บทที่ 2932 พรสวรรค์ที่พระเจ้ามอบให้

ภายใต้ตำหนักอันงดงามโอ่อ่า ภายใต้มังกรแกะสลักสีม่วงขนาดใหญ่ มีผู้หญิงสวมชุดคลุมสีม่วงยืนอยู่

ผู้หญิงคนนี้อายุราวๆ สี่สิบกว่าปีแล้ว แต่ของเธอยังคงดูมีเสน่ห์และงดงามเป็นอย่างยิ่ง ชุดคลุมสีม่วงสดใสโอบรัดส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอ ทำให้คนหวนนึกถึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เธอขมวดคิ้ว จ้องมองคนที่เป็นลูกน้องด้วยสีหน้าที่ไม่เป็นธรรมชาติ

"คุณพูดจริงเหรอ? ลูกชายของฉัน...ถูกกักตัวอยู่ในเมืองเจียงเฉินอย่างนั้นเหรอ?"

"เจ้าตำหนัก หากพูดตามตรง ก็ไม่ใช่การกักตัว แต่เป็น....แพ้เดิมพันครับ"

คนที่เป็นลูกน้องเล่าความเป็นมาเป็นไปของเรื่องนี้ให้ผู้หญิงคนนั้นฟังด้วยสีหน้าที่จนใจ

ผู้หญิงคนนั้นงุนงงเล็กน้อย แล้วกล่าวด้วยความโมโหว่า: "โจวสืออวิ้นช่างไม่รู้อะไรควรไม่ควรเลยจริงๆ ทำไมถึงเข้าไปในแดนมังกรโดยพลการกันนะ? เพียงแต่หมอเทวดาหลินผู้นี้คือใครกัน? กล้ามาก กล้าดียังไงมาบีบบังคับให้ลูกชายของฉันทำงาน?"

"เจ้าตำหนักครับ ถ้าหากท่านออกคำสั่ง ข้าน้อยก็จะไปรับคุณชายกลับมาเดี๋ยวนี้ครับ"

"เขามีเรื่องต้องกังวลที่ถึงแก่ชีวิตไหม?"

"ไม่มีชั่วคราวครับ ดูเหมือนว่าหมอเทวดาหลินจะไม่ได้มีเจตนาที่จะเอาชีวิตของเขา ถึงอย่างไรเรื่องนี้เขาก็ได้ชี้แจงให้ข้าน้อยทราบแล้วครับ"

คนที่เป็นลูกน้องลังเลใจเล็กน้อยแล้วกล่าว

"โทรศัพท์ไปหา?"

ผู้หญิงคนนั้นใจร้อนเล็กน้อย

เมื่อพูดเช่นนี้ หลินหยางไม่ได้จำกัดอิสรภาพส่วนบุคคลของพวกเขาโดยสิ้นเชิง

ภายใต้ความลังเลใจของเธอ ได้หยิบมือถือออกมาจากตัว แล้วโทรวิดีโอคอลไปให้ลูกชายของตัวเอง

ผ่านไปครู่หนึ่ง วิดีโอคอลก็ถูกรับสาย

แต่ก็เห็นเพียงว่าโจวสืออวิ้นสวมใส่ชุดทำงานยืนอยู่ใต้แสงแดดที่ร้อนแผดเผา โดยมีหมวกนิรภัยอยู่บนศีรษะ สวมถุงมือและถือก้อนอิฐสีแดงในมือข้างหนึ่ง และอีกมือหนึ่งถือโทรศัพท์มือถือ

"ท่าน...ท่านแม่...."

โจวสืออวิ้นมีสีหน้าที่ค่อนข้างตึงเครียด

แต่เมื่อผู้หญิงคนนี้เห็นเช่นนี้ ก็โมโหจนแทบจะระเบิด

"สืออวิ้น! นี่คุณกำลังทำอะไรห๊ะ?" ผู้หญิงคนนั้นแทบจะคำรามด้วยความโมโหเดือดดาล

"แม่ ฉัน...."

โจวสืออวิ้นอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา และไม่รู้ว่าควรจะอธิบายอย่างไรดี

"เป็นถึงลูกชายของเจ้าตำหนักมังกรม่วง! คาดไม่ถึงว่าจะหนีไปทำงานถึงเมืองเจียงเฉินอย่างนั้นเหรอ? คุณอยากให้แม่ของคุณอับอายขายหน้าอย่างนั้นเหรอ?"

ผู้หญิงคนนั้นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

ถ้าหากเรื่องนี้ถูกเผยแพร่ไปในตำหนักพญามังกร เธอจะยังพบหน้าคนได้อีกหรือไม่?

