บทที่ 2920 ไฟแท้

หลินหยางไม่มีทางสงสัยคำพูดของเย่เหยียนแน่นอน

ด้วยพรสวรรค์และความสามารถของเขา ทำให้เขาไปถึงระดับขั้นเทพเซียนแห่งแผ่นดินได้อย่างแน่นอน

เย่เหยียนในตอนนี้จะต้องแข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนอย่างมาก

แต่ต่อให้เป็นเช่นนั้น หลินหยางก็จะไม่แสดงให้เห็นว่าหวาดกลัวหรือตื่นตระหนก

หนี ไม่มีทางเป็นไปได้

ตอนนี้สิ่งเดียวที่ทำได้ก็คือสู้

เขาหยิบเข็มเงินออกมาพร้อมกับปักเข้าสู่ร่างกายตัวเองและขณะเดียวกันก็กินยาอายุวัฒนะจำนวนมากเข้าไปเพื่อเตรียมพร้อม

การต่อสู้ฆ่าฟันกันครั้งนี้ เขาทำได้เพียงพยายามอย่างสุดความสามารถเท่านั้น

หลังจากที่เจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์บรรลุขั้นวรยุทธ์ก็มีระดับวรยุทธ์ที่ห่างจากระดับเทพเซียนแห่งแผ่นดินเพียงเล็กน้อย และเมื่อเทียบกับเย่เหยียนก็นับว่ายังห่างกันมาก

แม้ว่าหลินหยางจะมีกระดูกเทพสูงสุดคอยช่วย แต่ก็ไปไม่ถึงระดับขั้นนั้น แต่โชคดีที่หลินหยางได้รับพลังและความแข็งแกร่งของเจ้าลัทธิปีศาจสวรรค์มาถึงหนึ่งในสาม ทำให้ความสามารถและความแข็งแกร่งของเขาพลุ่งพล่านและเมื่อต่อสู้กับเย่เหยียนก็ถือว่าไม่ได้เสียเปรียบอะไรเท่าไรนัก

"รนหาที่ตาย!"

เย่เหยียนส่ายหน้าและความโกรธก็ถาโถมออกมาพร้อมกับพุ่งตัวเข้าใส่หลินหยาง

วินาทีนั้น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของหลินหยางก็ทรุดตัวลงและคลื่นพลังอันน่าสะพรึงก็พุ่งเข้าใส่อย่างโหดเหี้ยม

หลินหยางรู้สึกได้ว่าตัวเองอยู่ในจุดศูนย์กลางของพายุกระหน่ำ และหากเขาขยับแม้เพียงนิดเดียวก็อาจทำให้ร่างกายเขาฉีกขาดเป็นเสี่ยงๆ

ความกดดันนี้เป็นความกดดันกดทับที่เหลือเชื่อมาก

ทว่าเขาไม่ได้ร่นถอยและจับจ้องเย่เหยียนอย่างเยือกเย็นและตะคอกเสียงดังพร้อมกับฝ่ามือขึ้นสูงเพื่อปลดปล่อยกระตุ้นเลือดวิญญาณทั้งหมดจนเกิดเป็นพลังแห่งสวรรค์

ตุ่บ!

พลังแห่งสวรรค์พุ่งเข้าใส่เย่เหยียนอย่างรุนแรงและเกิดเป็นพลังที่สามารถทำลายล้างเมืองได้เกือบครึ่ง

ทว่ากลับไม่สามารถทำให้เขาหยุดลงได้ เพียงแค่ทำให้การเคลื่อนไหวของเขาช้าลงเล็กน้อยเท่านั้น

หลินหยางคอยจ้องมองเย่เหยียนที่ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้เหมือนไม่มีแผนการใดๆ รองรับ

"คุณในสายตาของผมก็ไม่ต่างอะไรจากมดตัวเล็กๆ เลยสักนิด"

สีหน้าของเย่เหยียนนิ่งเฉยขณะกำลังจับจ้องพลังแห่งสวรรค์ที่เข้ามา และเมื่อเข้าใกล้หลินหยาง เขาก็ยกมือขึ้นคว้าไปที่หลินหยาง

ฝ่ามือนี้ไม่อาจหลบหรือต้านทานได้!

