บทที่ 2920 เป็นทาสรับใช้

สายตาของผู้คนมองไปตามเจ้าเมืองหนานหลีเฉิง

เมื่อเห็นเจ้าเมืองหนานหลีเฉิงเดินไปทางเจ้าเมืองชิงเซวียน หลายคนก็แสดงความประหลาดใจ

"แล้วหนานหลีเฉิงต้องการทำอะไรกันแน่"

"น่าจะไปขอความช่วยเหลือจากคนนอกอาณาเขตคนนั้นไม่ใช่เหรอ"

"ไม่ใช่หรอก คนจากหนานหลีเฉิงจะตกต่ำถึงเยี่ยงนี้เลยหรือ คาดไม่ถึงว่าจะหาคนนอกมาช่วย?"

"น่าอับอายจริง ๆ"

"ใช่!"

หลายคนหัวเราะเยาะ

คนจากหนานหลีเฉิงได้ยินแล้วมีสีหน้าเศร้า

แต่พวกเขาไม่สามารถขัดใจเจ้าเมืองได้ ได้แต่ฝืนเดินตามไป

"โอ้ ท่านเจ้าเมือง!"

เจ้าชิงเซวียนเห็นเจ้าเมืองหนานหลีเฉิงเดินมาทางนี้ ข้าง ๆ ยังมีอ้ายหร่านด้วย คาดอะไรได้ราง ๆ เขาก้าวไปข้างหน้าทำความเคารพทันที

"เคยเห็นเจ้าชิงเซวียนแล้ว ไม่รู้ว่าคุณหลินอยู่ที่ไหน เจอกันสักครั้งได้ไหม" เจ้าเมืองหนานหลีเฉิงพูดอย่างกระตือรือร้น

"โอ้ คุณหลินอยู่นี่ทางนี้ เชิญทางนี้"

เจ้าชิงเซวียนที่ยุ่งอยู่กล่าว

พื้นที่พักผ่อนด้านใน หลินหยางกําลังนั่งขัดสมาธิ เหมือนกําลังงีบหลับ

เจ้าเมืองหนานหลีเฉิงไม่ลังเลเลย ก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าวและคุกเข่าลง

"ขอให้คุณหลินลงมือ ช่วยเด็กหญิงหน่อยเถิด"

พูดจบ ก็โขกหัวหลินหยาง

"เจ้าเมือง!"

คนเมืองหนานหลีเฉิงที่อยู่ข้างหลังก็งง

ไม่มีใครคาดคิดว่าเจ้าเมืองหนานหลีเฉิงจะคุกเข่าให้กับคนนอกอาณาเขตโดยไม่ไตร่ตรอง

ในสายตาของพวกเขา นี่เป็นความอัปยศยิ่งกว่าชีวิต

ผู้คนที่มุงดูอยู่ข้างนอกหลายคนก็ทําหน้าประหลาดใจเช่นกัน จากนั้นเสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่าง ๆ ก็หลั่งไหลเข้ามาเหมือนกระแสน้ำ

"หนานเจิ้นอินคนนี้ ไม่มีศักดิ์ศรีแล้วหรือ!"

"ขายหน้า ขายหน้าถึงตระกูลแล้ว"

"คุกเข่าให้กับคนนอกหรือ ต้องคุกเข่าเช่นนี้เลยหรือ เขากระดูกอ่อนเหรอ"

"ชื่อเสียงของเมืองหนานหลีเฉิงก็ถูกทําลายแล้ว"

"เมืองหนานหลีเฉิงมีเจ้าเมืองเยี่ยงนี้ชั่งโชคร้ายจริงๆ"

นำข้อกล่าวหาต่าง ๆมาด่าทอกันไม่หยุด

ผู้คนจากหนานหลีเฉิงไม่น้อยก็อัดอั้นตันใจจนหน้าแดง ยืนกระสับกระส่าย ในที่สุดบางคนก็สะบัดมือและจากไป

เมื่อหลินหยางเห็น ทันใดนั้นหลินหยางก็ลุกขึ้นเดินไป พยุงเจ้าเมืองหนานหลีเฉิงให้ลุกขึ้น

"ท่านเจ้าเมือง ท่านทําอะไร" หลินหยางถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

"หมอเทวดาหลิน ข้าได้ยินแม่หนูอ้ายหร่านคนนี้บอกว่าท่านอาจมีวิธีกําจัดวิญญาณมังกรชั่วร้ายออกจากร่างกายของลูกสาวข้า อยากขอให้ท่านช่วยลูกสาวข้า ช่วยลูกสาวข้าด้วย ตราบใดที่ท่านช่วยลูกสาวข้าได้ หนานเจิ้นอินยินดีที่จะเป็นทาสรับใช้ให้ท่าน!" เจ้าเมืองหนานหลีเฉิงจับมือหลินหยางไว้และน้ำตาไหล

"วิญญาณมังกรชั่วร้ายหรือ"

หลินหยางคิดแล้วขมวดคิ้ว

"ท่านหลิน ท่านจะมีวิธีหรือไม่" เจ้าเมืองหนานหลีเฉิงมองไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง

"มี แต่ค่อนข้างยุ่งยาก" หลินหยางกล่าว

"จริงหรือ"

เจ้าเมืองหนานหลีเฉิงดีใจอย่างมาก

"จะจัดการได้ก็มีวิธี แต่เจ้าเมืองหนานหลีเฉิง ข้าขอถามหน่อยว่า ท่านบอกว่าจะเป็นทาสรับใช้ให้ข้านั้นจริงหรือ" หลินหยางพูดถามโดยทันที

เจ้าเมืองหนานหลีเฉิงกลัว แล้วพยักหน้า "ถ้าหากท่านหลินมีอะไรอยากให้เจ้าเมืองหนานหลีเฉิงอย่างข้าช่วยก็พูดออกมาเถอะ"

"ดี ในเมื่อเจ้าเมืองหนานหลีเฉิงพูดเยียงนี้แล้ว ข้าก็ยินดี การเป็นทาสรับใช้นั้นไม่จำเป็น ข้าอยากให้เจ้าเมืองสัญญากับข้าสามเรื่อง ถ้าทำได้ ข้าจะรีบลงมือรักษาลูกสาวของท่านให้หาย" หลินหยางกล่าว

"พูดถึงสามเรื่อง แม้แต่สามสิบเรื่องสามร้อยเรื่องก็ไม่มีปัญหา!" เจ้าเมืองหนานหลีเฉิงตื่นเต้น แล้วถามต่อว่า "แต่ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไร"

"อันนี้ข้ายังไม่ได้คิดเลย รอคิดก่อนแล้วค่อยบอกเจ้า ท่านเจ้าเมือง พาคนมาก่อนเถอะ" หลินหยางกล่าว

"ได้ ได้ ใครก็ได้ พาคุณหญิงมา พาคุณหญิงมาเร็ว"