บทที่ 2931 ไม่แยแส

หลินหยางขมวดคิ้ว มองหมัดที่แปลกประหลาดและผิดปกตินี้ จึงยกแขนขึ้นเพื่อสกัดกั้นทันที

หมัดของอีกฝ่ายไม่มีพลังอันน่าสะพรึงกลัว แต่มีพละกำลังพิเศษอันเข้มข้นถึงที่สุด

ถึงแม้ว่าความเฉลียวฉลาดนี้จะไม่ได้สร้างความเสียหายให้กับเขามากนัก แต่ถ้ากระทบที่ตัวโดยตรง ก็จะทำให้เขารู้สึกไม่สบายเป็นอย่างมาก

แต่ในขณะที่หลินหยางกดแขนลงไป เตรียมที่จะต่อต้านการโจมตีนี้

ฟิ้ว!

หมัดของจื่อหลงอีก็ได้เปลี่ยนการเคลื่อนไหวอีกครั้ง

ในช่วงเวลาสั้นๆ เช่นนี้ คาดไม่ถึงว่าเขาจะเปลี่ยนการเคลื่อนไหวถึงสามครั้งในการโจมตีเพียงครั้งเดียว!

ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!

ชั่วพริบตาหลินหยางก็ตระหนักได้ทันทีว่า อาศัยเพียงแค่การสกัดกั้นของตัวเองคงไม่อาจขัดขวางการโจมตีของอีกฝ่ายได้โดยสิ้นเชิง

คนคนนี้มีทักษะการต่อสู้ชั้นยอด

ทันใดหลินหยางก็ก้าวเท้าเล็กน้อย ถอยหลังเพื่อตีตัวออกหาก

ทุกคนหายใจถี่ รู้สึกเพียงว่าการโจมตีของจื่อหลงอีนั้นน่าทึ่งมาก และหลินหยางก็ถอยกลับ โดยที่คนทั้งสองไม่ได้สัมผัสกัน

"เกิดอะไรขึ้น?"

"ไม่รู้เลย......"

"เฮ้ หมอเทวดาหลิน คุณถอยทำไมกัน? คุณเจ๋งมากไม่ใช่เหรอ? อย่าหนีสิ! มาเผชิญหน้าต่อสู้กับจื่อหลงอีของพวกเราสิ!"

โจวสืออวิ้นหัวเราะเสียงดัง แล้วตะโกนขึ้นมา

"ไอ้สารเลว แกพูดบ้าอะไร? หมอเทวดาหลินของพวกเราจะกลัวพวกแกได้อย่างไร?" อี้ฉีหลินตะโกนด่าอย่างเดือดดาล

"หากไม่กลัวละก็ เช่นนั้นก็อย่าหลบๆ เลี่ยงๆ มาต่อสู้กันอย่างลูกผู้ชายเถอะ!"

โจวสืออวิ้นยิ้มเยาะ

"แก...."

ทุกคนต่างโมโหเดือดดาลไม่น้อย

แต่ในเวลานี้ จื่อหลงอีได้ทำการโจมตีหลินหยางอีกครั้ง

การโจมตีของเขามีความถี่และมีระดับที่สูงเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังแปลกประหลาดด้วยซ้ำไป จึงทำให้คนยากที่จะป้องกันจริงๆ

ในแต่ละการโจมตีของจื่อหลงอี ถ้าหากหลินหยางมีการตอบโต้ที่คล้อยตามกัน การโจมตีของอีกฝ่ายก็จะเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา และเป็นการโจมตีสังหารในที่ที่หลินหยางไม่อาจคาดเดาได้

ถ้าหากเป็นคนธรรมดาทั่วไป ก็คงรับมือไม่ไหวโดยสิ้นเชิง และล้มลงไปกองกับพื้นนานแล้ว

อาศัยเพียงการลงมือนี้ จื่อหลงอีผู้นี้ก็มีทุนในการท้าประลองมากขึ้นเรื่อยๆ

คนคนนี้เป็นเพียงหนึ่งในสี่ของกองกำลังตำหนักพญามังกร ที่เป็นศิษย์เอกของตำหนักมังกรม่วงใช่ไหม?