"แม่ จื่อหลงอีพ่ายแพ้ให้กับหมอเทวดาหลิน ก่อนหน้านี้พวกเราได้ทำการเดิมพันกัน เพียงแค่รักษาคำพูด ฉันไม่อาจคืนคำได้ใช่ไหมล่ะ? เช่นนี้คนนอกก็จะไม่อาจดูถูกดูแคลนตำหนักพญามังกรของพวกเราได้!"

โจวสืออวิ้นกล่าวด้วยสีหน้าที่ขมขื่น

"คาดไม่ถึงว่าจื่อหลงอีจะพ่ายแพ้ให้คนเมืองเจียงเฉินคนนั้นเหรอ?"

ผู้หญิงคนนั้นไม่อยากจะเชื่อ ศักยภาพของจื่อหลงอีเธอก็รู้เป็นอย่างดี เมืองเจียงเฉินอยู่ที่ไหน? สามารถมียอดฝีมือเช่นนี้เลยเหรอ?"

ผู้หญิงคนนั้นถลึงตาด้วยความโกรธเคือง แล้วกล่าวว่า: "ไอ้สารเลวคนนั้นอยู่ที่ไหน? ไปเรียกเขามาพบฉันเดี๋ยวนี้!!"

"แม่ เขาอยู่ตรงนั้น!"

โจวสืออวิ้นหันวิดีโอคอลเข้าไป

แต่ก็เห็นว่าจื่อหลงอีที่สวมหมวกนิรภัยเหมือนกันอยู่ที่ไม่ไกลนัก ยืนเทคอนกรีตอยู่ที่สถานที่ก่อสร้าง

โจวสืออวิ้นเผยฟันสีขาว ยิ้มแล้วกล่าวว่า: "ท่านแม่ อย่าว่าแต่ฉันเลย ศิษย์พี่ใหญ่เป็นศิษย์ที่มีพรสวรรค์ที่สุดของตำหนักมังกรม่วงของพวกเรา ทักษะการเทคอนกรีตเรียนแค่นิดเดียวก็รู้เรื่องเลย เหล่าอาจารย์ในสถานที่ก่อสร้างต่างก็บอกว่าฝีมือของเขาเก่งเสียกว่าอาจารย์เมื่อสิบปีก่อนเสียอีก!"

เพียงผู้หญิงคนนั้นได้ฟัง ก็รู้สึกกลัดกลุ้ม จนแทบจะเป็นลมไป

"เจ้าตำหนัก! ท่านรักษาสุขภาพด้วยครับ!"

ลูกน้องรีบตะโกนกล่าว

ผู้หญิงคนนั้นใช้เวลาสักพักจึงค่อยๆ หายใจ แล้วจึงหย่อนก้นลงบนเก้าอี้ หายใจหอบอย่างรุนแรง และสั่นสะท้านไปทั้งตัว

สีหน้าของเธอซีดเซียว แล้วชี้ไปยังคนที่เป็นลูกน้อยอย่างสั่นสะท้าน แล้วตะโกนว่า: "คุณ....ไปที่เมืองเจียงเฉินเดี๋ยวนี้! บอกหมอเทวดาหลินว่า หมอเทวดาหลินจะต้องส่งพวกเขากลับมาด้วยตัวเอง! เข้าใจไหม?"

"รับทราบครับ!"

คนคนนั้นคำนับทันที แล้วหันเดินออกไปจากตำหนักมังกรม่วง

"ดี! ดีมาก!"

หลินหยางที่นั่งขัดสมาธิอยู่ภายในห้องลืมตาขึ้น แล้วทอดถอนใจออกมาอย่างแรง ในเวลานี้เขารู้สึกว่าคนได้ยกระดับขึ้น เปลี่ยนเป็นแตกต่างกว่าเดิมด้วยซ้ำไป

"คาดไม่ถึงว่าในหนังสือต้องห้ามเหล่านี้จะมีสิ่งที่ทำให้คนคาดไม่ถึงมากมายเช่นนี้! ดูท่าฉันคงยังตื้นเขินเกินไปแล้ว!"

หลินหยางทอดถอนใจ

เขาชำเลืองมองกองหนังสือข้างๆ ที่สูงราวกับภูเขา

หลายวันมานี้ เขาอ่านหนังสือต้องห้ามลัทธิมารจนเกือบจะหมดแล้ว ทักษะจอมปีศาจบางส่วนก็เข้าใจไม่น้อยแล้ว แต่หลินหยางไม่คิดที่จะใช้ ถึงอย่างไรทักษะเหล่านี้แม้จะสามารถใช้จัดการกับศัตรูได้มากแต่ฝ่ายของตัวเองก็เสียหายไปไม่น้อยเช่นกัน ซึ่งมันโหดเหี้ยมเกินไป

ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

"ใคร?"

หลินหยางส่งเสียงตะโกน

"ประธานหลิน ฉันเองครับ!"

เสียงของชวี่เทียนดังมาจากด้านนอกประตู