ทว่าหลินหยางเหมือนเตรียมการไว้แล้วก่อนหน้าโดยการจุดประกายไฟประหลาดหลากสีออกมา

ไฟประหลาดหลากสีที่อบอวลไปด้วยพลังแห่งสวรรค์มีความน่าสะพรึงอย่างมาก มือข้างนั้นของเย่เหยียนไหม้เกรียมทันทีและเขาก็ถอยหลังไปอย่างต่อเนื่อง

เมื่อทั้งสองแยกออกจากกัน หลินหยางก็ดับไฟประหลาดหลากสีลง

แต่สิ่งที่ตามมาคือผิวหนังของเขาก็ไหม้เกรียมด้วยบางส่วน

"กระตุ้นไฟประหลาดหลากสีด้วยผิวหนัง? คุณยอมทำร้ายตัวเองเพียงเพื่อมือข้างเดียวของผมอย่างนั้นเหรอ?"

เย่เหยียนกล่าม

"สิ่งที่ผมสูญเสียไปไม่ได้มีเพียงแค่นี้!"

หลินหยางกล่าวเสียงแหบแห้งพร้อมกับหยิบมีดเทียนเซิงออกมาปัดไกว่ไปตามร่างกาย และจากนั้นรอยไหม้เกรียมตามผิวหนังก็หายกลับเป็นเหมือนเดิม

"ที่แท้เป็นงี้นี่เอง ผมเกือบลืมไปแล้วว่าคุณยังมีมีดเทียนเซิงอยู่!"

เย่เหยียนพยักหน้าและขยับฝ่ามือ จากนั้นฝ่ามือที่ไหม้เกรียมก็หายเป็นปกติ

"แต่ความสามารถกระจอกๆ ของคุณ จะทำอะไรผมได้?"

เขากล่าวและจากนั้นก็กระดิกนิ้ว

ตู้ม!

ทันใดนั้นพื้นดินรอบๆ หลินหยางก็แตกเป็นกำแพงดินหนาสี่อันที่ปิดผนึกเขาไว้อย่างสมบูรณ์เหมือนกับบ้านหลังเล็กๆ สีดำ

หลินหยางออกแรงทำลายกำแพงดินทันที

อย่างไรก็ตาม เมื่อกำแพงดินแตก กรงไฟที่น่าสะพรึงกลัวก็ปกคลุมเขาไว้อย่างสมบูรณ์

เปลวไฟเหล่านี้เป็นสีแดงเลือดทั้งหมด และอุณหภูมิสูงมาก

แม้แต่ไฟประหลาดหลากสีก็เทียบไม่ได้!

"ไฟแท้?"

หลินหยางสูดหายใจเข้าอย่างสั่นสะท้านด้วยความเหลือเชื่อ

"แม้ว่าไฟประหลาดหลากสีของคุณจะมีความพิเศษ แต่จะเทียบกับไฟแท้ของเทพเซียนแห่งแผ่นดินได้อย่างไร คุณเชี่ยวชาญชำนาญด้านการใช้ไฟไม่ใช่เหรอ? วันนี้ผมจะย่างคุณให้ตายทั้งเป็นเลย!"

เย่เหยียนพูดเสียงแหบแห้ง และขยับนิ้วของเขาอีกครั้ง

วูบ! !

กรงไฟเริ่มรุนแรงมากขึ้น

ไฟแท้ที่ปั่นป่วนกระจายไปทุกทิศทุกทาง ทำให้ดวงอาทิตย์ที่แผดเผาซีดลง

ทันใดนั้นอุณหภูมิของร่างกายของหลินหยางก็สูงขึ้นถึงหลายพันองศา และเขารู้สึกว่าเขาเกือบจะสุกแล้ว...

"อ๊า! !"