เซียวเทียนเซ่อเจ้าแห่งตำหนักพญามังกรผู้นั้น....น่ามีศักยภาพแบบไหนกัน?

หลินหยางเลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วจ้องมองไปยังจื่อหลงอีที่ทำการโจมตีอย่างบ้าคลั่ง เท้าทั้งคู่ก็ตั้งมั่นทันที และรวบรวมพลังแห่งสวรรค์ไว้ที่แขนของเขา วางแผนที่จะเปลี่ยนจากการป้องกัน เป็นการจัดการกับอีกฝ่าย

ดูเหมือนว่าจื่อหลงอีก็ตระหนักได้ถึงความคิดของหลินหยาง จึงตอบสนองโดยเร็ว และพุ่งเข้าไปใกล้หลินหยางอย่างรวดเร็ว

เขาไม่มีการป้องกัน และยังคงทำการโจมตี

ฟิ้วๆ!

หมัดทั้งสองที่ราวกับงูพิษจอมเจ้าเล่ห์ได้โจมตีเข้ามาที่หัวใจและลำคอของหลินหยาง

หมัดที่หลีกเลี่ยงจากหลินหยาง ดูเหมือนจะล็อกเข้าไปที่จุดสำคัญของเขา และพุ่งเข้าไปสังหารโดยตรง จนทำให้คนยากที่จะหลีกเลี่ยงได้!

แต่ครั้งนี้หลินหยางก็ไม่ได้เลือกที่จะหลบเลี่ยง

จื่อหลงอีดีอกดีใจ คิดว่าหลินหยางหลบหลีกไม่ทัน ในแววตาจึงเป็นประกาย

"หมอเทวดาหลิน คุณพ่ายแพ้แล้ว!"

จื่อหลงอีหัวเราะเบาๆ และใช้พละกำลังทั้งหมดในการเคลื่อนไหว เขาเชื่อว่าถึงแม้การโจมตีในครั้งนี้จะสังหารหมอเทวดาหลินไม่ได้ อย่างน้อยก็จะสามารถทำให้เขาสูญเสียกำลังการสู้รบไปชั่วคราว

ถึงแม้ว่าการมีอยู่จากชื่อเสียงของผู้นี้ในแดนมังกรจะแข็งแกร่งสักแค่ไหน แต่เขาเป็นคนของตำหนักพญามังกร เป็นศิษย์เอกของตำหนักมังกรม่วง!

เป็นเพียงแค่แพทย์ตัวเล็กๆ ของเมืองเจียงเฉิน จะสามารถต่อสู้กับระดับหัวกะทิของตำหนักพญามังกรได้เหรอ?

ตุบ!!

ในที่สุด จื่อหลงอีก็ได้โจมตีไปที่ลำคอและหัวใจของหลินหยางอย่างสมปรารถนา

หมัดทั้งสองของเขาได้ชกเข้าไปตรงบริเวณที่เปราะบางที่สุดทั้งสองข้าง บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แววตามองตรงไปที่หลินหยาง เฝ้ารอสีหน้าอันเจ็บปวดและสายตาอันตกตะลึงของคนคนนี้

แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขา ก็ค่อยๆ หยุดชะงักลงอย่างช้าๆ

แม้ว่าเขาจะประสบความสำเร็จในการเข้าถึงจุดสำคัญของหลินหยาง

แต่เมื่อมองหลินหยางอีกครั้ง....ก็ดูเหมือนว่า....ไม่มีท่าทีโต้ตอบแต่อย่างใด!

คนตรงหน้าไม่มีอารมณ์สีหน้าแสดงออกแม้แต่น้อย สายตายังคงเย็นชาอยู่อย่างนั้น ร่างกายไม่เคลื่อนไหว ราวกับภูเขาลูกหนึ่ง และขวางอยู่ตรงหน้าจื่อหลงอีอยู่อย่างนั้น

จื่อหลงอีค่อยๆ เบิกตาโตขึ้น แทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็น

หมัดที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นนี้ คาดไม่ถึงว่าจะไม่สามารถอันให้หลินหยางบาดเจ็บได้แม้แต่น้อย

เป็นไปได้อย่างไรกัน?