บทที่ 296 ผมมาปกป้องชายผู้นี้

หลินหยางไม่เกรงใจ พูดเสียงต่ำ จับมือของซูเหยียนและพาเธอออกไปที่นี่

อย่างไรก็ตามในเวลานี้ คนร่างใหญ่เหล่านั้นก็ขวางหลินหยางเอาไว้

"ถอยไป!" หลินหยางตะโกน

"ไอขยะ ใครบอกให้ไปได้?" จูต้าหมิงยิ้ม

"ตระกูลหลินสั่งให้มาทำอย่างงี้หรอ?" หลินหยางพูดอย่างเยือกเย็น

"หืม ที่แท้ก็ไม่ได้โง่หนิ? ไม่เลว ใช่มีคนใช้เงินหลายล้านสั่งให้ผมมาหาภรรยา จริงๆ แล้ววันนี้ตัวเองของที่นี่ไม่ใช่ผู้หญิงเลวคนนี้ แต่เป็น!" จัดการจูหรี่ตาพูด

เมื่อซูเหยียนได้ยิน เธอก็หน้ามืดไป: "หลินหยาง เขาพูดอะไรหน่ะ?"

แต่เมื่อคำถามนั้นออกมา จู่ๆ ชายร่างใหญ่เหล่านั้นก็หยิบปืนพกสีดำคู่หนึ่งออกจากแขนและเล็งไปที่หลินหยางโดยตรง

"อ๊า?"

หม่าไห่ตกใจ

"พวกคุณจะทำอะไรหน่ะ?" ซูเหยียนรู้สึกกลัวจริงๆ และสับสนเล็กน้อย

ทำไมอยู่ดีๆ ถึงเอาปืนออกมา?

ทั้งสองคนรู้สึกหวาดกลัว

แต่ใบหน้าของหลินหยางมืดลงหลายระดับ

เขาแน่ใจแล้วว่านี่เป็นฝีมือของตระกูลหลิน

"ไอขยะ! บอกแล้วใช่ไหมจะไปหาเรื่องบุคคลใหญ่โตแบบนั้นทำไม? ไม่ดูตัวเองบ้าง? มีเงินหรอ? มีอำนาจหรอ? อะไรก็ไม่มี มีแค่ภรรยาที่สวยเท่านั้น!" ผู้จัดการจูยิ้ม: "ท่านคนนั้นสั่งมาว่าให้พวกเราจัดการภรรยาต่อหน้าเขา เหอะๆ ได้ยินว่าขยะที่ไม่มีประโยชน์แต่งงานกับภรรยามาสามปี แต่ไม่เคยแตะต้องตัวภรรยาเลยแม้แต่นิเดียว นี่ช่างโชคดีเสียกระไร เป็นสิ่งที่น่าตั้งหน้าตั้งตารอคอยเสียกระไร ฮ่าๆๆ..."

คนในห้องหัวเราะออกมา

"อ๊า..." ซูเหยียนตกใจหน้าซีด

"จูต้าหมิง! ...นี่คือการก่ออาชญากรรม นี่มันอาชญากรรมชัดๆ...คุณไม่กลัวโดนจับหรอ?" หม่าไห่พูดเสียงสั่น

"ประธานหม่า ทุกคนก็โตแล้ว ทำไมถึงยังพูดจาไร้สาระแบบนี้อยู่อีก?" จูต้าหมิงหัวเราะอย่างเยือกเย็น โบกมือ: "จับไอขยะตระกูลซูเอาไว้ และจัดการภรรยาของเขาต่อหน้าเขา"

"ฮ่าๆๆๆ รับทราบ เจ้านาย!"

"น่าสนใจ น่าสนใจ ฮ่าๆๆๆ..."

"ผมรอเห็นสีหน้าของเขาไม่ไหวแล้ว!"

หลายคนตะโกนออกมาด้วยความดีใจ

"หยุด!"

ซูเหยียนตะโกนออกมาอย่างเร่งรีบ

แต่จูต้าหมิงตอนนี้ไม่สนใจเธออีกต่อไปแล้ว

เหล่าชายร่างใหญ่ก็ขยับเข้ามา

จูต้าหมิงเองก็เตรียมที่จะถอดกางเกงและจัดการเรื่องหลักแล้ว

ซูเหยียนตัวสั่น

หม่าไห่ทำอะไรไม่ถูก

จนถึงตอนนี้...

ปัง!

ประตูถูกถีบเปิดออกมา

ชายชุดดำจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาในห้อง และชักปืนออกมาทันทีและเล็งไปที่ชายร่างใหญ่เหล่านั้น รวมทั้งจูต้าหมิงด้วย

จูต้าหมิงตัวสั่น เขาหยุดและตัวแข็ง

ชายร่างใหญ่คนอื่นๆ พากันยกมือทั้งสองขึ้น พวกเขาไม่กล้าขยับ ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

หลายคนตกใจ

และผู้หญิงแต่งตัวด้วยขนมิงค์หรูหราเดินเข้ามา

"กงซีหยุนหรอ?"

หม่าไห่มองด้วยความดีใจ

"พี่หยุนหรอ?"

จูต้าหมิงผงะ หน้าของเขาซีดลงไป

กงซีหยุนมาแล้ว...

หัวใจของจูต้าหมิงแข็งทื่อ

"วางปืนลงให้หมด!" กงซีหยุนจ้องชายร่างใหญ่เหล่านั้นและพูดอย่างเยือกเย็น

ชายร่างใหญ่จะกล้าขัดขืนที่ไหร? รีบโยนปืนลงบนพื้น

ล้อเล่นหน่ะ หัวสมองของทุกคนมีปืนห้าถึงหกกระบอกเล็งที่หัวอยู่ ใครจะกล้าทำอะไรมั่วซั่ว?

กงซีหยุนเดินเข้ามาและเตะเข้าที่หน้าท้องของจูต้าหมิงโดยตรง

"โอ้ย!"

จูต้าหมิงร้องออกมา กลิ้งไปบนพื้น ท่าทางดูไม่ได้

"ไอสุนัข ไม่รู้หรอว่าโรงแรมนี้ใครคุม? จู่ๆ จะมาทำอะไรมั่วซั่ว?" กงซีหยุนด่า