บทที่ 2915 ปีศาจ

"ผู้อาวุโส?"

สายตาของหลินหยางเคร่งขรึม จ้องมองไปที่ภาพลวงตานั้นอย่างเยือกเย็น

"หมอเทวดาหลิน!"

"คุณหลินครับ ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?"

ยอดฝีมือของหยางหัวกลุ่มหนึ่งตามเข้ามา แล้วรีบกล่าวถาม

เพราะการโจมตีของหลินหยาง ทำให้กองทัพของลัทธิปีศาจสวรรค์ต้องพ่ายแพ้จนยับเยิน และการหลบหนีของผู้นำลัทธิปีศาจสวรรค์ทำให้ขวัญกำลังใจของจอมปีศาจลดลงอย่างมาก เป็นผลให้หยางหัวและเจ้าแห่งเกาะบูรพาศักดิ์สิทธิ์ต่อสู้กลับอย่างรุนแรง จึงทำให้สถานการณ์การต่อสู้เปลี่ยนไป

ม่านซาหงและกลุ่มคนเข้ามาสนับสนุนทันที

"ฉันไม่เป็นอะไร ม่านซาหง ลัทธิปีศาจสวรรค์นี้ ยังมียอดฝีมือนอกจากเจ้าลัทธิอีกไหม?"

หลินหยางกวาดสายตามองไปทางด้านนั้นอย่างเย็นชา แล้วเอ่ยปากกล่าวถาม

"เรียนท่านหลิน ข้างหน้าคือแดนต้องห้ามของลัทธิปีศาจสวรรค์ครับ! ก็คือที่ที่หมัวหยาผู้คุมเขตต้องห้ามทั้งแปดผู้นั้นคอยเฝ้าปกปักรักษามานับพันปี!"

ม่านซาหงกล่าวอย่างเคารพนบนอบ

"เขตต้องห้ามของลัทธิปีศาจสวรรค์คืออะไรเหรอ?" หลินหยางกล่าวถามอย่างนิ่งๆ

"ว่ากันว่าเจ้าลัทธิล้วนถูกฝังอยู่ในเขตต้องห้ามหลังความตาย นอกจากนี้ ยังมีมหาปีศาจบางตัวที่ใกล้จะสิ้นอายุขัย ก็จะเข้าไปรอความตายในเขตต้องห้ามด้วยตัวเอง! คนสองสามคนนี้ น่าจะเป็นจอมปีศาจเหล่านั้นก่อนหน้านี้ที่จะเข้าไปในเขตต้องห้ามเพื่อรอความตาย เพียงแต่ชะตาของพวกเขายังไม่หมดสิ้น ด้วยเหตุนี้จึงออกมือช่วยเจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์!" ม่านซาหงกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม

"อย่างนั้นเหรอ? ดูเหมือนว่าจะคล้ายกันกับปีศาจเร้นลับ"

หลินหยางพยักหน้า แต่สายตาเยือกเย็นถึงที่สุด: "ในเมื่อเป็นปีศาจ เช่นนั้นก็สมควรตาย ปกติปีศาจเหล่านี้ได้สังหารคนไปไม่รู้มากน้อยแค่ไหนเพื่อการฝึกฝน! ฟังนะ ฉันมาลัทธิปีศาจสวรรค์ในวันนี้ ไม่ใช่เพียงเพื่อสังหารเจ้าลัทธิ แต่ต้องการสังหารคนของลัทธิปีศาจสวรรค์ทั้งหมด ไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว! เข้าใจไหม?"

"ครับ!"

ทุกคนตะโกนเสียงดัง อารมณ์ตื่นเต้นฮึกเหิม

แต่ม่านซาหงรีบกล่าวว่า: "คุณหลินครับ ปีศาจเหล่านี้ล้วนมีศักยภาพเรียบง่ายแต่ทรงพลัง ไม่อาจดูถูกได้ บวกกับในเขตต้องห้ามมีพลังปราณแห่งความตายตลบอบอวลไปหมด หากไม่ใช่ปีศาจก็ไม่อาจเข้าไปข้างในได้! ต้องระวังตัวด้วยนะครับ!"

"ถึงเวลานี้ ไม่มีทางให้ถอยแล้ว วันนี้ไม่ใช่ฉันตาย พวกเขาก็จะต้องสูญสิ้นไป!"

หลินหยางกล่าวอย่างเยือกเย็น แล้วก้าวไปทีละนิด มุ่งตรงไปยังเขตต้องห้ามโดยตรง

"ไอ้สารเลว!"

"ไอ้พวกโง่เขลา กล้ามาท้าทายปีศาจสวรรค์อย่างนั้นเหรอ? รนหาที่ตาย!"

"วันนี้จะต้องใช้ศพของแก มาสังเวยให้เขตต้องห้ามของลัทธิปีศาจสวรรค์ของพวกเรา!"

