บทที่ 2924 คุณไม่ไป ฉันก็จะไม่ไป

หลินหยางเข้าใจถึงความกังวลขอธิดาเทพอัคคี

ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นธิดาของเกาะเสินหั่ว แต่ท้ายที่สุดเธอก็ออกมาจากแดนมรณะ

คนของแดนมรณะถึงแม้ว่าจะมีนามสกุลแตกต่างกัน แต่ด้วยการอยู่อย่างสันโดษมาตลอดหลายร้อยปีเช่นนี้ มักจะมีการแต่งงานระหว่างนามสกุลที่แตกต่างกัน และมากกว่าครึ่งหนึ่งล้วนเป็นญาติพี่น้องของธิดาเทพอัคคีทั้งนั้น

ตอนนี้คนของแดนมรณะได้กระทำผิดอย่างไม่อาจให้อภัยได้ ด้วยนิสัยของหลินหยางแล้ว เขาจะต้องสังหารอย่างไม่ต้องสงสัยเลย

เธอจะไม่คุกเข่าได้อย่างไร?

หลินหยางจ้องมองธิดาเทพอัคคีอย่างเงียบๆ และทอดถอนหายใจ

"ท่านธิดา เรื่องนี้ คุณว่าควรจะทำอย่างไรดีล่ะ?"

ธิดาเทพอัคคีช่วยเหลือหลินหยางมากมายเหลือเกิน เพื่อช่วยหลินหยางแล้ว เธอไม่ได้เสียดายชีวิตเลย ด้วยเหตุและผลแล้ว หลินหยางจะต้องเป็นกังวลถึงความรู้สึกของธิดาเทพอัคคีอยู่เสมอ

ธิดาเทพอัคคีไม่เงยหน้าขึ้น ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น

"หมอเทวดาหลิน ชิงอู่ไม่กล้าขอร้องให้ท่านยกโทษให้คนในตระกูลของฉันหรอก การคุกเข่านี้ของฉัน เพียงแค่รู้สึกละอายใจต่อคุณเท่านั้น หากคุณต้องการจะฆ่า ก็ฆ่าเถอะ ชิงอู่ไม่ได้มีความแค้นเคืองใจใดๆ!"

"ห๊า?"

ทุกๆ คนในที่นั้นต่างตกตะลึงจนหน้าถอดสี

"ชิงอู่! คุณพูดว่าอะไรนะ? คุณ.....คุณพูดคำพูดเช่นนี้ได้ยังไง?"

"ฉันเป็นอาของคุณนะ! หรือว่าคุณต้องการมองดูแม่ทัพหลินฆ่าฉันตาปริบๆ"

"คุณไม่สนใจความเป็นความตายของคนในตระกูลเดียวกันเลยเหรอ? คุณ.....คุณทำเช่นนั้นมันต่างอะไรกับสัตว์เดรัจฉานล่ะ?"

"ชิงอู่! คุณอย่าเห็นแก่ตัวอย่างนี้สิ! รีบพูดคำพูดดีๆ กับแม่ทัพหลินเพื่อพวกเราเร็วเข้า!"

"ชิงอู่.....คุณเลือดเย็นเช่นนี้เลยเหรอ?"

ทุกๆ คนกระวนกระวายใจ แต่ละคนต่างไม่พอใจ และตำหนิธิดาเทพอัคคี

แต่ธิดาเทพอัคคีไม่พูดอะไร เธอยังคงคุกเข่าต่อไป และดูเหมือนว่าจะไม่สะทกสะท้านกับคำพูดรอบๆ กายเหล่านั้น

"ดูเหมือนว่าคุณจะผิดหวังกับสิ่งที่เรียกว่าญาติพี่น้องเหล่านี้นะ"

หลินหยางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และกล่าวด้วยเสียงแหบพร่าว่า : "เช่นนี้ ฉันไม่ฆ่าพวกเขาหรอก ทุกอย่างเป็นไปตามที่ฉันพูดไว้ก่อนหน้านี้ ฉันจะเพิกถอนการฝึกฝนของพวกเขาเท่านั้น ว่าอย่างไรล่ะ?"

"ขอบพระคุณหมอเทวดาหลินเป็นอย่างสูง!"

ธิดาเทพอัคคีรีบพยักหน้า ในดวงตาประกายความตื่นเต้น

หากสามารถมีชีวิตรอดได้ สำหรับธิดาเทพอัคคีแล้ว มันจะเป็นตอนจบที่ดีที่สุด

สำหรับการฝึกฝนนั้น ไม่มีก็ไม่เป็นไร

ถ้าไม่โลภในชื่อเสียงจนทำให้จิตใจมืดบอด คนที่บริสุทธิ์อย่างแท้จริงจะไม่สนใจเรื่องการฝึกฝนหรอก

แต่การกระทำนี้ของเธอทำให้คนของแดนมรณะโกรธจัด

ผู้หญิงคนหนึ่งลุกขึ้นยืนในทันที เธอโมโหเดือดดาล และชี้นิ้วด่าทอธิดาเทพอัคคี : "มู่ชิงอู่! คุณมันจิตใจโหดเหี้ยมเยี่ยงหมาป่าจริงๆ! คุณ.....คุณช่วยคนนอกตระกูลรังแกคนของแดนมรณะของฉัน! คุณทรยศต่อแดนมรณะ คนอกตัญญู!"

"ถูกต้อง! ไม่มีพวกเรา จะมีคุณได้อย่างไร? การเพิกถอนการฝึกฝนของพวกเรา เช่นนั้นจะมีอะไรแตกต่างจากการฆ่าพวกเราล่ะ?"

"มู่ชิงอู่! คุณมันอำมหิต!"

"ฉันมองออกว่าคุณเป็นคนที่มีจิตใจกบฏโดยสันดานอยู่แล้ว! สัตว์เดียรัจฉาน! สัตว์เดียรัจฉานจริงๆ!"

ผู้คนต่างกระหืดกระหอบ และด่าทอออกมาอย่างรุนแรง