บทที่ 2930 แปลกประหลาดมาก

"อาคารหลังนั้นสำหรับฉัน มันไม่ได้สำคัญอะไรหรอก แต่หยางหัวของฉันสำหรับผู้บาดเจ็บทั่วทั้งเมืองเจียงเฉิน มันสำคัญอย่างมาก นั่นคืออาคารพักรักษาตัว ใครก็ตามที่มาหาหมอที่สถาบันการแพทย์พรรคซวนอี จะสามารถอยู่ที่นั่นได้ฟรีเพื่อเป็นการพักฟื้น แต่เป็นเพราะพวกคุณ เกรงว่าตอนนี้พวกเขาจะไม่สามารถเข้าใกล้อาคารที่ใหม่เอี่ยมนั้นได้ ทำได้เพียงนอนอยู่ริมถนนเท่านั้น! ไม่สามารถได้รับสภาพแวดล้อมในการรักษาที่ดีได้ ด้วยเหตุนี้ถึงขั้นกับทำให้อาการบาดเจ็บแย่ลงอีกด้วย พวกคุณเข้าใจไหม?"

หลินหยางกล่าวอย่างเย็นชา

อาคารหลังนี้ออกทุนสร้างโดยทางการแดนมังกร หลินหยางวางแผนที่จะใกล้เป็นสวัสดิการในการรักษาฟรีสำหรับผู้ป่วยในเมืองเจียงเฉินรวมถึงเมืองอื่นๆ ที่มาหาหมอที่สถาบันการแพทย์ซวนอีด้วย

แต่เพราะคนเหล่านี้ที่ไม่ดูตาม้าตาเรือ มันจึงถูกทำลายลงไป

ต่อให้ทางการแดนมังกรเต็มใจที่จะออกทุนในการก่อสร้าง แต่การก่อสร้างล่าช้าขนาดนี้จึงทำให้คนไข้จำนวนมากไม่สามารถพักฟื้นได้ทันเวลา การเจ็บป่วยไม่สามารถล่าช้าได้แม้แต่น้อย และในช่วงเวลาที่เกิดปัญหานี้ ใครจะรับผิดชอบ?

นี่เป็นการเพิ่มภาระงานให้กับเจ้าหน้าที่สถาบันอย่างไม่ต้องสงสัย

หลังจากสงครามในลัทธิปีศาจสวรรค์ เจ้าหน้าที่ในสถาบันและแพทย์ทุกระดับมีงานยุ่งเกือบทั้งวันทั้งคืน จะทนการกระทำของคนกลุ่มนี้ได้อย่างไร?

โจวสืออวิ้นตกตะลึง ชายผมสั้นคนนั้นยังคงมีท่าทางไม่แยแสใส่ใจ และกล่าวอย่างเย็นชาว่า : "หมอเทวดาหลิน นี่เป็นเรื่องที่คุณควรจะพิจารณาเอาเอง มันไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเรา! อาคารหลังนั้นมันเป็นเพียงแค่คำกล่าวเตือนของตำหนักพญามังกรเราเท่านั้น! ถ้าคุณไม่พอใจอะไร คุณก็มาพบเราที่ตำหนักพญามังกรได้ พวกเรารอคุณอยู่ทุกเมื่อ!"

หลินหยางจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา : "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ตอนนี้ฉันก็สามารถไปหาพวกคุณได้เลย ใช่ไหม?"

"แน่นอน!"

ชายคนนั้นยักไหล่และกล่าวว่า : "เอาอย่างนี้แล้วกัน ถ้าคุณสามารถเอาชนะฉันได้ อาคารหลังนี้ฉันจะชดใช้ให้คุณเอง! ถ้าหากพ่ายแพ้ฉันก็จะไม่ทำให้คุณต้องลำบากใจ คุกเข่าคำนับ และขอโทษตำหนักพญามังกรของฉันซะ เรื่องนี้ก็เป็นอันจบสิ้น! ว่าอย่างไรล่ะ?"

