บทที่ 298 เจอกันครั้งแรก ฝากตัวด้วย

แค่ว่า...เห็นได้ชัดว่าคนนี้ไม่รู้ว่าจิตใจความมุ่งมั่นของหลินหยางแข็งแกร่งแค่ไหน

ถ้าไม่ใช่เพราะคำพูดสุดท้ายของแม่ ไม่ให้เขาเข้าไปในเยี้ยนจิงตลอดสามปีนี้ ให้เขาแสร้งเป็นคนไร้ประโยชน์ ไม่งั้นเขาคงเข้าไปฆ่าตระกูลหลินแล้ว

หลินหยางจ้องมองเขาด้วยความเงียบ ไม่ส่งเสียงใดๆ

และไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ เขาก็หยิบปืนพกที่จ่อหัวของชายคนนั้นอยู่มา

"นี่สิถึงจะถูก" เมื่อเห็นว่าปืนพกที่อยู่บนหัวของเขาถูกดึงออกไป ชายคนนั้นก็หัวเราะออกมาดังลั่น แต่เมื่อเห็นหลินหยางถูด้ามปืนพก ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่ด้านบนของปืนพกอย่างเงียบๆ และบุคคลนั้นก็ค่อยๆ เงียบลง

"รู้ไหมว่าแม่ผมตายยังไง?"

เมื่อคำถามนี้ออกมา ชายคนนั้นก็ตกใจอย่างเห็นได้ชัด

"แม้ว่าตอนนั้นผมจะไม่อยู่ที่ตระกูลหลิน แต่เรื่องของแม่ ผมก็รู้อย่างชัดเจน ผมไม่อยากจะคิดเลยว่าตระกูลหลินรังเกียจเธอยังไง ทำให้เธอเจ็บปวดยังไง อย่างน้อยก็ปล่อยเธอไปก็ได้ แต่น่าเสียดายคนนั้นไม่ปล่อยเธอ ตระกูลหลินเช่นกัน ไม่ให้ความหวังเลยแม้แต่นิดเดียว สิ่งที่ผมทำได้ก็คือมองดูร่างศพแม่ตัวเอง พวกคุณเคยนึกถึงความรู้สึกในตอนนั้นของผมไหม?"

"นั่นเป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้ว หลังจากนี้คุณจะรุ่งโรจน์อย่างมาก แต่ก่อนอื่นคุณต้องกลับไปที่ตระกูลหลินกับผมก่อน และมอบหยางหัวกรุ๊ปให้ตระกูลหลินซะ!" ชายคนนั้นยักไหล่ ราวกับว่านี่เป็นเรื่องที่เรียบง่าย

แต่เมื่อสิ้นเสียง จู่ๆ หลินหยางก็ยกปากกระบอกปืนขึ้นมาและเหนี่ยวไกใส่น่องของคนนั้น

ปัง

"อ๊า..."

ชายคนนั้นร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

เลือดไหลออกมาจากน่อง

"คุณ...คุณบ้าไปแล้วหรอ?"

ชายคนนั้นเอามือปิดน่องของตัวเอง จ้องหลินหยางด้วยความโกรธ

หลินหยางยกปืนขึ้นมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ และยิงไปที่น่องอีกข้างของเขา...

ปัง!

ชายคนนั้นตัวสั่น เหงื่อไหล คร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด แต่คราวนี้เขาไม่ได้ตะโกนและมองหลินหยางด้วยความเหลือเชื่อ

"คุณ...คุณ...คุณจะไม่กลับมาที่ตระกูลหลินจริงๆ หรอ?" เสียงของเขาที่ดังออกมาสั่นเครือ

"ไม่!"

หลินหยางพูดอย่างเรียบเฉย

ไม่ลังเลเลยสักนิด ราวกับว่าปลดปล่อยแล้ว!

เมื่อสิ้นเสียง ในที่สุดก็ทำให้คนที่มาจากตระกูลหลินได้รู้ถึงความจริงจังของเรื่องนี้

หลินหยาง...ไม่เคยคิดจะกลับไปที่ตระกูลหลินเลย!

เขาจะไปที่ตระกูลหลิน!

