นำเกาะบูรพาปรารถนาที่จะตามไป แต่ถูกหลินหยางขัดขวางเอาไว้

"ผู้นำเกาะ ขัดขวางจอมปีศาจเหล่านี้ก็พอ คนของแดนมรณะหนีไม่รอดหรอก!"

หลินหยางกล่าวอย่างสงบนิ่ง และมองกลับไปยังเจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์เหล่านั้นอีกครั้ง

สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่คนของแดนมรณะเหล่านั้น แต่เป็นเจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์ต่างหาก

อันที่จริงหลินหยางก็เข้าใจว่าทำไมคนของแดนมรณะจึงทำเช่นนี้

อย่างไรเสียแดนมรณะกับหลินหยางก็เป็นศัตรูคู่แค้นกัน ถ้าลัทธิปีศาจสวรรค์ถูกล่มสลายไป ต่อไปก็จะถึงตาของแดนมรณะของพวกเขา

ดังนั้น ผู้อาวุโสใหญ่จึงระดมผู้คนมาที่นี่ เพื่อกำจัดหลินหยาง และป้องกันปัญหาในอนาคต

ตลอดทางพวกเขาสังหารคนของลัทธิปีศาจสวรรค์มาตลอด เพื่อให้เข้าใกล้หลินหยางมากยิ่งขึ้น ทำให้คิดว่าคนของแดนมรณะเหล่านี้อยู่ข้างเดียวกันกับพวกเขา

ตอนนี้เรื่องราวถูกเปิดเผยแล้ว แน่นอนว่ามันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรีบหนีเท่านั้น

และผู้อาวุโสใหญ่ก็สัมผัสได้ถึงลมปราณที่แข็งแกร่งของหลินหยาง เขาพบว่าตนเองไม่มีความกล้าหาญที่จะต่อสู้กับหลินหยาง

ราวกับว่าหลังจากการท้าทายหลินหยาง ตนเองจะต้องถูกตัดศีรษะในวินาทีต่อมา

หลินหยางผลักองครักษ์ที่อยู่ตรงหน้าเขาออกไป และเดินเข้าไปที่เจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์

ในขณะนี้อาการบาดเจ็บของเจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์ก็ฟื้นตัวได้ดีเช่นกัน แต่สีหน้าของเขาย่ำแย่อย่างมาก และลมปราณก็สู้ก่อนหน้านี้ไม่ได้

สิ่งที่ไม่น่าเชื่อยิ่งกว่านั้นคือ มีความหวาดกลัวประกายอยู่ในสายตาของเจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์ด้วย

ไม่มีใครอยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนเองเห็น

ดูเหมือนว่าเจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์.....จะหวาดกลัวซะแล้ว

"แก.....เมื่อครู่นี้แกคิดจะทำอะไรฉัน?"

เจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์กัดฟันและคำรามออกมา

หลินหยางส่ายหัว ไม่ได้พูดอะไร

อันที่จริงเขาก็แปลกใจอย่างมากเช่นกัน

เดิมทีเขาคิดที่จะใช้กระดูกเทพสูงสุดมาโจมตีเจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์ แต่กลับพบว่ากระดูกเทพสูงสุดนั้นอ่อนไหวต่อพลังแห่งสวรรค์เป็นอย่างยิ่ง ด้วยเหตุนี้ หลินหยางจึงมีความคิดที่กล้าหาญ โดยการใช้เข็มเงินเพื่อเปิดชีพจรทั้งหมดในร่างกาย เพื่อใช้กระดูกเทพสูงสุดมาแย่งชิงพลังแห่งสวรรค์ในร่างกายของเขา

ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถใช้เพื่อตนเองได้ แต่ก็สามารถทำให้พละกำลังในร่างกายของเจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์หมดสิ้นไปได้

ไม่คิดเลยว่า พลังที่ถูกกระดูกชั้นยอดดูดซับไปจะถูกเขาดึงดูดมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ในตอนนี้อันหนึ่งลดลงอันหนึ่งกลับเพิ่มขึ้น พละกำลังของเจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์ไม่ได้ดีเหมือนก่อนหน้านี้ แต่ศักยภาพของหลินหยางเพิ่มมากขึ้น เขาจะไม่หวาดกลัวได้อย่างไร?

เจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์จ้องมองหลินหยาง ภายในใจนอกจากความกลัวแล้ว ก็ยังมีความโกรธที่ไม่มีที่สิ้นสุดด้วย

เขาไม่รู้ว่าหลินหยางใช้วิธีการใด แต่เขารู้ว่า คนคนนี้จะต้องตาย!

"ไม่มีใครเอาชนะฉันได้! ไม่มีใครสามารถท้าทายอำนาจของฉันได้!! ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! ฉันจะทำให้แกตายโดยไม่มีที่กลบฝังเลย!"

เจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์ร้องคำราม และพุ่งเข้าไปที่หลินหยางอีกครั้ง

แต่ว่าเขาถูกหลินหยางแย่งชิงการฝึกฝนไปส่วนหนึ่ง ความเร็วและการตอบสนองจึงไม่ดีเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว

ในทางกลับกัน หลินหยางได้เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว และหายไปจากตรงนั้น

ความรวดเร็วนี้ มันเหมือนกับการบุกโจมตีของเจ้าลัทธิก่อนหน้านี้ทุกประการ!