บทที่ 2940 ร่วมมือ

เมื่อเห็นฉากนี้ ทั้งสองก็ตกใจมาก

เขาทำให้อีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บสาหัสแล้ว แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะใช้เข็มเงินสองสามเล่มเพื่อฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของตัวเอง...

น่ากลัวมาก!

“ นี่คือศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์ นักศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์ที่มีความแข็งแกร่งที่น่าสะพรึงกลัว!”

หนึ่งในนั้นตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาได้ และฟันของเขาก็พูดออกมาพล่อยๆ

ความยากในการฆ่านักศิลปะการต่อสู้ทางการแพทย์นั้นเกือบสองเท่าของนักสู้ทั่วไป

เมื่อเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้เช่นนี้ แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเขาจะชนะ!

หลินหยางฟื้นฟูตัวเอง ถอนหายใจออก และเดินต่อไปยังทั้งสองคน

"รอเดี๋ยว!"

หนึ่งในนั้นกังวลและตะโกนอย่างรวดเร็ว

“อะไรนะ? เจ้ายังมีคำสั่วเสียสุดท้ายที่จะพูดไหม?”

หลินหยางถามพร้อมกับขมวดคิ้ว

“เพื่อนคนนี้! ทำไมเราต้องต้องสู้กันจนตายด้วยล่ะ? จะดีกว่าไหมถ้าเจ้าและข้าจับมือกันสร้างสันติภาพแล้ว พวกเราก็พากันไปยังขั้นดินแดนแห่งสวรรค์” ชายคนนั้นพูด

“ขั้นดินแดนแห่งสวรรค์?”

ลมหายใจของหลินหยางติดขัด

เมื่อทั้งสองเห็นดังนั้น พวกเขาก็ดีใจมากทันที

“ถูกต้อง!” ชายคนนั้นพูดด้วยรอยยิ้ม: “เกาะตะวันตกแห่งนี้เป็นสถานที่ที่มังกรและเสือมารวมตัวกันเพื่อฝึกฝน ที่นี่เป็นที่หยินและหยางของสวรรค์และโลกผสมผสานกัน การที่จะฝึกฝนที่นี่จึงทำให้มีความเป็นไปได้มากที่สุดที่จะเลื่อนขึ้นไปในขั้นดินแดนแห่งสวรร พวกเราทั้งห้าคนเดิมทีก็ไม่รู้จักกันแต่ก็อยู่ร่วมกันมาโดยตลอดและรวมตัวกันเพื่อเข้าสู่ดินแดนเทพเจ้าแห่งผืนดิน จากการวิเคราะห์ของเราสถานที่ซึ่งคนเหล่านี้บูชาบรรพบุรุษของพวกเขาในเกาะตะวันตกเป็นถ้ำของเทพเจ้าแห่งแผ่นดินที่มีพลังการฝึกฝนที่แข็งแกร่ง มีคุณสมบัติมากมายในนั้นที่เพียงพอสำหรับเราให้เข้าสู่ขั้นนั้นได้สำเร็จ”

“เราศึกษาถ้ำนั้นมาหลายทศวรรษแล้ว และประสบการณ์ของเราก็เกินกว่าจะเปรียบเทียบได้ เพื่อน ถ้าเจ้าและข้าร่วมมือกัน ทำไมถึงจะเลื่อนขั้นไปดินแดนแห่งสวรรค์ไม่ได้ล่ะ?”

ทั้งสองชักชวนกันโดยมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า

พวกเขาเชื่อว่าไม่มีใครสามารถปฏิเสธสิ่งล่อใจดังกล่าวได้

ในความเป็นจริงหลินหยางก็รู้สึกหวั่นไหวจริงๆ

ในช่วงเวลานี้ เขามองหาวิธีที่จะบุกเข้าไปในขั้นดินแดนแห่งสวรรค์ อย่างไรก็ตาม หลังจากค้นหาวิธีมานานเขาก็พบเพียงเงาเพียงเล็กน้อยในเขตต้องห้ามของลัทธิปีศาจสวรรค์

และด้วยประสบการณ์นี้เพียงอย่างเดียว เกรงว่าแม้แต่ทางเข้าของก็ดินแดนแห่งสวรรค์ก็เอื้อมไปไม่ถึง

หากได้รับความช่วยเหลือจากคนเหล่านี้ จะเป็นตัวช่วยในการทะลุผ่านดินแดนแห่งสวรรค์ทางอ้อมได้มากอย่างแน่นอน

ในปัจจุบัน มีเพียงการบรรลุถึงสถานะนั้นเท่านั้นที่เขาจะสามารถแข่งขันกับนักปราชญ์เย่เหยียนได้

หลินหยางครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

“แม่ทัพหลิน แม้ว่าดินแดนแห่งสวรรค์จะยั่วยวนใจมาก แต่ทั้งสองสิ่งนี้เป็นสิ่งมีชีวิตที่เลวร้ายอย่างยิ่ง ดังนั้นเราจะไม่กำจัดพวกมันไม่ได้”

ผู้นำเกาะบูรพาคิดอยู่ครู่หนึ่ง และเตือนอย่างระมัดระวัง

"เจ้าพูดถูก"

หลินหยางพยักหน้าและมองดูทั้งสองคน "แล้วทำไมข้าถึงต้องเชื่อใจเจ้าล่ะ?"

“เพื่อน! แม้ว่าเราอาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณ แต่ถ้าเราอยากจะหนีไป เจ้าก็รั้งเราไว้ไม่ได้หรอก! แต่ตอนนี้เราไม่ได้หนีไปแล้ว นั่นยังไม่เพียงพอที่จะพิสูจน์ความจริงใจของเราเหรอ?”

คนหนึ่งหัวเราะ

“ถูกต้อง! การตัดสินใจอยู่ในมือเจ้า จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่!”

ทั้งสองจ้องไปที่หลินหยางเพื่อรอคำตอบของเขา

หลินหยางหายใจเข้าลึกๆ และพูดเบาๆ "สิ่งที่พวกเจ้าพูดเป็นเรื่องจริงเหรอ? ถ้ามันง่ายมากขนาดนั้นจริงๆ ก็พาข้าไปดูที่ถ้ำสิ! เมื่อไปถึงที่นั่น พวกเจ้าคงจะพิสูจน์อะไรบางอย่างได้ใช่ไหม?"

เมื่อทั้งสองได้ยินคำพูดนั้น ก็มองหน้ากันแล้วพยักหน้า

"ไม่มีปัญหา!"

หลังจากตัดสินใจแล้ว หลินหยางและทั้งสองคนก็มุ่งหน้าไปที่ถ้ำ

ผู้นำเกาะบูรพาขอให้ผู้คนเก็กวาดสถานที่เกิดเหตุ จากนั้นจึงนำยอดฝีมือจำนวนมากมาล้อมพวกเขา

ตราบใดที่หลินหยางออกคำสั่ง คนเหล่านี้จากเกาะศักดิ์สิทธิ์จะยังคงกระตือลือล้นที่จะฆ่าคนเหล่านี้

ไม่นานทุกคนก็มาถึงถ้ำ

หลินหยางจ้องมองไปที่ถ้ำพร้อมกับขมวดคิ้ว

เขาไม่เห็นอะไรพิเศษเกี่ยวกับถ้ำนี้จริงๆ