"การจัดการมันดูโบราณไปหน่อยนะ"

หลินหยางส่ายหัว

"โบราณ?" ชาวคนนั้นตกตะลึง

"เอาอย่างนี้เถอะ ถ้าฉันชนะ ฉันต้องการให้พวกคุณอยู่ที่นี่เพื่อสร้างอาคารพักรักษาตัวให้ฉันสืบหลัง! และไม่ต้องกังวลเรื่องพื้นที่ สถาบันของฉันจัดการพื้นที่ไว้เพียงพอแล้ว" หลินหยางกล่าวอย่างเคร่งขรึม

"คุณว่ายังไงล่ะ?"

"กล้าบอกให้เราสร้างตึกให้คุณงั้นเหรอ? คุณคิดว่าเราเป็นอะไร? เป็นแรงงานธรรมดาๆ รึไง?"

"คุณดูถูกพวกเราเหรอ?"

ทุกๆ คนหน้าตาบึ้งตึงด้วยความโกรธ รู้สึกได้รับความเขินอาย

"ฉันไม่ได้ดูถูกพวกคุณ แต่ดูเหมือนว่าพวกคุณจะดูถูกแรงงานธรรมดาๆ นะ?"

หลินหยางทำเสียงไม่พอใจ : "พวกคุณคิดว่าแรงงานด้อยกว่าพวกคุณงั้นเหรอ? พวกคุณคิดว่าตนเองสูงกว่าคนอื่นขั้นหนึ่งหรือไง? พวกคุณเมื่อเทียบกับแรงงานแล้ว นอกจากกระบวนท่าสวยแต่ใช้ไม่ได้จริงแล้ว ยังมีอะไรอีกล่ะ? สืบทอดมาสามชั่วอายุคน ใครไม่ใช่ลูกชายของชาวไร่ชาวนาบ้าง? พวกคุณมาภูมิใจอะไรอยู่ที่นี่ล่ะ?"

"แก...."

โจวสืออวิ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"พอได้แล้ว"

ชายผมสั้นหยุดคำพูดของเขา และมองไปที่หลินหยาง : "หมอเทวดาหลิน สิ่งที่คุณพูดเหล่านี้ เราตอบรับก็ได้ แต่ถ้าคุณแพ้ล่ะ ควรจะทำอย่างไรดี? การคำนับเพื่อขอโทษ ดูเหมือนว่าจะไม่เหมาะสมกับสิ่งที่พวกเราต้องเสียไปนะ?"

"ถ้าฉันแพ้ ฉันจะฆ่าตัวตายต่อหน้าคนตำหนักพญามังกรของพวกคุณ ฉันจะใช้ความตายเพื่อเป็นการขอโทษ!" หลินหยางกล่าวอย่างหนักแน่น

เมื่อคำพูดนี้ออกไป คนทั้งหมดก็ตกตะลึง

"หมอเทวดาหลิน!"

"ประธานหลิน!"

คนที่อยู่ข้างๆ รีบร้องอย่างตกใจ ต้องการจะพูดโน้มน้าวหลินหยาง

แต่หลินหยางกลับยกมือขึ้น เพื่อส่งสัญญาณว่าไม่ให้พวกเขาพูด

พวกโจวสืออวิ้นก็ตกใจเช่นกัน มองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"หมอเทวดาหลิน ไม่จำเป็นจะต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้หรอกมั้ง?"

ชายผมสั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย ท่าทางที่ทำตามอำเภอใจก็สำรวมขึ้นมาเล็กน้อย

พวกเขามาที่นี่เพื่อต้องการขอความเป็นธรรม เพื่อรักษาศักดิ์ศรีของตำหนักพญามังกร แต่พวกเขาไม่คิดว่าหมอเทวดาหลินมีการตอบสนองที่รุนแรงเช่นนี้

หรือว่าจะทำเพื่ออาคารหนึ่งหลังจริงๆ?

"ถ้าพวกคุณกลัว ก็สามารถเลือกสร้างอาคารได้โดยตรงเลยนะ" หลินหยางกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า

"กลัว? จะเป็นไปได้อย่างไร? ถึงแม้ว่าตำหนักพญามังกรจะก่อตั้งได้ไม่นาน แต่เมื่ออยู่นอกดินแดนก็ไร้อุปสรรค ไร้เทียมทาน คนนอกดินแดนต่างหวาดกลัวกันนักต่อนัก จะสามารถกลัวหมอเทวดาหลินแห่งเมืองเจียงเฉินที่ต่ำต้อยเช่นนี้ได้อย่างไร?"