ปีศาจทุกตัวร้องคำราม เซ่นไหว้พร้อมกัน แล้วมุ่งไปสังหารหลินหยาง

พลังปีศาจที่พลุ่งพล่านโดยรอบได้พุ่งจู่โจมเข้ามาราวกับคลื่นยักษ์

หลินหยางที่อยู่แนวหน้า นำหมัดชกเข้าไป

ตูม!

คลื่นยักษ์อันดำขลับระเบิดออกทันที

"อะไรกัน?"

เหล่าจอมปีศาจนิ่งอึ้งไป

หลินหยางลงมาจากท้องฟ้า ดึงปีศาจตัวหนึ่งออกมาจากหมอกสีดำ และตัดหัวสังหารเขาจนตายตรงนั้นทันที

จอมปีศาจที่เหลือต่างก็ถอยหลังไปตามๆ กัน ด้วยความรีบร้อนถึงที่สุด กระทั่งชี่อสูรก็ตามร่างของพวกเขาไม่ทัน

และรูปร่างก็เขาก็ปรากฏขึ้นในอากาศโดยสมบูรณ์แบบ

นี่คือกลุ่มคนที่มีรูปร่างผอมๆ เตี้ยๆ พวกเขาแต่ละคนดูแก่มาก เหลือเพียงแค่หนังหุ้มกระดูก บนศีรษะมีเส้นผมที่ยุ่งเหยิงโผล่ออกมาไม่กี่เส้น สวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ผอมกะหร่องก่อง

นี่ก็คือปีศาจเหล่านั้นที่เคยได้ยินมาอย่างนั้นเหรอ?

หลินหยางขมวดคิ้วแน่น เมื่อเห็นสภาพอันน่าเวทนาของคนเหล่านี้ ก็เข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างได้ในทันที

พวกเขาไม่ได้เต็มใจที่จะเข้ามาในเขตต้องห้าม แต่ถูกเจ้าลัทธิขับไล่มาที่นี่

ปีศาจเหล่านี้ แต่ละคนมีฐานการฝึกฝนที่แข็งแกร่ง ศักยภาพไม่ธรรมดา พวกเขาอยู่ในลัทธิปีศาจสวรรค์ ไม่เพียงแต่ส่งผลต่อการปกครองของเจ้าลัทธิ แต่ยังจะต้องใช้แหล่งทรัพยากรในการบริโภคจำนวนมากอีกด้วย

ด้วยเหตุนี้เจ้าลัทธิจึงวางแผนที่จะชำระสะสางพวกเขา แต่ก็ไม่มีข้ออ้าง ด้วยความแก่ชราของพวกเขา จึงขับไล่ปีศาจเหล่านี้มาที่เขตต้องห้าม ให้ปกป้องดูแล โดยให้พวกเขาอยู่กันเอง

"เจ้าลัทธิปฏิบัติต่อพวกคุณเช่นนี้ พวกคุณยังจะออกมือช่วยเขาอีกเหรอ?"

หลินหยางจ้องมองปีศาจทุกตัว แล้วกล่าวอย่างนิ่งๆ

เหล่าปีศาจสั่นสะท้านเล็กน้อย จากนั้นจึงกัดฟันกล่าวว่า: "ถึงอย่างไรเขาก็เป็นเจ้าลัทธิของพวกเรา แล้วพวกเราจะสามารถหักหลังลัทธิปีศาจสวรรค์ได้อย่างไรกัน?"

"พูดได้น่าฟังดี พวกคุณก็เพียงแค่อยากได้การให้อภัยจากเจ้าลัทธิ เพื่อออกไปจากเขตต้องห้ามก็เท่านั้น"

หลินหยางส่ายหน้า: "ช่างโง่เง่าซะเหลือเกิน!"

"แก....."

สีหน้าของปีศาจทุกตัวเปลี่ยนไป

เรียกได้ว่าหลินหยางสลัดความคิดของพวกเขาออกไป

แท้จริงแล้วพวกเขาใฝ่ฝันที่จะออกจากเขตต้องห้าม อยากจะออกไปจากที่นี่ ด้วยเหตุนี้จึงช่วยเหลือเจ้าลัทธิ

พวกเขาไม่กล้าทรยศเจ้าลัทธิอย่างเปิดเผย เพราะพวกเขารู้ดีว่าตนเองเป็นปีศาจ ถ้าหากไม่ได้รับการอนุญาตจากเจ้าลัทธิ พวกเขาก็จะไม่มีที่ยืนอีกต่อไป

"อย่ามาพูดจาไร้สาระ! ไอ้บ้าเอ๊ย! มีพวกเราอยู่ แกอย่าได้คิดที่จะทำร้ายเจ้าลัทธิเลย!"

"ถ้าหากแกรู้จักเอาตัวรอด ก็รีบไสหัวออกไปจากลัทธิปีศาจสวรรค์ซะ พวกเราจะยังสามารถไว้ชีวิตแกได้!"

ปีศาจทุกคนร้องตะโกน

หลินหยางหรี่ตามองเล็กน้อย และก้าวไปข้างหน้าทันที