แต่ไม่ใช่เพราะว่าจะกลับไป แต่เพราะว่าจะถามหาความยุติธรรมจากตระกูลหลิน!

เขาไม่สนใจทุกอย่างของตระกูลหลินแล้ว

และ...เขายังจะทำลายทุกอย่างของตระกูลหลินด้วย...

เหงื่อของชายคนนั้นไหล ในที่สุดแววตาที่น่าสยดสยองก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา

เขาประเมินขยะนี่ต่ำไป!

ตั้งแต่ต้นจนจบ... เขาไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่ไม่ควรมองข้าม! แต่ทุกคนก็เพิกเฉยต่อเขา!

"เอาล่ะ! ได้เวลาไปแล้ว!"

หลินหยางยกปากกระบอกปืนขึ้นมาอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้ปากกระบอกปืนสีดำไม่ได้ชี้ไปที่ต้นขาของชายคนนั้นอีกต่อไป แต่ชี้ไปที่หน้าผากของเขา

ชายคนนั้นตกใจและลุกขึ้นยืนทันที แต่คนข้างๆ ยื่นมือออกมาทันที กดไหล่แน่น แล้วกดเขาลงบนเก้าอี้อีกครั้ง

"หลินหยาง เดี๋ยวก่อน...ช้าก่อน...ผม...ผมยังมีเรื่องที่จะพูดนิดหน่อย ช้าก่อน!" ชายคนนั้นรีบพูด

"ว่ามา" หลินหยางพูดอย่างไร้อารมณ์

ดวงตาของชายคนนั้นสั่นไหว ตื่นตระหนก ในที่สุดเขาก็พูดอย่างกระตือรือร้น: "ผม...ผมรู้สาเหตุการตายของแม่คุณ"

"เรื่องนี้ผมรู้แล้ว"

"แล้วผมยังรู้ด้วยว่าใครเป็นคนจัดการ ใครเป็นคนไล่คุณออกจากตระกูล ใครมีส่วนร่วม..."

"เรื่องนี้ผมก็รู้แล้ว" หลินหยางส่ายหน้า: "ถ้าคุณไม่มีข้อมูลใหม่ๆ ก็หลับตาลงเถอะ"

"คุณ...หลินหยาง คุณจะฆ่าผมจริงๆ หรอ? คุณรู้ถึงผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นหลังจากผมตายไหม? คนตระกูลหลินคนหนึ่งตายในเจียงเฉิน คุณคิดอยากจะอยู่ในเจียงเฉินหรอ? ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่หมอเทวดาหลินเลย เจียงเฉินนี่ไม่มีที่ให้คุณหลบซ่อนแน่ๆ ถึงเวลานั้นทั้งเมืองเจียงเฉินจะถูกพลิกคว่ำเพราะคุณ! คุณหนีไม่รอดแน่!" ชายคนนั้นกัดฟันพูด

"ดังนั้นคุณคิดว่าตระกูลหลินมาแล้ว ผมจะกลัวหรอ?" หลินหยางถามกลับ

"หรือว่าไม่ใช่?" ชายคนนั้นพยายามอย่างเต็มที่ที่จะสงบสติอารมณ์

"เหมือนว่าก่อนหน้านี้ผมจะพูดไปแล้วว่าผมจะไปที่ตระกูลหลินโดยเร็ว และจัดการเรื่องทั้งหมด! คุณคิดว่าคนตระกูลหลินจะทำอะไรผมได้หรอ?" หลินหยางเอนตัวลงและจ้องไปที่ชายคนนั้น

ชายคนนั้นตัวสั่นทันใด เขาเห็นความน่าสะพรึงกลัวในดวงตาของหลินหยาง

และความโกรธที่ไม่มีที่สิ้นสุด

และวินาทีถัดมา...

ปัง!

หลินหยางเหนี่ยวไกปืนอีกครั้ง

ชายคนนั้นตัวสั่นอย่างรุนแรง เลือดกระเซ็นจากด้านหลังศีรษะของเขา

เมื่อปืนย้ายออกจากหัวของเขา ชายคนนั้นก็ล้มลงบนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงและตายในที่สุด