บทที่ 297 เพราะ...ผมคือประธานหลิน!

"ใคร?" หม่าไห่ถาม

"ผมคือคนที่พวกคุณหาเรื่องไม่ได้" คนที่มาพูดอย่างเรียบเฉย: "รีบปล่อยจูต้าหมิงเดี๋ยวนี้!"

"คุณ เกรงว่าจะไม่ได้มั้ง? จะบอกให้ปล่อยก็ปล่อย คุณคิดว่าเป็นใคร?" กงซีหยุนพูดอย่างเยือกเย็น

"ผมเป็นใครงั้นหรอ?'

ชายคนนั้นหยุดครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็วางตะเกียบในมือลง แล้วพูดอย่างใจเย็น: "ผมมาจากเยี้ยนจิง ผม...แซ่หลิน...พวกคุณรู้จักใช่ไหม?"

เมื่อคำพูดนี้ออกมาก็ทำให้ทั้งสองสับสน

"เยี้ยนจิงหรอ? แซ่หลินหรอ?"

หม่าไห่พึมพำ จู่ๆ เขาก็คิดถึงเรื่องอะไรบางอย่างที่น่ากลัวอย่างมาก เขาตัวสั่น ชี้ไปที่คนนั้นและพูดเสียงสั่น: "...หรือว่าคนแซ่หลินตระกูลเยี้ยนหรอ?"

"อะไร? คนแซ่หลินแห่งเยี้ยนจิง?"

กงซีหยุนตงใจจนขาอ่อน ยืนไม่ไหว

ชื่อเสียงของตระกูลหลินเยี้ยนจิงนั้นชัดเจนอย่างมาก แม้ว่าเธอจะอยู่ในเจียงเฉินมาตลอด แต่เธอก็เคยได้ยินสิ่งนี้

นั่นคือตระกูลที่มีอำนาจล้นฟ้า!

แค่กระทืบครั้งหนึ่งก็สามารถทำให้ช็อกไปทั้งประเทศ...

แม้ว่ากงซีหยุนจะกลายเป็นราชินีใต้ดินในเจียงเฉิน แต่เธอก็ยังเทียบกับตระกูลหลินในเยี้ยนจิงไม่ได้

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมตระกูลตระกูลหลินแห่งเยี้ยนจิงถึงมาอยู่ที่นี่ได้

"โอเค พวกคุณเองก็รู้แล้วว่าผมเป็นใคร ควรจะปล่อยเขาได้แล้วหรือยัง?" ชายคนนั้นพูดอย่างเรียบเฉย

"เอ่อ..."

หม่าไห่และกงซีหยุนลังเลสักพัก

ถ้าปฏิเสธ จะเป็นการหาเรื่องคนตระกูลหลินแห่งเยี้ยนจิงหรือเปล่า

พวกเขาจะเอาอะไรมาต้านทานคนตระกูลหลินแห่งเยี้ยนจิงได้? ถ้าตระกูลหลินลงมือ เกรงว่าทั้งประเทศคงไม่มีใครสามารถปกป้องพวกเขาได้?

จะทำยังไง?

ครั้งนี้จะทำยังไงดี?

ทั้งสองคนมองหน้ากัน หัวสมองว่างเปล่า

จะปล่อยก็ไม่ได้ ไม่ปล่อยก็ไม่ได้...ทำยังไงดี?

จูต้าหมิงบนพื้นสับสน แต่ไม่นานเขาก็ได้สติกลับมาและหัวเราะเสียดังพร้อมพูดด้วยความดีใจอย่างบ้าคลั่ง: "ฮ่าๆๆ ไม่คิดว่าท่านจะเป็นคนตระกูลหลินแห่งเยี้ยนจิง ดีเลย ฮ่าๆๆๆ ประธานหม่า กงซีหยุน ตอนนี้รู้จักกลัวแล้วใช่ไหม? พวกคุณยังกล้าอวดดีไหม? จะดูว่าใครกล้าทำอะไรผม! ฮ่าๆๆๆ..."

จูต้าหมิงได้ใจอย่างมาก!

ทั้งสองคนทึ่ง หมดหนทาง

แต่ในเวลานี้ จู่ๆ ประตูก็ถูกเปิดออกมาอีกครั้ง จากนั้นคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

นั่นคือหลินหยาง

"โอ้ะ? กลับมาแล้วหรอ?"

ชายคนนั้นดื่มน้ำชา เหลือบมองหลินหยาง พูดอย่างเฉยเมย: "ครั้งนี้โชคดีจริงๆ ประธานหลินลงมือแล้ว! ผมอาจจะเห็นอะไรสนุกๆ สักหน่อย แย่จริง"

"สนุกหรอ? วางใจได้ เดี๋ยวจะได้แสดงแล้ว แต่ผมแปลกใจมากว่าทำไมคิดว่าผมโชคดีหล่ะ?"

หลินหยางเดินเข้ามาและพูดอย่างใจเย็น

"นี่หมายความว่ายังไง? หรือว่าไม่ได้โชคดีที่คนของประธานหลินช่วยไว้?" คนนั้นถามอย่างเรียบเฉย

หลินหยางส่ายหน้าและพูด: "ไม่ใช่"

"แล้วอะไร?"